จะรับใช้นายหญิงด้วยความจงรักภักดี

ในตอนแรกเขาดูตกตะลึงเมื่อเห็นว่ามีมีดมาจ่อที่ลำคอ แต่เพียงครู่เดียวเขาตกใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความเสียหน้าที่ถูกแม่นางน้อยหักเหลี่ยมต่อหน้าคนอื่น เขาคิดจะบิดข้อมือของนาง โดยลืมนึกไปว่า หากทำร้ายผู้เป็นนายเมื่อถูกจับส่งทางการจะถูกโบยตีจนตายเช่นใด

ม่านม่านเห็นสายตาของเขาที่เปลี่ยนแปลงนางก็ระวังตัวเอาไว้อยู่แล้ว นางเบี่ยงข้อมือหลบเล็กน้อย ก่อนจะชันตัวขึ้นแล้วถีบเข้ายอดอกของเขาจนล้มกลิ้งไปกองกับพื้น นางมิได้หยุดเพียงเท่านั้น ด้วยกำลังบุรุษและสตรี เขาตัวใหญ่กว่านางไม่น้อยสู้มือเปล่านางย่อมไม่มีทางสู้ได้

ปืนเก็บเสียงปรากฏขึ้นมาแทนมีดสั้น ก่อนจะยิงลงบนพื้นเฉียดใบหูของเขาไปเพียงนิดเดียว เมื่อมีอาวุธประหลาดปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน จากที่รอดูเรื่องสนุกก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวขึ้นทันที

“หึหึ ลุกขึ้นมา เจ้าดูสิ่งที่อยู่ในมือข้าให้ดี” ม่านม่านเล็งปืนในมือไปต้นท้อที่ออกผลอยู่ข้างเรือน นางมิได้เล็งนานก็ปล่อยลูกกระสุนในมือออกไปแล้ว ทุกคนมองตามปากกระบอกปืนไปที่ต้นท้อเป็นตาเดียว พอได้ยินเสียงดังเบาๆ ออกมาจากปากกระบอกปืน ลูกท้อที่เห็นเด่นสะดุดตาก็ระเบิดออกไม่เหลือชิ้นดี

“มีผู้ใดคิดจะลองดีอีกหรือไม่ หากมีก็ลุกขึ้นมา หัวของเจ้าจะได้เป็นเช่นเดียวกับลูกท้อผลนั้น” นางกวาดสายตาเยือกเย็นมองไปที่ทุกคน “หากข้าควบคุมพวกเจ้าไม่ได้ คงไม่คิดจะซื้อมา ข้าต้องการคนทำงานให้ข้าด้วยความเต็มใจ คนตายไม่อาจทำงานให้ข้าได้ แต่ทำให้ข้า...สนุกได้” นางกดยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่น่าขนลุกเช่นนี้ไม่มีผู้ใดกล้าลองดี กลัวว่าหัวตนเองจะเป็นเหมือนลูกท้อที่เพิ่งจะหายไปจากต้น

ทาสที่คิดจะแข็งข้อกับม่านม่านเมื่อครู่ คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง “บ่าวผิดไปแล้วขอรับ นับจากนี้ชั่วชีวิตของบ่าวจะรับใช้นายหญิงด้วยความจงรักภักดี” เขาก้มหัวลงอย่างนอบน้อม เนื้อตัวยังสั่นเทากับเรื่องเมื่อครู่ไม่หาย

คนอื่นที่เห็นเช่นนั้นก็รีบคุกเข่าตามลงทันที ด้วยรู้ดีแล้วว่านายหญิงของตนไม่เหมือนเจ้านายที่เคยพบเจอมา นางไม่ลงโทษด้วยการโบยตี แต่นางสามารถทำให้พวกเขาทรมานได้มากกว่านั้น

ม่านม่านเองเลิกสนใจจะข่มขู่พวกเขาแล้ว “ตอนนี้พวกเจ้าพักผ่อนไปก่อน อีกสองสามวันข้าจะเข้ามาที่จวน พวกเจ้าสี่คนข้าจะเรียกว่า อาจื่อ อาโหยว่ อาเว่ย อาเซิน” นางชี้ไปที่คนทั้งสี่ที่ซื้อมาเพื่อให้เป็นหลงจู๊ร้านค้าของนาง

“ส่วนพวกเจ้า” นางชี้ไปที่ทาสที่แข็งข้อกับนางคนแรก “อาอี อาเอ้อ อาซาน ไล่ไปตามลำดับจนถึงอาสือ” นางเอาง่ายเข้าว่าจะได้จำได้ “สองสามวันนี้หากไม่รู้จะทำสิ่งใด ออกไปสำรวจดูร้านค้าที่ว่างอยู่ หาซื้อไว้สี่ร้าน แล้วข้าจะตัดสินใจเองอีกครั้ง ลุงเฉิง ท่านกับอาเฉียวออกไปเลือกซื้อเสื้อผ้าเอาเนื้อดีเสียหน่อยและก็คนละห้าชุด ยามที่ออกไปด้านนอกจะได้ไม่อายผู้ใด เครื่องนอนก็ซื้อให้ครบตามจำนวนคน ป้าฝูอาหารการกินท่านไม่ต้องประหยัด อยากกินเนื้อก็ซื้อเนื้อ อยากกินสิ่งใดก็ซื้อมาทำ ข้าจะทิ้งเงินไว้ให้มากเสียหน่อย อืม...ร้อยตำลึงทองพอหรือไม่” นางหันไปถามลุงเฉิง

“นายหญิง!!! มากเกินไปขอรับ สองร้อยตำลึงเงินก็พอขอรับ ข้าจะจัดการเรื่องในจวนให้ท่านอย่างดี”

“อืม ข้าต้องกลับแล้ว หากมีสิ่งใดจะรายงานจดบันทึกเอาไว้หากกลัวลืม อีกสองสามวันข้าจะเข้ามา อย่าลืมไปซื้อสาวใช้เล่า ป้าฝูท่านก็ไปหาหมอด้วย ลุงเฉิงเอาไว้สามร้อยตำลึงเงิน เผื่อผู้ใดเจ็บป่วยก็ไปตามหมอมารักษา ข้าไม่อยากใช้งานคนไร้ประโยชน์” นางส่งตั๋วเงินให้ลุงเฉิง ก่อนจะกลับออกไป

อาเฉียวมองตามแผ่นหลังที่ยืดตรงสง่างาม ท่วงท่ายามขึ้นมาของนางช่างองอาจ สตรีในเมืองหลวงที่เคยพบเห็นยังไม่มีผู้ใดเทียบนายหญิงของตนได้

“น่ากลัวชะมัด อาอี เจ้าช่างไม่กลัวตายเสียจริง” อาซานหันมาพูดกับอาอี

“หึ เห็นเป็นเพียงแม่นางน้อยร่างกายบอบบาง ใบหน้าก็งามเสียล่มเมือง ข้าคิดว่าจะขู่ในกลัวเสียหน่อย ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้พบเจ้านายที่น่าสนใจเช่นนี้ ข้ายอมติดตามนางจนกว่าข้าจะตายเลย” อาอีเกาหัวแก้เก้อ เมื่อนึกถึงเรื่องน่าอายที่ตนเองได้ทำลงไป

ลุงเฉิง เลิกสนใจคนที่เหลือ เขาออกไปจัดการเรื่องที่ม่านม่านนางสั่งเอาไว้ ด้วยต้องซื้อข้าวของอีกไม่น้อย ไหนจะต้องกลับไปที่โรงค้าทาสเพื่อซื้อสาวใช้กลับมาช่วยงาน

ม่านม่าน ขี่ม้ากลับหมู่บ้านก็ไม่ลืมที่จะซื้อขนมไปฝากเด็กแฝดอย่างที่เขาขอเอาไว้ เมื่อกลับมาถึงก็เห็นเด็กทั้งสองออกมานั่งรออยู่ที่ใต้ต้นไม้ใกล้กับประตูเรือน

“เหตุใดถึงออกมานั่งรอด้านนอก” นางจูงม้าเข้ามาด้านในก็อดประหลาดใจไม่ได้

“ข้าเป็นห่วงท่านแม่ขอรับ” กงหนิงอวี่เดินเข้ามาแกว่งแขนของม่านม่านแล้วชะเง้อคอดูว่านางมีของมาฝากตนหรือไม่

“หึ เอาไป แล้วเจ้าไม่ไปเฝ้าบิดาของเจ้าหรือ” นางหันไปถามกงหนิงเจี้ยน

“ท่านพ่อมีท่านอาหยุนคอยดูแลอยู่ขอรับ”

“ไปนั่งกินขนมรอก่อน ข้าจะเข้าครัวไปทำอาหาร” นางกลับมาถึงก็เกือบจะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว

หลังจากเตรียมอาหารเสร็จ นางให้อาหยุนพาเด็กแฝดกินข้าวก่อนเช่นเดิม แล้วตัวนางเข้าไปเปลี่ยนผ้าพันแผล ใส่ยาให้กงเพ่ยจิ้น

“เจ้าไปที่ใดมา” เขาได้ยินบุตรทั้งสองบอกว่ามารดาขี่ม้าออกไปด้านนอก