ข้าต้องรายงานเจ้าด้วย

กงเพ่ยจิ้นเองก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ มู่ลี่ม่านนางขี่ม้าเป็นตั้งแต่เมื่อใด อีกทั้งนางยังยอมออกไปที่ตัวเมืองเพียงลำพัง เดิมแม้แต่ในหมู่บ้านนางยังไม่คิดที่จะเดินออกไปพ้นเรือนเลย

“ข้าต้องรายงานเจ้าด้วย?” นางเลิกคิ้วมองเขา มือก็ทายาใส่แผลไปด้วย

“อาม่าน...เจ้าเปลี่ยนไปมากรู้ตัวหรือไม่ ข้าวของประหลาดเหล่านี้เจ้าเอามาจากที่ใด”

“จะถามมากไปเพื่ออันใด เจ้ารีบรักษาตัวให้หาย ข้าจะต้องไปที่อื่นแล้ว”

“เจ้าจะไป...”

กงเพ่ยจิ้นยังไม่ทันเอ่ยถามจบ เสียงเปิดประตูเข้ามา พร้อมใบหน้าของฝาแฝดทั้งสองที่มองมาทางม่านม่านอย่างน้อยใจ ก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้านาง

“ท่านแม่จะไปที่ใด ท่านจะทิ้งข้ากับพี่ใหญ่หรือขอรับ” กงหนิงอวี่ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำ มองมาทางม่านม่านอย่างน้อยใจ

“ท่านพาข้า ท่านพ่อ อาอวี่ไปด้วยมิได้หรือ” กงหนิงเจี้ยนเม้มปากแน่นมองม่านม่านอย่างจริงจัง

ม่านม่านถอนหายใจออกมา มองหน้าเด็กแฝดทั้งสองสลับไปมาโดยไม่ได้สนใจกงเพ่ยจิ้นที่จ้องนางอยู่เลย “หากพวกเจ้าไม่ดื้อ ข้าจะพาไปด้วย แต่หาก...”

“ข้าไม่ดื้อขอรับ”

“ข้าจะเชื่อฟังท่านแม่อย่างดี”

“ดี ตอนนี้พวกเจ้าออกไปรอด้านนอกก่อน ข้าจะทำแผลให้พ่อเจ้าต่อ” เด็กทั้งสองหายไปอย่างรวดเร็ว

“อาม่าน เจ้าจะที่ใด บอกข้าได้หรือไม่”

“ข้าจะทวงทุกอย่างที่ข้าควรได้กลับคืนมา หากท่านจะห้ามหรือไม่เห็นด้วยจงอย่าได้พูดออกมา หรือต้องการจะหย่ากับข้าก็ย่อมได้” นางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

กงเพ่ยจิ้นเม้มปากแน่น การพูดคุยครั้งนี้นับว่ามู่ลี่ม่านแตกต่างไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด นางไม่เคยเอ่ยพูดเรื่องที่จะทวงสิ่งที่เป็นของนางหรือสินเดิมของมารดานางเลยสักครั้ง ดูเหมือนว่านางไม่ต้องการจะเอ่ยถึงตระกูลตู้หรือตระกูลเกาเสียด้วยซ้ำ

“ข้าไม่รู้จะช่วยเจ้าได้อย่างไร แต่ในเมื่อเจ้าคิดจะทำแล้ว ข้ากับลูกจะอยู่ข้างเจ้าเอง”

ม่านม่านเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างพิจารณา กงเพ่ยจิ้นในสายตาของนางก็ดูไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่คนไม่ใช่อย่างไรก็คงไม่ใช่ ในเมื่อเจ้าของร่างคิดกับเขาเช่นพี่ชายมาโดยตลอด เมื่อตกลงไปในแผนการร้ายนางย่อมเจ็บปวด และพาลมาโกรธแค้นเขาไปด้วย

“ท่านได้ช่วยข้าแน่” ม่านม่านพันผ้าเสร็จก็ตบที่บ่าเขาเบาๆ “รีบรักษาตัวให้หายเร็วๆ เรื่องสนุกยังรออยู่อีกมาก” นางกล่าวจบก็เดินออกจากห้องไปกินอาหารกับเด็กแฝดทั้งสองต่อ

อาหยุนหลังจากช่วยม่านม่านเก็บจานไปล้างแล้ว เขาดูเหมือนอยากจะเอ่ยถามสิ่งใดจากนาง แต่ปากที่อ้าออกก็หุบลงอยู่หลายครั้ง

“จะถามสิ่งใดรีบพูดออกมา” นางมองอาหยุนอย่างรำคาญ

“เจ้าเก็บอาหารไว้ที่ใด ข้าไม่เคยเห็นข้าวสาร เนื้อสัตว์หรือผักป่าในครัวของเจ้าเลย อีกอย่างฟืนที่ข้าเก็บมาให้ เหตุใดไม่เห็นเจ้าเคยใช้เลยเล่า” เขาชี้มือไปที่กองฟืนที่อยู่ข้างเตาไฟ ที่ดูอย่างไรก็อยู่เท่าเดิมไม่ลดลงไปเลย

“อ้อ...เจ้าหาเลี้ยงชีพโดยเป็นเพียงแค่นายพรานอย่างเดียวหรือ”

“ห๊า!!!” อาหยุนตกตะลึงไปเล็กน้อย เขาถามนางไปตั้งหลายคำแต่นางไม่คิดจะตอบกลับเลยสักนิด ยังจะถามเขากลับอีก “ข้าทำนา หากเว้นจากทำนาข้าก็เข้าป่าล่าสัตว์ ว่าแต่...เจ้าถามข้าเพื่ออันใด”

“ข้าก็มีงานให้เจ้าทำอย่างไรเล่า เงินดีกว่าที่เจ้าเข้าป่าล่าสัตว์อีก สนใจหรือไม่”

อาหยุนมองนางอย่างหวาดระแวง “งานอะไร” ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ มิเช่นนั้นมันจะได้เงินง่ายๆ ได้อย่างไร

“มาเป็นของข้า จัดการเรื่องงานต่างๆ ให้ข้า ข้าจะให้เจ้าเดือนละห้าสิบตำลึงเงิน เจ้ากลับไปคิดก่อนก็ได้ ค่อยให้คำตอบข้า” นางเดินออกจากห้องครัวกลับเข้าไปในเรือน โดยไม่คิดจะรอฟังคำตอบจากอาหยุนในตอนนี้

อาหยุนมีภรรยาและลูกแล้ว เขาต้องสอบถามความเห็นจากคนในครอบครัวเสียก่อน แต่อย่างว่าเงินห้าสิบตำลึงเงินตลอดทั้งปียังไม่รู้จะหาได้หรือไม่ แต่ม่านม่านนางคิดจะให้เขาทุกเดือน มันช่างยั่วยวนเหลือเกิน

อาหยุนเดินอย่างไร้สติเข้ามาในห้องของกงเพ่ยจิ้น จนเขาต้องร้องเรียกอยู่หลายหนกว่าที่อาหยุนจะได้ยิน

“พี่จิ้น ท่านเรียกข้าหรือ ต้องการสิ่งใด หรือท่านปวดเบา ประเดี๋ยวข้าจะไปหยิบกระโถนมาให้”

“ไม่ใช่ เจ้าเป็นอันใด ข้าเรียกเจ้าหลายหนแล้ว”

“อ้อ...พี่จิ้น” อาหยุนพุ่งตัวไปนั่งข้างกงเพ่ยจิ้น แล้วเล่าสิ่งที่ม่านม่านพูดกับเขาที่ห้องครัวออกมาทั้งหมดโดยไม่มีตกหล่นสักครึ่งคำ “ท่านมีความเห็นเช่นใด พี่สะใภ้ต้องการให้ข้าไปทำสิ่งใดให้นาง”

“ข้าเองก็ไม่รู้ มันอยู่ที่เจ้าว่าอยากทำหรือไม่ แต่อาม่านคงไม่ให้เจ้าไปทำเรื่องเสี่ยงอันตราย” ความจริงสิ่งที่เขาพูดก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ด้วยตอนนี้นางเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน