ตอนที่ 2 : น้องสาวที่แสนดี

เช้าวันรุ่งขึ้น

บ้านที่พิมพ์ดาวเคยคุ้นเคยกลับดูแปลกตาไปอย่างน่าประหลาด โต๊ะอาหารตัวเดิม เก้าอี้ตัวเดิม แม้กระทั่งแจกันดอกไม้ที่เธอเป็นคนจัดเองเมื่อวานก็ยังอยู่ที่เดิม แต่บรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

พิมพ์ดาวเดินลงมาจากชั้นบนในชุดเรียบง่าย ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงที่นั่งประจำของเธอ

มีนายิ้มหวานทันทีที่เห็นเธอ

“พี่ดาว มานั่งด้วยกันสิคะ”

มีนาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปิดที่นั่งข้าง ๆ ให้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร

พิมพ์ดาวมองเก้าอี้ตัวนั้นครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วเดินไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะ

“จ้ะ”

เธอตอบสั้น ๆ พร้อมก้มหน้าจัดช้อนส้อมของตัวเอง แม้ภายในใจจะรู้สึกแปลก ๆ แต่เธอไม่อยากสร้างปัญหาตั้งแต่วันแรกที่มีนาเข้ามาอยู่ในบ้าน พ่อของเธอเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าอารมณ์ดี

“ดาว เมื่อคืนหลับสบายไหมลูก?”

เขาถามพลางนั่งลงที่หัวโต๊ะ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นแล้วพยักหน้า

“สบายดีค่ะพ่อ”

เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ มีนาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบพูดขึ้นทันที

“คุณพ่อคะ เมื่อคืนพี่ดาวพาหนูดูรอบบ้านด้วยค่ะ พี่ดาวใจดีมากเลยนะคะ”

เธอพูดพลางหันไปยิ้มให้พิมพ์ดาว ดวงตาดูซาบซึ้งราวกับได้รับความช่วยเหลือครั้งใหญ่ พิมพ์ดาวชะงักเล็กน้อย เธอจำได้ว่าเมื่อคืนตัวเองเพียงพยักหน้ารับตอนมีนาถามเรื่องห้องต่าง ๆ เท่านั้น แต่เมื่อเห็นสีหน้ามีนา เธอก็ไม่ได้คิดจะทักท้วง

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เราเป็นพี่น้องกันแล้วนี่”

พิมพ์ดาวพูดพลางยิ้มอย่างจริงใจ มีนาก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

“ขอบคุณนะคะพี่ดาว”

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ภายใต้ใบหน้าอ่อนหวานนั้น แววตาของมีนากลับวูบไหวอย่างพึงพอใจ เธอเริ่มต้นได้ดีเกินกว่าที่คิด

---

ช่วงสาย พิมพ์ดาวกำลังจัดดอกไม้ในสวนหน้าบ้าน เสียงรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที

ภาคินเดินลงจากรถ

วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีเข้ม ใบหน้าหล่อคมยังคงมีความสุขุมเช่นเดิม พิมพ์ดาวรีบลุกขึ้นยืน ก่อนยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว

“พี่คิน”

เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสดใส พร้อมเดินเข้าไปหา

ภาคินมองเธอแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ทำอะไรอยู่?”

เขาถามพลางเหลือบมองดอกไม้ในมือเธอ น้ำเสียงฟังดูเป็นกันเองกว่าปกติ พิมพ์ดาวยกดอกกุหลาบสีขาวขึ้นมาให้เขาดู ดวงตาเป็นประกายอย่างคนที่ภูมิใจกับสิ่งที่กำลังทำ

“จัดดอกไม้อยู่ค่ะ วันนี้สวยไหม?”

ภาคินมองดอกไม้ ก่อนมองคนตรงหน้า

“สวย”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้พิมพ์ดาวหน้าแดงขึ้นทันที

“ดอกไม้เหรอคะ?”

เธอถามพลางก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม หัวใจเต้นแรงเพราะเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง

ภาคินหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบอย่างไม่รีบร้อน

“ก็ทั้งดอกไม้ทั้งคน”

พิมพ์ดาวนิ่งไป ใบหน้าร้อนวูบจนไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน

“พี่คินชอบแกล้งดาว”

เธอพูดพร้อมหันหน้าหนี น้ำเสียงแผ่วลงเพราะความเขิน

ภาคินกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง

“พี่ภาคินคะ”

ทั้งสองหันกลับไปพร้อมกัน มีนายืนอยู่ตรงประตูบ้าน

เธอสวมชุดเดรสสีอ่อน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน มีนาเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนยกมือไหว้เขา

“สวัสดีค่ะ หนูมีนานะคะ”

เธอพูดพร้อมก้มศีรษะเล็กน้อย แววตาดูเขินอายอย่างเป็นธรรมชาติ

ภาคินพยักหน้ารับ

“อืม มีนาใช่ไหม?”

“ค่ะ”

มีนายิ้มกว้างขึ้น ดวงตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นว่าเขาจำชื่อเธอได้ พิมพ์ดาวยืนมองอยู่เงียบ ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ จางลงโดยไม่รู้ตัว มีนาหันมามองเธอ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พี่ดาวคะ พี่ภาคินเป็นเพื่อนบ้านของเรานานแล้วเหรอคะ?”

“ใช่จ้ะ”

พิมพ์ดาวตอบพร้อมพยายามยิ้ม

มีนาหันกลับไปมองภาคิน

“งั้นพี่ภาคินกับพี่ดาวคงสนิทกันมากเลยนะคะ”

เธอพูดพลางหัวเราะเบา ๆ แต่แววตากลับมีบางอย่างซ่อนอยู่

ภาคินยิ้มเล็กน้อย

“เรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก”

“ดีจังเลยค่ะ”

มีนาพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม ก่อนหันมาจับแขนพิมพ์ดาวเบา ๆ

“หนูเองก็อยากสนิทกับพี่ดาวเหมือนกัน”

พิมพ์ดาวมองมือของมีนาที่เกาะแขนตัวเอง ก่อนยิ้มรับ

“ได้สิ”

เธอไม่รู้เลยว่า คำตอบง่าย ๆ ของตัวเองกำลังเปิดประตูให้ใครบางคนเข้ามาในชีวิตมากกว่าที่คิด

---

ตกเย็น พิมพ์ดาวเดินขึ้นไปบนห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอกลับต้องหยุดนิ่ง

เสื้อผ้าบางส่วนของเธอถูกย้ายออกจากตู้ และบนโต๊ะเครื่องแป้ง มีของใช้ของมีนาวางอยู่หลายชิ้น พิมพ์ดาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนเดินไปหยิบกระเป๋าใบหนึ่งขึ้นมา

“นี่ของมีนาไม่ใช่เหรอ?”

เสียงของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง ไม่นาน มีนาก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นพิมพ์ดาวยืนอยู่ข้างโต๊ะ เธอรีบเบิกตากว้าง สีหน้าตกใจทันที

“พี่ดาว...”

มีนาพูดเสียงสั่น พร้อมรีบเดินเข้ามาหา พิมพ์ดาวหันกลับไป

“มีนา ของพวกนี้มาอยู่ในห้องพี่ได้ยังไง?”

เธอถามด้วยน้ำเสียงสงสัย ไม่ได้มีเจตนาตำหนิ แต่มีนากลับก้มหน้าลงทันที

“คุณพ่อบอกว่า...ให้หนูย้ายเข้ามาอยู่ห้องนี้ค่ะ”

เธอตอบเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง

พิมพ์ดาวนิ่งไป

“ห้องนี้?”

เธอถามซ้ำด้วยสีหน้าตกใจ มีนาพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“ค่ะ แต่ถ้าพี่ดาวไม่ชอบ หนูจะไปบอกคุณพ่อเองนะคะ”

เธอพูดพลางทำท่าจะเดินออกไป แต่สีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด พิมพ์ดาวมองตาม ก่อนถอนหายใจ

“ไม่เป็นไร”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก

“ถ้าพ่อบอกแบบนั้น...ก็อยู่เถอะ”

มีนาหยุดเดิน ก่อนหันกลับมา

“จริงเหรอคะ?”

เธอถามพร้อมยิ้มออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ

พิมพ์ดาวพยักหน้า

“จริง”

มีนาเดินเข้ามากอดเธอทันที

“ขอบคุณนะคะพี่ดาว”

พิมพ์ดาวยืนตัวแข็งเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่าย

“ไม่เป็นไรจ้ะ”

เธอพูดพร้อมฝืนยิ้ม แต่ในวินาทีที่มีนาซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ...รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าของมีนากลับหายไป ดวงตาของเธอเปิดขึ้นช้า ๆเต็มไปด้วยความพึงพอใจ เพราะสิ่งแรกที่เธอต้องการ...เธอได้มันมาแล้ว

ห้องของพิมพ์ดาวและต่อจากนี้...เธอจะค่อย ๆ เอาทุกอย่างที่พิมพ์ดาวมีมาเป็นของตัวเอง

แม้กระทั่ง...

ภาคิน