นางก็ยังไม่ตาย

ไอสังหารแผ่ออกมาจากร่างที่นอนนิ่งอยู่บนที่เตียงไม้เนื้อแข็ง ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วรอบตัวอย่างสับสน กลิ่นเหม็นหืน กลิ่นเชื้อราลอยเข้าจมูกจนต้องนิ่วหน้าด้วยความสะอิดสะเอียนอยากจะอาเจียนออกมา

“ท่านพี่...ฮึก...ท่านแม่ ตายแล้วหรือ ท่านฆ่านางจริงหรือ” เสียงของเด็กน้อยดังวนอยู่ข้างหูจนนางต้องหันไปมอง

“ข้าไม่ได้ฆ่านาง และนางก็ยังไม่ตาย”

ม่านม่าน มองเด็กผู้ชายฝาแฝดตรงหน้าวัยห้าหนาวด้วยความมึนงง ก่อนจะยื่นมือไปบีบคอเด็กคนที่ใกล้มือนางมากที่สุด “ใครส่งแกมา”

“อ๊ากกกก ท่านพี่ช่วยข้าด้วย” เรี่ยวแรงของม่านม่านมีไม่มากนัก

“ปล่อย!!! อวี่เออร์นะ หญิงชั่ว” เด็กแฝดคนพี่หยิบของใกล้มือตีไปที่มือของม่านม่านเต็มแรง แต่แรงเด็กจะมากเพียงใด ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้น้องชายของเขาหลุดออกจากการเกาะกุมของม่านม่านมาได้

ม่านม่าน ชันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก นางในตอนนี้ยังไม่เข้าใจว่าร่างกายของนางเป็นอันใด หรือว่าจะถูกพิษสลายเรี่ยวแรงที่นางเป็นผู้สร้างขึ้นมา หากเป็นเช่นนั้น นางจะต้องขยับร่างกายไม่ได้ต่างหากเล่า

เด็กแฝดคนพี่ดันตัวเด็กแฝดคนน้องไปอยู่ด้านหลัง ไม้ในมือยังชี้มาทางม่านม่านอย่างระวังตัว

“หึ จะทำอะไรฉันได้” นางยิ้มเยาะออกมา แต่เมื่อครู่ก็เป็นตรงหน้ามิใช่หรือที่ตีข้อมือนางจนเจ็บ

ม่านม่านมองสำรวจห้องที่นางนอนอยู่อย่างไม่เข้าใจ เมื่อครู่นางจำได้ว่ายังอยู่ภายในห้องพักเพื่อเตรียมตัวทำภารกิจสังหารนักการเมืองคนหนึ่ง แต่ทำไมตอนนี้นางถึงได้มาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ บ้านไม้ที่ดูเหมือนใกล้จะพังลงมาเต็มที เด็กแฝดสองคนมาจากไหน

“ถ้าท่านพ่อกลับมา ข้าจะได้จัดการเจ้า”

“หืม...ดี ฉันจะได้ฆ่าพ่อพวกแกเสียเลย” ม่านม่านยิ้มเย็นออกมา เด็กทั้งสองถอยตัวไปติดผนังพร้อมมองมาที่นางอย่างหวาดระแวง

ภาพความทรงจำไม่รู้ว่าเป็นของผู้ใด ไหลวนเข้าสู่หัวสมองของนางราวกับน้ำป่าที่ทะลักเข้ามา มู่ลี่ม่าน เจ้าของร่างที่ ม่านม่านเข้ามาอยู่ในร่างของนาง เด็กฝาแฝดที่เห็นตรงหน้าคือบุตรของนางกับ กงเพ่ยจิ้น

เดิมเจ้าของร่างเป็นบุตรีคหบดีใหญ่ของเมืองหลวง มู่ลี่ม่านถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ แต่พอมารดาของมู่ลี่ม่านเสียชีวิตลง บิดาก็แต่งฮูหยินเอกเข้าจวน โดยที่นางมีบุตรสาววัยใกล้เคียงกับมู่ลี่ม่านติดตามเข้ามาด้วย ทั้งยังใส่ชื่อนางเข้าตระกูลมู่โดยไม่สนใจเสียงคัดค้านของผู้อาวุโสในตระกูล

ภายหลังเมื่อมู่ลี่ม่านเติบโตขึ้น จึงได้รู้ว่า ตู้ลี่เจียว คือบุตรสาวนอกสมรสของบิดานาง จางซื่อก็คืออนุที่เลี้ยงดูเอาไว้นอกเรือน พอมารดาของนางตายลงก็รับสองแม่ลูกเข้ามาอย่างมีหน้ามีตา

ตู้หยาง บิดาของนาง คงลืมไปว่าที่ตนเองมั่งคั่งจนร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวง เป็นเพราะความสามารถของมารดาของนาง

มู่ลี่ม่าน มีสัญญาหมั้นหมายอยู่กับ เกาตงหยวน บุตรชายรองเจ้ากรมการคลังที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลมู่ ตระกูลของท่านตานาง การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่สามารถยกฐานะตระกูลพ่อค้าที่ต่ำต้อยให้ทะยานขึ้นเกี่ยวดองกับขุนนางเช่นนี้ จางซื่อจะยอมปล่อยให้เป็นของมู่ลี่ม่านได้อย่างไร

นางกับบุตรีของนางจึงวางแผนทำลายชื่อเสียงของมู่ลี่ม่าน โดยวางยากำหนัดลงในอาหารของมู่ลี่ม่านในงานเลี้ยงน้ำชาในจวนตระกูลตู้ และบุรุษที่เคราะห์ร้ายก็ไม่ใช่ใคร เป็นกงเพ่ยจิ้น เด็กหนุ่มที่มารดาเจ้าของร่างรับมาเลี้ยงดูตั้งแต่เล็ก ด้วยนางรู้ดีว่านางไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีก จึงเลี้ยงดูกงเพ่ยจิ้นราวกับบุตรอีกคน

ชื่อเสียงของมู่ลี่ม่านถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี นางถูกตระกูลเกาโยนหนังสือถอนหมั้นใส่หน้า ทั้งยังถูกผู้เป็นมารดาขับไล่ออกจากตระกูล เคราะห์ดีที่ตระกูลมู่ยังพอมีเมตตากับนางอยู่บ้าง จึงให้นางใช้แซ่มู่ และมอบบ้านในชนบทพร้อมที่ทางให้นางได้ใช้ชีวิตกับกงเพ่ยจิ้น

มู่ลี่ม่าน สุขสบายมาตั้งแต่เกิด นางจะทนรับความลำบากเช่นนี้ได้อย่างไร นางอาละวาดกับกงเพ่ยจิ้นนับต้องแต่มาถึงหมู่บ้าน โวยวายจะกลับตระกูลตู้เพื่อไปขอให้บิดาสอบสวนเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับนาง ไม่ว่านางจะส่งจดหมายไปกี่ฉบับ บิดาก็ไม่เคยตอบกลับเลยสักครั้ง เท่านี้ก็ยืนยันได้แล้วว่า นางถูกทอดทิ้ง