ตอนที่ 12 รสชาติของความหึงหวง

หลังจากงานประมูลสิ้นสุดลง บรรยากาศแห่งความชัยชนะยังคงอบอวล ภาวินทร์พาพิชชาตรงไปยังเลานจ์ส่วนตัวของโรงแรมเพื่อหลีกหนีจากฝูงชนและนักข่าว แต่ความวุ่นวายยังไม่จบลงง่ายๆ เมื่อ วายุภัค ที่สติแตกจากการพ่ายแพ้ เดินดุ่มๆ ฝ่าการขัดขวางของพนักงานเข้ามาหาทั้งคู่

“พิชชา! หยุดเดี๋ยวนี้!” วายุภัคคำราม ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด “คุณสนุกมากใช่ไหมที่เห็นผมพังพินาศแบบนี้? ที่ผ่านมาผมยอมคุณทุกอย่าง แต่ตอนนี้คุณกลับเอาศัตรูมาเยาะเย้ยผม!”

พิชชาที่กำลังจะจิบแชมเปญวางแก้วลงช้าๆ เธอหันไปมองอดีตสามีด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช “ยอมฉันทุกอย่างเหรอคะวายุภัค? คุณหมายถึงยอมเอาเงินฉันไปซื้อคอนโดให้ชู้ หรือยอมให้รินลดามาด่าฉันลับหลังน่ะเหรอ?”

“มันไม่เกี่ยวกัน! เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวคุณควรแยกแยะ!” วายุภัคพยายามจะคว้าข้อมือพิชชา แต่ทันใดนั้น...

ปึก!

มือแกร่งของภาวินทร์คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของวายุภัคก่อนที่จะถึงตัวพิชชา แรงบีบมหาศาลทำให้วายุภัคหน้าถอดสี ภาวินทร์ขยับกายเข้าไปประจันหน้า สายตาคมดุจมัจจุราชจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามีคู่แข่ง

“ฉันเตือนนายกี่ครั้งแล้ว... ว่าอย่าเอามือสกปรกของนายมาแตะต้องคนของฉัน” ภาวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่สั่นประสาทคนฟัง

“คนของแกงั้นเหรอ? พิชชาเป็นเมียฉัน! เราอยู่กินกันมาห้าปี แกมันก็แค่ไอ้หน้าใหม่ที่ฉวยโอกาสตอนเขาอ่อนแอ!” วายุภัคตะคอกกลับอย่างลืมตัว

ภาวินทร์เหยียดหยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้วายุภัครู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง “ห้าปีที่นายทำเขาเสียน้ำตา... ฉันจะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตทำให้เขาหัวเราะ และถ้านายยังขยันโผล่หน้ามาให้รำคาญสายตาแบบนี้ ฉันจะทำให้ธุรกิจที่เหลือเพียงหยิบมือของนาย กลายเป็นเถ้าถ่านภายในคืนเดียว”

ภาวินทร์สะบัดมือวายุภัคออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปกระแทกกับโต๊ะ “รปภ.! ลากขยะชิ้นนี้ออกไป และสั่งแบนห้ามเข้าเครือโรงแรมในเครือ PK Group ทุกสาขาตลอดชีวิต!”

เมื่อวายุภัคถูกหิ้วปีกออกไปพร้อมเสียงโวยวายที่ค่อยๆ เงียบหายไป ภาวินทร์ก็หันกลับมาหาพิชชา แววตาที่เคยดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและหึงหวงอย่างปิดไม่มิด

“แต่งตัวสวยเกินไปแล้วนะวันนี้...” เขาพึมพำพลางใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามริมฝีปากบางของเธอ “รู้ไหมว่าฉันต้องอดทนแค่ไหน ไม่ให้กระชากเธอออกจากงานแล้วพาไปขังไว้ในห้องตั้งแต่เห็นเธอเดินเข้ามา”

พิชชาหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอแสร้งทำเป็นจัดเนกไทให้เขา “ท่านประธานภาวินทร์ขี้หึงขนาดนี้เลยเหรอคะ?”

“ไม่ใช่แค่หึง... แต่ฉัน ‘หวง’ ทุกตารางนิ้วที่เป็นของเธอ” ภาวินทร์โน้มตัวลงมากระซิบชิดใบหูจนเธอขนลุกซู่ “คืนนี้... อย่าหวังว่าจะได้นอนง่ายๆ เลยพิชชา ฉันมีบทลงโทษสำหรับผู้หญิงที่ชอบทำตัวเด่นจนผู้ชายทั้งงานมองตาเป็นมัน”

มือหนาเลื่อนลงมาบีบเอวคอดกิ่วของเธอแน่นขึ้น พลางดึงเธอเข้ามาชิดอกแกร่ง พิชชารับรู้ได้ถึงความปรารถนาที่พุ่งพล่านจากตัวชายหนุ่ม ความหึงหวงของเขาไม่ได้ทำให้เธอกลัว แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกว่า... ในที่สุดเธอก็เจอคนที่พร้อมจะปกป้องและต้องการเธอจริงๆ เสียที

“ไปเถอะ... กลับคอนโดฉันกัน” ภาวินทร์ออกคำสั่งสั้นๆ แต่น้ำเสียงนิ่งลึกนั้นบอกชัดว่าคืนนี้เขาจะไม่ยอมให้เธอรอดพ้นเงื้อมมือไปได้แม้แต่วินาทีเดียว!

______________________