ตอนที่ 4 การกลับมาของคู่กัด

ภายในห้องทำงานสุดหรูของภาวินทร์ที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของตึก PK Group ผนังกระจกใสเผยให้เห็นวิวเมืองกรุงที่วุ่นวาย แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ พิชชาเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังสีดำพลางถอนหายใจยาว

“ขอบใจนะที่ช่วยเป็นไม้กันหมาให้เมื่อกี้” พิชชาเอ่ยขึ้นโดยไม่สบตา

ภาวินทร์หัวเราะในลำคอ เขาถอดเสื้อสูทแขนยาวพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ เผยให้เห็นกล้ามแขนภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นอย่างลวกๆ “แค่ไม้กันหมาเหรอ? ฉันนึกว่าฉันแสดงสมบทบาทจนเธอเคลิ้มไปแล้วซะอีก เห็นนิ่งให้กอดซะนาน”

“อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย ฉันก็แค่ไม่อยากหักหน้าพาร์ทเนอร์ในที่สาธารณะ”

“พาร์ทเนอร์...” ภาวินทร์ทวนคำพลางเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ เขาก้มตัวลงเท้าแขนกับพนักพิงเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว “ถามจริงเถอะพิชชา สมัยเรียนเราเกลียดกันแทบตาย นายวายุภัคนั่นก็แช่งฉันเช้าเย็น แต่ทำไมวันนี้เธอถึงเลือกเดินมาหาฉัน?”

พิชชาเงยหน้าสบตาคมปลาบของเขา แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “เพราะนายคือคนเดียวที่กล้าท้าทายวายุภัค และนายคือคนเดียวที่ ‘เก่ง’ พอจะทำให้เขาไม่เหลืออะไรเลยในธุรกิจนี้”

“แค่นั้น?”

“แค่นั้น”

“โกหก...” ภาวินทร์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลง “เธอมาหาฉัน เพราะเธอรู้ดีว่าฉันคือคนเดียวที่มองเห็นตัวตนจริงๆ ของเธอมาตลอด ไม่ใช่ภาพลักษณ์นางเอกจอมปลอมที่เธอพยายามแสดงให้ผัวเฮงซวยนั่นดู!”

พิชชาเม้มริมฝีปากแน่น ความจริงที่เขาพูดมันแทงใจดำเธออย่างจัง ภาวินทร์มักจะเป็นคนเดียวที่จับผิดเธอได้เสมอ ไม่ว่าเธอจะแสร้งทำเป็นมีความสุขแค่ไหนตอนอยู่กับวายุภัค

“หยุดพูดเรื่องอดีตได้แล้ว เรามาคุยเรื่องแผนการเปิดโปงการยักยอกเงินดีกว่า” เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง

“เรื่องงานน่ะจัดการแน่ แต่ตอนนี้...” ภาวินทร์ใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางเธอขึ้น “ดูเหมือนเธอจะลืมอะไรบางอย่างไปนะพิชชา เมื่อคืนที่บาร์... ฉันบอกว่ายังไงนะ?”

พิชชาหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงข้อเสนอที่เขาบอกว่าจะบอกสิ่งที่ต้องการตอบแทนทีละอย่าง

“นาย... ต้องการอะไร?”

“คืนนี้ ไปทานข้าวกับฉัน ในฐานะ ‘ผู้หญิงคนหนึ่ง’ ไม่ใช่ในฐานะประธานอัครโยธิน” สายตาของเขาเปลี่ยนจากยี่หวนเป็นลุ่มลึก “ห้าปีที่เธอทุ่มเทให้คนผิด มันนานเกินไปแล้วพิชชา... ถึงเวลาที่เธอต้องได้รับรางวัลจากคนที่เห็นค่าเธอจริงๆ บ้าง”

พิชชานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวกลับเต้นผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ก็ได้... แค่ทานข้าวเท่านั้นนะ”

“หึ... ก็ต้องดูว่าอาหารมื้อนี้ ‘อร่อย’ แค่ไหน” ภาวินทร์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะถอยออกมาปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

ในขณะที่วายุภัคกำลังหัวซุกหัวซุนหาทางรอด พิชชากลับรู้สึกว่าเกมนี้เธอกำลังเป็นคนคุมหมาก... และมีผู้ช่วยที่ ‘ร้าย’ ยิ่งกว่าใครคอยหนุนหลังอยู่ไม่ห่าง!

______________________