บทที่ 2

ลุงของเพชรก็คือเสือมั่นเป็นโจรตามหมายจับของทางการแต่ที่แกยังมีชีวิตรอดได้ทุกวันนี้รอดจากการตามล่าของตำรวจ เพราะเสือมั่นมีวิชาอาคมเป็นลูกศิษย์เกจิดังแห่งเมืองสุพรรณ จึงทำให้ทุกครั้งที่ถูกลอบทำร้ายถูกลอบจับแก่จะหนีรอดได้เสือ ถึงเสือมั่นจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าน้องเขยตัวเองแต่เขาก็รู้ว่าน้องน้องเขยเขาเป็นตำรวจที่ดี พอยิ่งน้องสาวน้องเขยถูกฆ่าจากตำรวจที่มันตามล่าเขาแล้วยังโดนความผิดให้หลานชายเพียงคนเดียวที่เหลือรอด เสือมั่นจึงสอนอาคมต่าง ๆ ที่ได้ร่ำเรียนมาทั้งหมดให้หลานชายเพื่อใช้ป้องกันตัว ถ้าถามว่าเสือมั่นแค้นไหมที่น้องสาวน้องเขยถูกฆ่า เขาแค้นมากแต่การที่จะแค้นนั้นมันยิ่งผูกกรรมมากขึ้น ด้วยความที่เขาอายุมากผ่านโลกมามากทำให้ได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างจากการกระทำของตัวเองและคนรอบข้างจึงทำให้เขาคิดได้ว่าการแก้แค้นมันไม่ใช่ทางออกที่ดี เขาได้แต่คอยเตือนสติหลานชายให้ปล่อยวางแต่ว่าชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนหลังจากที่เขาพรำ่สอนวิชาอาคมต่าง ๆ ให้กับเสือเพชรจนสำเร็จหลังนั้นไม่นานเขาก็ได้จากไปอย่างสงบ

เมื่อเสือมั่นจากไปเสือเพชรก็ขึ้นมาเป็นผู้นำชุมโจรต่อจากลุงของตนและยังยึดอุดมการณ์เดิมปล้นคนรวยช่วยคนจนไม่ทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่า ยิ่งทำให้ชาวบ้านที่ยากจนมองว่าเสือเพชรและลูกน้องเป็นวีรบุรุษพร้อมยกย่องให้ความยำเกรง ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ทางตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในใหญ่คนโตในประเทศไม่พอใจอย่างมากที่ชาวบ้านหันไปนับถือโจรวีรบุรุษ จึงทำให้ทางตำรวจส่งคนมาจัดการหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ

หน้าทางเข้าชุมเสือ

หน้าทางเข้าของชุมเสือได้มีกองกำลังของตำรวจฝีมือดีนายสิบนายกำลังกระจายล้อมชุมโจรเสือเพชร ตำรวจชุดนี้ส่งตรงจากพระนครมีผู้นำคือผู้กองนพรัฐอายุ 25 ปี นายตำรวจฝีมือดีแห่งกรมตำรวจเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของท่านรองอธิบดีกรมตำรวจ ผู้กองอัลฟ่าหนุ่มรูปหล่อพึ่งกลับจากเมืองนอกมีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าในการปฏิบัติหน้าที่ ยิ่งพอเขาได้ยินเรื่องราวของเสือเพชรเสือร้ายที่หยามเกียรติตำรวจเขายิ่งอยากจับอีกฝ่ายคนเข้าคุกด้วยตัวเอง เขาจึงรับอาศัยเป็นผู้นำปฏิบัติการครั้งนี้ด้วยตัวเอง อีกอย่างเขาไม่เชื่อเรื่องวิชาอาคมเขาอยากจะพิสูจน์ให้คนที่นับถือเสือเพชรเห็นว่าวิชาอาคมหรือไสยศาสตร์ที่ชาวบ้านเห็นมันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง

"ผู้กอง ครับ พวกเรากระจายกำลังล้อมและค้นหาจนทั่วแล้วครับ แต่ไม่มีพบใครเลย ไม่เจอทางเข้าทางออกของชุมเสือเลยครับ"

"จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อสายที่เราจ้าง บอกว่าพวกเสือเพชรหายเข้าป่าไปแถวนี้ ประตูทางเข้าชุมมีต้นไทรใหญ่สองต้นอยู่ซ้ายขวา ผมเดินดูรอบ ๆ แล้วไม่เห็นสักต้นเลยผู้กอง"

"หรือว่าที่เขาลือกันจะเป็นจริง ที่เสือเพชรใช้อาคมปิดทางเข้าออกไม่ให้ใครเห็น "

"เหลวไหลไปกันใหญ่แล้วจ่า ลองค้นดูอีกทีน่าจะเจอ"

ระหว่างที่ผู้กองหนุ่มพากำลังตำรวจค้นหาอีกรอบ จู่ ๆ ก็เจอกับทางเข้าโดยไว้น่าเชื่อว่าจะอยู่ตรงนี้ เพราะบริเวณนั้นพวกเขาเดินวนกันอยู่หลายรอบแต่ไม่มีอะไรผิดสังเกตเลย

"นี่ไงจ่าทางเข้าต้นไทรใหญ่ก็นี่ไง เราหากันไม่เจอเองมากกว่า"

"แต่ผมเดินแถวนี้เป็นสิบ ๆ รอบแล้วนะ ไม่เห็นเจอเลยแล้วนี่มันโผล่มาได้ไง"

"จะโผล่มายังไงก็ชั่งเถอะ จ่า รีบเข้าไปดีกว่าก่อนที่พวกมันจะรู้ตัวแล้วหนีไป"

เมื่อผู้กองนพรัตน์พาลูกน้องเข้ามาในชุมโจรก็พบว่าภายในชุมโจรแห่งนี้ไม่มีใครเหลืออยู่เลย เขาสั่งถูกน้องให้กระจายกำลังค้นหาแต่ก็ไม่เจอใคร จนจู่ ๆ ก็มีเสียงลูกน้องเขาร้องดังขึ้นแล้วถูกกระชากหายไปทีละคนทำให้นายตำรวจอื่น ๆ แตกตื่นวิ่งหนีกันและยิงปืนไปคนละทิศละทาง