เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้ายในนิยายเรื่องหนึ่ง

วันนี้เป็นคืนวันศุกร์ หลังจากผ่านพ้นสัปดาห์ที่แสนเหน็ดเหนื่อย ทันทีที่นาฬิกาชี้ไปที่เลขห้าบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลา 17.00 น. ร่างบางที่นั่งจ้องนาฬิกามาตั้งแต่สามสิบนาทีก่อนจึงรีบคว้ากระเป๋ามาถือไว้ในมือ เลื่อนเก้าอี้กลับอย่างเป็นระเบียบจากนั้นจึงรีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว

“แหมม วันนี้น้องเป่าเปารีบกลับจังเลยนะ” เสียงเพื่อนร่วมงานที่กำลังลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเตรียมตัวกลับบ้านเหมือนกันอดที่จะเอ่ยปากแซวไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางรีบร้อนของหญิงสาว

“วันนี้วันศุกร์ไงคะพี่เหมียว เป่าเปาต้องรีบกลับเดี๋ยวไม่ทันดูซีรี่ย์เรื่องโปรด”

“จ้าๆรีบไปเถอะ คืนวันศุกร์ของกรุงเทพฯยิ่งรถติดอยู่ด้วย เดี๋ยวจะไปไม่ทันดูเอานะ” พี่เหมียวโบกมือให้พร้อมส่งสายตามองไปยังเจ้าของร่างบางอย่างรู้ทัน อันที่จริงจะบอกว่าเป่าเปารีบกลับไปดูซีรี่ย์ก็ไม่ถูกนัก เพราะแท้จริงแล้วเธอรีบกลับไปดูผู้ชายในซีรี่ย์มากกว่า

เป่าเปาส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่สนิทกันเล็กน้อย จากนั้นจึงกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังทางม้าลายเพื่อรอข้ามถนนไปยังรถไฟฟ้าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของบริษัท ชีวิตสาวออฟฟิศอย่างเธอวันๆทำแต่งาน สิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาจิตใจและคลายเหงาได้ก็คือซีรี่ย์เรื่องโปรด ซึ่งเป่าเปาชอบดูซีรี่ย์รักจีนโบราณเป็นอย่างมาก และยิ่งวันนี้เป็นวันที่ซีรี่ย์เรื่อง ‘เล่ห์รักคุณชายไร้ใจ’ ที่มีพระเอกจีนสุดหล่อที่กำลังมาแรงที่สุดในยุคนี้มารับบทเป็นตัวร้ายที่มีบทบาทเด่นกว่าพระเอกและจะออกอากาศเป็นวันแรกยิ่งทำให้เป่าเปาตื่นเต้นอยากกลับไปถึงคอนโดของเธอไวๆ

ระหว่างที่กำลังรอสัญญาณไฟข้ามทางม้าลายอยู่นั้น สายตาของเป่าเปาก็เหลือบไปเห็นป้ายบิลบอร์ดขนาดใหญ่ที่มีใบหน้าหล่อเหลาของพ่อดาราหนุ่มสุดหล่อในดวงใจโชว์หลาอยู่บนนั้น เพราะเขาเป็นพรีเซนเตอร์แบรนด์เครื่องดื่มในประเทศไทย

“โถๆๆ พ่อคู้นนน อะไรจะหล่อขนาดนี้เนี่ย” เปาเปายกมือขึ้นมาประกบกันพร้อมส่งสายตามองไปยังป้ายบิลบอร์ดที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความชื่นชมโดยที่ไม่ได้สนใจผู้คนที่ยืนอยู่รอบข้างที่กำลังส่งสายตามองมายังเธอด้วยความขบขันระคนประหลาดใจอีกด้วย

“แม่ๆพี่สาวคนนั้นเป็นอะไรอ่ะ ทำไมถึงยืนบิดตัวไปมาและยิ้มอยู่คนเดียว” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกระตุกมือของคนเป็นแม่เบาๆ ในขณะที่ส่งสายตามองไปยังเป่าเปาที่กำลังทำตาหวานเยิ้มมองไปยังป้ายบิลบอร์ดพร้อมบิดตัวไปมาอยู่คนเดียวราวกับคนเสียสติ

“เธอคงสติไม่ดีน่ะลูก อย่าไปมองเลยนะ” หน้าตาก็ดี ไม่น่าเลยจริงๆ ท้ายประโยคแม่ของเด็กน้อยครุ่นคิดอยู่ในใจพลางรีบถอนสายตาออกจากเป่าเปาเมื่อเห็นว่าสัญญาณไฟกำลังเปลี่ยนสี

“น่าสงสารจังเลยนะแม่” เด็กน้อยพึมพำเสียงเบา แต่กระนั้นก็ยอมถอนสายตาออก ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสารเห็นใจ

ติ๊ด!

เสียงสัญญาณไฟดังขึ้น เป่าเปาจึงก้าวเดินออกไปจากทางม้าลายอย่างไม่รีรอ ทว่าสายตายังคงไม่ละไปจากภาพใบหน้าอันหล่อเหลาของพ่อพระเอกในดวงใจ เธอนึกอยากกลับไปถึงคอนโดไวๆให้ทันดูซีรี่ย์ที่สร้างมาจากนิยายเรื่องโปรด

แต่ในตอนนั้นเอง…

ปี๊ดดดดดดด!

เสียงแตรรถดังลั่นไปทั่วท้องถนนทำให้เป่าเปาชะงักฝีเท้าลง เมื่อหันไปมองทางฝั่งขวามือก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นว่าตอนนี้ตัวเธอนั้นกำลังยืนอยู่กลางถนน ครั้นเมื่อหันไปมองไฟสัญญาณข้ามถนนจึงพบว่ามันขึ้นไฟสีแดงหมายความว่าห้ามข้ามถนนในเวลานี้

เมื่อกี้เธอเอาแต่มองหน้าของพระเอกในดวงใจจนลืมมองสัญญาณไฟก่อนข้ามถนน เป่าเปาหันหน้าหันหลังไม่รู้จะว่าจะไปทางไหนดี เพราะตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่กลางสี่แยกใหญ่ที่มีรถวิ่งอยู่แทบจะทุกเลนของถนน

“กรี๊ดดดดดด!” ไม่นานเป่าเปาก็ต้องกรีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรถบรรทุกคันใหญ่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วสูง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลงพร้อมกับสติสัมปะชัญญะของเธอ

วิญญาณของเป่าเปาหลุดออกจากร่างล่องลอยไปในม่านหมอกอย่างไร้จุดหมาย ทว่าเป่าเปาไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร ในชีวิตของเธอนั้นไม่มีอะไรให้ต้องห่วงเพราะบุพการีทั้งสองคนต่างก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ทุกวันนี้เป่าเปาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาโดยตลอด สิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจมีเพียงหนึ่งเดียวคือดาราซูเปอร์สตาร์ในดวงใจ ‘หลางหยิน’

“ช่างหัวชีวิตก็แล้วกัน จะเป็นอย่างไรก็เป็นไปเถอะ” เธอไม่ได้เสียใจ มีเพียงแค่ความเสียดายที่ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พบเจอกับพระเอกสุดหล่อหลางหยินอีกแล้ว หญิงสาวอดคิดด้วยความเศร้าใจไม่ได้ เธออุตส่าห์สะสมฝาเครื่องดื่มแบรนด์ดังที่เขาเป็นพรีเซนเตอร์และเหลืออีกเพียงฝาเดียวจะครบหนึ่งพันชิ้น หากครบหนึ่งพันชิ้นเมื่อไหร่ เธอจะมีสิทธิ์ลุ้นเข้าแฟนไซน์แต่กลับเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน

“ลาก่อนหลางหยินสุดที่รักของเป่าเปา” หญิงสาวพึมพำเสียงเบาก่อนที่จะปิดเปลือกตาลงปล่อยให้ดวงวิญญาณของตนล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมายอย่างคนที่ยอมจำนนต่อโชคชะตาของชีวิตแต่โดยดี

ตูมมมมม!

เสียงอะไรบางอย่างขนาดใหญ่ตกลงสู่ผิวน้ำ จนน้ำในอ่างสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ เป่าเปาตะเกียกตะกายว่ายอยู่ภายใต้ผืนน้ำอันกว้างใหญ่ทว่าอบอุ่น นางกลับเหลือบไปเห็นปลาช่อนตัวใหญ่กำลังผงกศีรษะหงึกหงักอยู่ตรงหน้าราวกับกำลังทักทาย หากแต่ปลาช่อนตัวนี้ช่างแปลกตายิ่งนัก ศีรษะของมันกลมมนราวกับดอกเห็ด อีกทั้งเบื้องล่างยังมีลูกอะไรบางอย่างกลมๆใหญ่ๆสองลูกที่วางเคียงอยู่ข้างๆตัวของมัน

“อึ่ก!” เป่าเปาดิ้นรนราวกับคนใกล้ขาดใจ แม้จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ว่าตัวเองมาโผล่ที่ใต้น้ำได้อย่างไร อีกใจหนึ่งก็คิดว่าในตอนที่ถูกรถชน ร่างของนางคงกระเด็นตามแรงกระแทกจนตกน้ำเป็นแน่ และแล้วจู่ๆร่างของเป่าเปาก็ถูกกระชากดึงขึ้นจากน้ำ หญิงสาวรีบอ้าปากสูดเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่

‘ฟู่วววว นึกว่าจะตายเสียแล้ว’ เป่าเปาคิดด้วยความโล่งใจ แต่เมื่อดวงตาเปิดขึ้นเห็นบุรุษร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงหน้า ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างสุดขีด

“กรี๊ดดดดดด! หลางหยิน!”

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของสตรีที่อยู่เบื้องหน้าทำให้ ‘ฉินจื่อหลง’ รีบยกมือขึ้นปิดหูแทบไม่ทัน เพราะเสียงของนางมันบาดลึกลงไปถึงชั้นแก้วหูของเขาจนมันแทบจะแตกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ

“หลางหยิน! เป็นหลางหยินจริงๆด้วย!” เป่าเปามองคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ แววตาของเธอทอประกายสดใสเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอพระเอกในดวงใจ คนที่เฝ้าฝันถึงมานานแสนนาน

หมั่บ!

“หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้งเสีย!” ชายหนุ่มขึงตาใส่คนตัวเล็กอย่างดุดัน ทว่านอกจากเป่าเปาจะไม่กลัวแล้ว นางยังทำตาโตเมื่อเห็นมือหยาบหนาวางทาบลงบนเรียวปากอิ่มของนาง

‘กรี๊ดดดด! หลางหยินจับปากของเป่าเปา’ มือเล็กควานหาโทรศัพท์ไปมาหมายจะหยิบมันขึ้นมาถ่ายเซลฟี่รูปคู่ของนางกับหลางหยิน

“โทรศัพท์มือถือของฉันอยู่ไหนกันนะ”

“เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรกัน” เมื่อเห็นนางสงบลง เลิกกรีดร้องเหมือนคนเสียสติเมื่อครู่ ฉินจื่อหลงจึงค่อยๆปล่อยมือออกจากนางพลางกล่าวถามด้วยน้ำเสียงดุดัน

“พี่หลางหยินกำลังถ่ายซีรี่ย์อยู่เหรอคะ” แม้จะดีใจที่ได้เจอพ่อพระเอกคนโปรดแต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ทำให้เป่าเปารู้สึกแปลกใจไม่น้อย ความสงสัยบังเกิดขึ้นมา นางจำได้ว่าเหตุการณ์ล่าสุดที่เกิดขึ้นคือนางกำลังจะข้ามถนนแล้วโดนรถชน แต่ทว่าจู่ๆกลับมาโผล่ที่กองถ่ายซีรี่ย์แห่งนี้ได้อย่างไรกัน และอีกอย่างหลางหยินเป็นคนจีน ส่วนนางเป็นคนไทย แต่เหตุไฉนนางกับเขาถึงพูดจากันรู้เรื่องโดยที่ไม่ต้องใช้กูเกิ้ลทรานเสลต

หรือว่านางกำลังฝันไป…

ใช่แน่ๆ… นางกำลังฝันไป เป่าเปาทำตาโต ตั้งแต่ที่ชอบหลางหยินมาเคยฝันถึงเขามานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่ความฝันจะเหมือนจริงถึงเพียงนี้ โอกาสดีๆแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆได้อย่างไรกัน

คิ้วกระบี่ของฉินจื่อหลงขมวดคิ้วเข้ากันเป็นปมแน่น เมื่อเห็นคนตรงหน้ายื่นมือมาโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้ ทว่ายังไม่ทันจะได้เปิดปากถาม คนตรงหน้าก็ขยับเข้ามาใกล้พร้อมแนบเรียวปากอิ่มเข้าหาริมฝีปากหยักของเขาอย่างแนบแน่น จากเดิมที่คิดจะผลักไส ฉินจื่อหลงกลับนั่งนิ่งอย่างตกตะลึง ที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ใดกล้าทำกับเขาเช่นนี้มาก่อน แม้กระทั่งนางกำนัลที่เห็นหน้าค่ากันอยู่ทุกวันยังไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตา แต่ความร้อนผ่าวที่ไล้เลียไปตามแนวปากหยักกลับทำให้อารมณ์กำหนัดของบุรุษพลุ่งพล่านจนแทบจะทานทนไม่ไหว

“อื้อออ!” เป่าเปาเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจแต่ไม่นานก็ค่อยๆหลับตาลงปล่อยกายปล่อยใจไปกับจุมพิตที่แสนเร่าร้อนดูดดื่มที่เขากำลังมอบให้อย่างมีความสุข

‘ฉันกำลังจูบหลางหยิน กรี๊ดดด!’ ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเป่าเปาเต้นระริกไปมา ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้สมจริงราวกับไม่ใช่ความฝัน ร่างบางหยัดกายสะท้านด้วยความหวามไหวเมื่อเขาแทรกซอนลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปาก เป่าเปาหลับตาพริ้มเผยอริมฝีปากรับจุมพิตของเขาด้วยความเต็มใจ

ตึกๆๆ!

เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ใกล้เข้ามาแม้จะแผ่วเบาแต่ก็ทำให้ฉินจื่อหลงชะงักไปทันที ชายหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้นมองดวงหน้างามดุจหยกที่อยู่ใกล้เพียงเสี้ยวลมหายใจก่อนที่จะ…

หมั่บ!

“อึ่ก หลางหยิน” เป่าเปาทำตาโตด้วยความไม่เข้าใจ เมื่อเขากระชากลำคอของนางออกอย่างแรงพร้อมกับยกตัวของนางขึ้น เป่าเปาดิ้นพล่านไปมาด้วยความตกใจ ฝ่าเท้าเล็กถีบไปมาอยู่กลางอากาศ อะไรกันเนี่ย… เมื่อครู่นี้ยังจูบกันอยู่ดีๆ หากแต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เอื้อนเอ่ยวาจาใดออกมา ร่างสูงของบุรุษผู้หนึ่งก็ได้ก้าวผ่านฉากกั้นไม้เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าขอบอ่างเสียก่อน