ตอนที่ 7 ถ่านไฟเก่าเริ่มคุ

ความเงียบในห้องประชุมหลังเลิกงานดูจะดังกว่าปกติ เมื่อมีเพียง พิชชา และ ภาวินทร์ ที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ แสงอาทิตย์ยามอัสดงสีส้มอมม่วงทาบทับลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม ทำให้เขามีเงาที่ดูน่าเกรงขามและดิบเถื่อนในเวลาเดียวกัน

“นาย... จะทำอะไรน่ะ ภาวินทร์” พิชชาเอ่ยถามพยายามบังคับเสียงให้มั่นคง ทั้งที่ในใจเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมา

“ทำความสะอาดความทรงจำเน่าๆ ให้เธอไง” ภาวินทร์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าพลางโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกัน “ห้าปีที่เธอปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นสัมผัส... รู้ไหมว่ามันทำให้ฉันหงุดหงิดแค่ไหน?”

“นายหงุดหงิดทำไม เราเป็นแค่คู่กัดกันนะ”

“คู่กัดที่อยาก ‘กิน’ เธอมาตลอดน่ะเหรอ?”

คำพูดตรงไปตรงมาทำเอาพิชชาหน้าร้อนผ่าว เธอพยายามจะผลักอกแกร่งออก แต่ภาวินทร์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเลื่อนลงมาเชยคางเธอขึ้น

เขามอบจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหาและดุดัน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานปลอบประโลม แต่เป็นจูบที่ประกาศความเป็นเจ้าของ พิชชาเบิกตาโพล่งในตอนแรก แต่รสสัมผัสที่ร้อนแรงและกลิ่นหอมสะอาดของภาวินทร์กลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอมลายหายไป

เธอกับวายุภัคไม่เคยมีอะไรแบบนี้... ความตื่นเต้นที่ปนไปกับความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

“อื้อ...” พิชชาครางประท้วงในลำคอเมื่อเขาเริ่มขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ อย่างหยอกเย้า

ภาวินทร์ถอนจูบออกช้าๆ สายตาคมปลาบจ้องมองริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอด้วยความพึงพอใจ “หึ... ปากเก่งนักไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ล่ะ?”

“นายนี่มัน... ฉวยโอกาส!” พิชชาสะบัดตัวออกได้สำเร็จ เธอรีบจัดเสื้อสูทให้เข้าที่พลางหันหลังหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงจัด

“ฉันไม่ได้ฉวยโอกาส ฉันแค่ ‘ทวง’ สิ่งที่ควรจะเป็นของฉันมาตั้งนานแล้วต่างหาก” ภาวินทร์เดินมาหยุดซ้อนข้างหลังเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอระหง “วายุภัคมันไม่เคยเห็นค่าเธอ แต่วันนี้เธอเห็นหรือยังว่าใครที่พร้อมจะยืนข้างเธอจริงๆ?”

พิชชานิ่งไป ความอบอุ่นจากแผ่นอกที่แนบชิดข้างหลังทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น

“งานของฉันยังไม่จบ... วายุภัคยังไม่หมดตัว และยัยรินลดานั่นยังลอยนวลอยู่”

“เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ ‘ว่าที่สามีใหม่’ อย่างฉันจัดการเถอะ” ภาวินทร์หัวเราะหึในลำคอพลางปล่อยเธอให้เป็นอิสระ “คืนนี้กลับไปพักผ่อนซะ พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปดู ‘ความฉิบหาย’ ของพวกมันที่ธนาคาร... เตรียมกล้องมือถือไว้ถ่ายหน้ามันตอนหมดตัวด้วยล่ะ”

พิชชามองตามร่างสูงที่เดินออกจากห้องไปอย่างมาดมั่น ความเจ็บปวดจากแผลใจที่วายุภัคฝากไว้เริ่มถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อนจากสัมผัสของภาวินทร์

ดูเหมือนว่าถ่านไฟเก่าก้อนนี้... กำลังจะลุกโชนขึ้นมาเผาผลาญความเสียใจของเธอให้เป็นจุลเสียแล้ว!

ติดตามตอนต่อไป: วายุภัคเริ่มกระวนกระวาย

______________________