บทที่ 1: ตั้งใจกลับมาเซอร์ไพรส์คนรัก

เสียงประกาศเตือนจากกัปตันสายการบินดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าเครื่องบินกำลังจะลดระดับลงสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ พราวตะวัน หญิงสาววัย 25 ปีที่มีใบหน้าสวยหวานและดวงตากลมโต ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน แสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครในยามค่ำคืนดูมีชีวิตชีวาและแสนจะคุ้นเคยในสายตาของพราวตะวัน

แม้ร่างกายของเธอจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามทวีปที่กินเวลานานหลายชั่วโมง แต่ภายในใจกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและเปี่ยมไปด้วยความสุข เธอเพิ่งเดินทางกลับมาจากทริปดูงานที่ยุโรป ซึ่งเป็นทริปที่กินเวลายาวนานเกือบสองสัปดาห์เต็ม ตลอดเวลาที่อยู่ต่างประเทศ พราวตะวันต้องเผชิญกับตารางงานที่อัดแน่น การประชุมที่เคร่งเครียด และสภาพอากาศที่หนาวเย็น แต่สิ่งเดียวที่คอยเป็นน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจและทำให้เธอมีแรงสู้ในทุกๆ วันคือ 'ณัฐ' แฟนหนุ่มที่เธอคบหาดูใจกันมานานกว่าสามปี

เขามักจะ Face timeหาเธอเสมอ คอยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย และบอกรักเธอในทุกคืนก่อนนอน สำหรับพราวตะวันแล้ว ณัฐคือผู้ชายที่แสนดี คือที่พึ่งพิงทางใจ และคือคนกุมหัวใจของเธอสามปี เธอเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างหมดหัวใจ มือบางเอื้อมไปลูบกล่องของขวัญกำมะหยี่สีเข้มที่บรรจุนาฬิกาแบรนด์หรูรุ่นลิมิเต็ดเอดิชัน ซึ่งเธอตั้งใจเดินหาซื้อจากช็อปในปารีสเพื่อนำมาเป็นของขวัญวันครบรอบสามปีของทั้งคู่ เธอตั้งใจอย่างยิ่งที่จะมาเซอร์ไพรส์คนรักด้วยการเดินทางไปหาเขาที่คอนโดมิเนียมส่วนตัวโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า เธอบอกณัฐเพียงแค่ว่าจะเดินทางกลับในอีกสองวันข้างหน้า เพื่อหลอกให้เขาตายใจ และจินตนาการถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและรอยยิ้มดีใจของเขาเมื่อเปิดประตูมาพบเธอ

เมื่อเครื่องบินลงจอดและจัดการเรื่องสัมภาระเสร็จสิ้น พราวตะวันลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมเดินตรงไปยังจุดรอรถแท็กซี่ทันที เธอปฏิเสธที่จะให้คนขับรถของที่บ้านมารับ เพราะเป้าหมายในคืนนี้ไม่ใช่คฤหาสน์แสงอรุณ แต่เป็นคอนโดหรูใจกลางเมืองของแฟนหนุ่มพักอาศัย รถแท็กซี่แล่นไปตามถนนที่ยังคงมีรถพลุกพล่าน พราวตะวันหยิบสมุดโน้ตเล็กๆ ขึ้นมาเปิดดูรูปถ่ายคู่ของเธอกับณัฐ รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนริมฝีปากบาง เธอจดจำวันแรกที่เขาเดินเข้ามาจีบเธอได้ดี ณัฐเป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่น เอาใจใส่และมีวาทศิลป์ที่ทำให้เธอรู้สึกว่า เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก

สามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงอื่นให้เธอต้องปวดหัวหรือระแวงเลยแม้แต่น้อย เขาซื่อสัตย์และให้เกียรติเธอมาเสมอ นั่นคือสิ่งที่เธอเชื่อมาตลอด

"ถึงแล้วครับคุณผู้หญิง " เสียงคนขับรถแท็กซี่ดังขึ้นปลุกเธอจากภวังค์ความคิด พราวตะวันจ่ายค่าโดยสารและก้าวลงจากรถ เธอยืนอยู่หน้าคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ที่คุ้นเคย ยามรักษาความปลอดภัยหน้าประตูจำเธอได้และค้อมศีรษะทักทายอย่างสุภาพ หญิงสาวส่งยิ้มตอบรับก่อนจะเดินลากกระเป๋าผ่านล็อบบี้อันหรูหราตรงไปยังลิฟต์โดยสาร หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามตัวเลขชั้นที่ขยับสูงขึ้น

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้น 25 ซึ่งเป็นชั้นที่ณัฐพักอยู่ โถงทางเดินเงียบสงบ มีเพียงเสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่ลากไปตามพรมเนื้อหนา พราวตะวันหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องหมายเลข 2504 เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น มือบางยกขึ้นจัดทรงผมและเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง แม้ใบหน้าจะไร้เครื่องสำอางหนาเตอะ แต่ความสวยหวานตามธรรมชาติของเธอก็ยังคงโดดเด่น เธอตัดสินใจไม่ใช้คีย์การ์ดสำรอง เพราะต้องการให้เขาเป็นคนเดินมาเปิดประตูรับความเซอร์ไพรส์นี้ด้วยตัวเอง นิ้วเรียวกดลงบนปุ่มกริ่งหน้าห้องสองครั้ง...

กริ๊ง... กริ๊ง... ความเงียบครอบคลุมอยู่เพียงอึดใจ พราวตะวันได้ยินเสียงสลักประตูปลดล็อกดัง 'แกร๊ก' หัวใจของเธอพองโต รอยยิ้มกว้างเตรียมพร้อมที่จะโผเข้ากอดคนรักให้หายคิดถึง แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้รอยยิ้มของเธอแข็งค้างและค่อยๆ จางหายไปราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด คนที่ออกมาเปิดประตูให้กลับไม่ใช่ณัฐ... แต่กลับเป็นผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งที่กำลังสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำเดินมาเปิดประตู ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าสวยเฉี่ยว ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดที่เลอะเทอะเล็กน้อย

เส้นผมยาวดัดลอนของเธอยังคงเปียกชื้นราวกับเพิ่งผ่านการอาบน้ำมาหมาดๆ กลิ่นสบู่เหลวและกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่พราวตะวันไม่คุ้นเคยลอยมากระทบจมูก ยิ่งไปกว่านั้น รอยจ้ำสีแดงจางๆ บริเวณเนินอกที่โผล่พ้นเสื้อคลุมอาบน้ำออกมานั้น เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าผู้หญิงคนนี้เพิ่งผ่านกิจกรรมอะไรมา