บทที่ 1 องค์หญิงใหญ่ต้องเลือกสามี 2/2

"เช่นนั้นคุณชายสามโจวขึ้นชื่อว่ารูปงามที่สุด..."

"ท่าทางเจ้าสำอางเสียยิ่งกว่าข้าซะอีก มิใช่ว่าพอแต่งกับเขาข้าจะต้องมาช่วยเขาผลัดหน้าเล่า"

"เอ่อ... คุณชายรองจ้าวเก่งเรื่องวรยุทธ์ อายุน้อยแต่ได้เลื่อนขั้นเป็นถึงรองแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ"

ไป๋ซินหยานเพ่งมองภาพเหมือนตรงหน้าโดยละเอียด บุรุษผู้นี้รูปร่างองอาจสมกับเป็นนักรบซึ่งนางชมชอบบุรุษเช่นนี้ที่สุด แต่ว่า... เขาผู้นี้ก็คือพระรองซึ่งหลงรักนางเอกในนิยายเช่นกัน นับตั้งแต่นางรู้ว่าตัวเองหลงเข้ามาอยู่ในนิยายและเป็นตัวร้าย นางก็ตั้งปณิธานว่าจะไม่ขอข้องเกี่ยวกับเหล่าตัวเอกเป็นอันขาด เพื่อหลีกเลี่ยงความตายอย่างไรเล่า

"ใบหน้าของเขาโหดเหี้ยมเกินไป เกรงว่าหากข้าทำผิดคงได้ถูกเขาบีบคอจนตายเป็นแน่"

ขันทีน้อยเริ่มเหงื่อตกเมื่อองค์หญิงใหญ่ไม่สนใจบุรุษในภาพเหมือนเลย ยิ่งเห็นฮ่องเต้พระพักตร์บึ้งตึงเขาก็เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่ว่าเป็นบุรุษที่เลิศเลอเพียงใดแต่องค์หญิงใหญ่ก็หาสนใจไม่ ทุกคนที่เขาเลือกมาล้วนมีข้อเสียไปเสียหมด นี่องค์หญิงใหญ่ตั้งใจจะไม่เลือกบุรุษคนใดเลยใช่หรือไม่ นี่ก็เป็นภาพเหมือนภาพสุดท้ายแล้ว...

"ท่านมู่กั๋วกงเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ อีกทั้งก็รูปงามจนเหล่าสตรีต่างหลงใหลไปทั่วเลยพ่ะย่ะค่ะ ในเรือนหลังก็หามีสตรีใดไม่พ่ะย่ะค่ะ"

"อืม..."

"...?"

ทั้งฮ่องเต้และขันทีน้อยต่างลุ้นระทึกไปด้วยกัน คิ้วเล็กดั่งจันทร์เสี้ยวประเดี๋ยวก็ขมวดประเดี๋ยวก็คลายลง ก่อนจะผุดยิ้มกว้างทำให้คนมองรู้สึกโล่งใจ หรือว่าองค์หญิงใหญ่จะเลือกมู่กั๋วกงผู้นี้เป็นสามี

ไป๋ซินหยานหันไปมองเสด็จพ่อที่ทอดพระเนตรมองนางอยู่ก่อนแล้ว มุมปากเล็กยกขึ้นสูงเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก นัยน์ตากลมโตสีนิลเหลือบมองภาพเหมือนของมู่กั๋วกงอีกครั้ง

"เสด็จพ่ออยากจะให้ลูกแต่งงานกับชายตัดแขนเสื้ออย่างนั้นหรือเพคะ"

"อะไรนะ!?"

ฮ่องเต้แทบจะตกจากเก้าอี้เมื่อได้ฟังคำนั้น ขันทีน้อยพลันรีบคุกเข่าก้มหน้าลงด้วยความหวาดหวั่น นี่เขามาได้ยินเรื่องความลับอย่างนั้นหรือ

"มู่กั๋วกงผู้นี้เป็นชายตัดแขนเสื้อเพคะ ที่เขายังไม่มีสตรีในเรือนหลังทั้งที่รูปงามก็เพราะชมชอบบุรุษด้วยกันเอง อย่างคนสนิทของเขาก็คือชายบำเรอที่เขาเลี้ยงดูเอาไว้เพคะ นี่ยังไม่นับบ่าวชายในเรือนที่เขาคอยเลี้ยงดูอีกนะเพคะเสด็จพ่อ"

"พอแล้วเสี่ยวถง นี่เจ้าไปล่วงรู้เรื่องลับ ๆ ของเขาได้อย่างไรกัน"

"ก็... วันนั้นที่ลูกไปงานเลี้ยงของฮูหยินใหญ่โจว ลูกบังเอิญเห็นเขากำลังคลอเคลียกับ..."

"พอแล้ว! ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าเป็นสตรีเหตุใดถึงได้เอ่ยเรื่องพวกนี้อย่างหน้าตาเฉย นับตั้งแต่เจ้าตกน้ำไปครานั้นฟื้นขึ้นมาก็เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคนเลย"

ไม่ใช่ว่าพระองค์ไม่เคยสงสัย ไม่ว่าจะด้านความชอบ ท่าทางการเดินการพูด หรือแม้แต่นิสัยนางก็เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน จนบางครั้งพระองค์ยังคิดว่าไป๋ซินหยานที่อยู่ตรงหน้าหาใช่ธิดาของพระองค์ไม่

ไป๋ซินหยานเห็นสายตาอันตรายจากฮ่องเต้ก็แอบหวาดหวั่นในใจ นี่นางคงจะเผยพิรุธออกมามากเกินไปสินะ เช่นนั้นนางก็ควรจะทำตัวร้ายกาจดั่งวันวานเสียบ้าง

เพล้ง!

ถ้วยน้ำชาถูกนางกวาดลงพื้นจนแตกกระจัดกระจายไปหมด น้ำชาที่เย็นแล้วบางส่วนยังกระเซ็นไปถูกนางกำนัล ไป๋ซินหยานลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าบึ้งตึง ริมฝีปากเล็กเบะลงพร้อมจะกรีดร้องออกมา

"เสด็จพ่อไม่เคยถูกทำร้ายจิตใจอย่างแสนสาหัสเช่นลูกจะเข้าพระทัยได้อย่างไรกันเพคะ อีกทั้งเสด็จแม่ยังมาเข้าฝันตำหนิลูกเสียยกใหญ่ที่กระทำตนอย่างไม่สมกับเป็นองค์หญิง ตอนนี้ลูกเองก็กำลังปรับปรุงตัวให้เป็นคนที่ดีขึ้น แต่ถ้าเสด็จพ่อไม่เห็นถึงความตั้งใจจริงของลูก เช่นนั้นก็ให้ลูกแต่งงานกับมู่กั๋วกงไปเลยสิเพคะ ลูกจะได้ไปช่วยดูแลชายบำเรอให้กับเขา!" เอ่ยจบนางก็ลุกเดินหนีออกไปทันที