#2 ไอ้ลุงรหัส?

07.00

ใช่ค่ะ เช้าโคตรๆแบบนี้ ปกติฉันคงนอนน้ำลายฟูมปากเหมือนตายอยู่ที่คอนโดเรียบร้อยแล้ว แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก หลังจากผ่านการรับน้องสาขาไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นห้องที่อาจารย์นัดไว้

พอเปิดประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงขาเมาท์ดังออกมากระทบหู ฉันสะพายกระเป๋าแล้วนั่งลงหลังห้อง มองไปรอบๆก็เหมือนหลายคนมีเพื่อน มีกลุ่มกันหมดแล้ว ก็คงจะไปสนิทกันตอนกิจกรรมแรกๆนั่นล่ะนะ แน่นอนว่าส่วนใหญ่ก็คือพวกผู้ชายทั้งนั้น ผู้หญิงนับมือข้างเดียวยังได้เลย

"Hi เรานั่งด้วยได้ไหม"

ฉันพยักหน้า แล้วมองผู้หญิงที่กำลังนั่งลงข้างๆฉัน ทั้งผมเผ้าหยิกนิดๆเอย แว่นตาเอย หน้าสดเอย กระโปรงพลีทยาวเอย กระเป๋าเอย ถึงฉันไม่ค่อยอยากจะดิสรสนิยมใครก็เถอะ แต่บอกเลยว่าแม่นี่เป็นผู้หญิงที่ดูไม่ดูแลตัวเองสุดๆ

"เราชื่อแคร์นะ"

พูดจบเธอก็ยิ้มตาโต แล้วก็ยื่นมือมาทางฉัน แต่ก็คงต้องยอมรับเลยนะ ว่าเวลายิ้มแม่แคร์นี่ก็น่ารัก ดูธรรมชาติดี

"ฉันเนล"

ฉันยื่นมือไปจับ ก่อนจะยิ้มให้ อาจารย์ก็เดินเข้าห้องมาพอดี

ตลอดเวลาเรียนนี้ ที่ฉันจับใจความได้ก็คือเลื่อนเวลา จาก 08.00 ไปเป็น 09.00 แล้วก็พูดเกี่ยวกับรายละเอียดยิบย่อยของวิชาแกนั่นแหละ และขอบอกไว้เลยว่า โคตรของโคตรน่าเบื่อ

12.00

"กว่าจะปล่อยได้ แม่งหิวจะตายอยู่แล้ว"

ฉันหงุดหงิดมากๆ หิวจนแทบจะล้มช้างแดกได้ละมั้ง ฉันหันไปมองแคร์ที่เหมือนจะเดินช้ากว่าฉันก้าวนึง ก่อนจะโอดโอยหน้าบูดเป็นตูดลิง

"แคร์ เดินเร็วๆเลยยย ฉันหิวจะตายละเนี่ยยยยย"

ฉันลากแขนแคร์ก่อนจะมาถึงโรงอาหารของสาขา แน่นอนว่าแค่สาขานี้คนคงไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ถ้าลองนับดูบรรดาเมียๆ แล้วก็เหล่าFanclubของสาขานี้ คงเหมือนเอาโลจิสติกส์มารวมด้วย

"เนลอยากกินอะไรอ่ะ เดี๋ยวเราไปซื้อให้"

ฉันมองไปทีละร้าน ก่อนจะไปสดุดตาร้านที่ไม่มีคน ก็เพราะไม่อยากรอนาน อีกอย่างถ้าให้แคร์ไปร้านที่คนเยอะๆ เงอะๆงะๆแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่ได้กินกันพอดี

"ร้านนั้น เอาข้าวผัดผงกะหรี่ทะเล แล้วก็เพิ่มไก่ทอด"

แคร์ยิ้มดีใจ ก่อนจะรีบเดินกึ่งวิ่งไป ฉันส่ายหัว จริงๆยัยนี่ก็คงขี้อายแหละ ไม่น่าชอบไปที่ที่คนเยอะๆ ฉันก็เลยเดินไปซื้อน้ำ ฉันมองสลับกันไปมาว่าจะซื้อร้านไหนดี เพราะร้านไหนคนก็เยอะ และแน่นอนว่าระหว่างทางก็มีแต่ตาเสือตาจระเข้มองตามกันเป็นแถว

"นี่ป้ะวะน้องเนลเชี่ย สวยโคตร/น้องแม่งน่ารักว่ะ/เชิญเลยครับๆ"

ฉันยิ้มแหยๆ แน่นอนว่าฉันยอมรับว่าฉันก็สวยพอตัว แล้วก็การที่คนจะแหวกให้ฉันเข้าไปซื้อน้ำเนี่ย ก็เป็นอะไรที่โดนมาบ่อยเหมือนกัน

"ขอบคุณนะคะ"

ถึงปกติฉันจะปฏิเสธ แต่วันนี้หิวมาก ขอใช้สิทธิของความสวยให้มีประโยชน์หน่อยก็แล้วกัน

"นึกว่าไปไหน ที่แท้เนลไปซื้อน้ำมานี่เอง"

ฉันนั่งลงก่อนจะเลื่อนขวดน้ำเปล่าไปให้แคร์ที่ขยับแว่นแล้วก็ยิ้มตาหยี เนื่องจากความหิวฉันก็ซัดข้าวแบบคนอดอยากไปทันที คือก็รู้นะว่าคนมองฉันเยอะ แต่หาแคร์ไม่ค่ะ

"เนลเดี๋ยวก็ติดคอหรอก"

แค่กๆๆๆ

นั่นไง ฉันสำลักเนื่อจากการยัดข้าวเข้าปากเหมือนคนไม่ได้กินข้าวมาเป้นอาทิตย์ แคร์ก็เลยยื่นน้ำให้ เฮ้อออ รอดตาย หลังจากข้าวหายไปครึ่งจาน ฉันก็เริ่มลดความเร็วในการสวาปามลง แล้วก็มองแคร์ ที่กินสุกี้แบบค่อยๆคีบเส้นเอย เนื้อเอย หมึกเอยใส่ช้อนแบบพอดีคำ แล้วค่อยๆกิน แถมไม่เคี้ยวเร็ว เคี้ยวเบาๆไม่มีแจ๊บๆ และไม่มีข้าวหล่น

"ว่าแต่เรียนเสร็จแล้ว แถมไม่มีเรียนบ่ายแบบนี้ เธอจะไปไหนหรอ?"

จริงๆก็ถามพอเป็นพิธีแหละ อย่างแคร์ถ้าให้เดาก็คงห้องสมุด หรือไม่ก็ไปอ่านหนังสือที่ไหนสักที่

"อ้าว นี่เนลไม่ได้อ่านไลน์กลุ่มหรอ"

ฉันทำหน้างง สงสัยคงสร้างกลุ่มตอนรับน้องละมั้ง นี่ยังดีนะที่มีแคร์บอก ถ้าไม่มีแคร์นี่คงแย่เลยแฮะ

"ไม่ได้อยู่ในกลุ่มอ่ะ พอดีตอนรับน้องไม่ได้มา ดึงหน่อยได้ป้ะ

"ได้ๆ คือบ่ายนี้อ่ะ พี่ปี3 ปี4 เค้านัดเราไปที่สวนดอกที่หลังตึกสาขาที่เราพึ่งไปเรียนอ่ะแหละ เหมือนจะได้ยินว่าจะเฉลยสายรหัสนะ แต่เราก็งงๆเหมือนกัน ทำไมถึงไม่ให้จับก่อน แต่นี่ดันเฉลยให้เลย เราว่าเนลไปหน่อยก็ดีนะ ถ้าไม่เข้าไปอ่ะ มาตามสายทีหลังแย่เลย งานบางชิ้นก็ต้องให้พี่ปีสูงช่วยรับรองด้วย ไม่เข้าเดี๋ยวจะลำบากเอา"

ฉันพยักหน้าก่อนจะกดเข้ากลุ่มที่แคร์เชิญ สมาชิกกลุ่ม 312 คน นี่ก็จะคงมีปี 2 ปี 3 ปี 4 ในกลุ่มด้วยนั่นแหละ เพราะรายชื่อ ปี 1 มีแค่ 60 กว่าคนเอง บ่ายนี้เฉลยสายรหัส ฉันคิดว่าที่ไม่มีการสุ่มจับก็คงเพราะปีสูงบางคนก็คงมีหมายตาเอาไว้กันบ้างแล้ว

Line Chat

Tana : ที่เข้ามาใหม่ ช่วยรายงานตัวทีครับ

ฉันหันมองแคร์ที่ทำท่าตกอกตกใจ แล้วก็บอกฉันว่าคนนี้คือเฮดว๊ากปีสาม ฉันเองถึงจะไม่ได้เข้ากิจกรรม แต่ก็ไม่ได้อยากจะหาปัญญาหามาใส่หัวเพิ่มหรอกนะ

Naily : สวัสดีค่ะ กัญวรา หลี่ 215 หมู่ 1 ค่ะ

Tana : นึกว่าใคร น้องกัญวรา 215 นี่เอง สาขาเรายินดีต้อนรับนะครับ แต่จะต้อนรับมากกว่านี้ ถ้าช่วยเข้าร่วมกิจกรรมของมหาลัยซักนิด

Whatttt!!! ฉันตาโต เริ่มมีน้ำโหนิดหน่อย นี่ถึงขนาดมาประจานกันในกลุ่มเลยหรอวะเนี่ย ไอ้บ้าเฮดว๊ากนี่มันกะจะทำให้ฉันอายนี่หว่า หัวกำลังร้อนได้ที่ ยังไม่หายจากโมโหหิวเลย ดีล่ะ หัวหงอกหัวดำหน้าไหนก็ไม่สนแล้วโว้ยยยย!!!

"เอามานี่เลยนะเนล!!"

ฉันหน้าบึ้ง แล้วมองคนที่แย่งโทรศัพท์ออกไป ถึงจะไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับของของฉันก็ตาม แต่กรณีนี้จะยกเว้นให้ละกัน

"แล้วมันจะทำไมไม่ทราบ จะเข้าไม่เข้ามันก็สิทธิของกู!!"

แคร์มองหน้าอันบูดบึ้งของฉันด้วยความตกใจ ฉันก็เลยหันออกไปมองที่อื่นแทน เผื่อหัวฉันจะได้เย็นลงบ้าง

"เนล ทำแบบนี้ไม่ได้นะ นี่นอกจากจะโดนเกลียดแล้ว พาลจะโดนเล่นงานไปด้วย ชีวิตในรั้วมหาลัย 4 ปีพังเลยนะเนล"

ฉันเบะปาก ก่อนรีบเดินไปซื้อน้ำสตอเบอรี่ปั่นเย็นๆ พอเดินกลับมาพร้อมกับหัวที่เย็นลง ฉันก็เลยยื่นน้ำสตอเบอรี่อีกแก้วให้แคร์

"ขอบใจจ้ะ นี่เนล ทีหลังจะทำอะไรต้องคิดถึงผลที่จะตามมาด้วยนะรู้ไหม อีกอย่างเนลก็รู้ ว่าเนลเองถึงเถียงไปก็ไม่ชนะ เพราะเนลไม่ได้เข้ากิจกรรมอะไรเลย มิหนำซ้ำจะโดนรุมด่าในกลุ่มนี่อีกต่างหาก"

ฉันยักไหล่พลางดูดน้ำปั่นแก้วโต ก่อนแคร์จะยื่นโทรศัพท์มาให้ ฉันเลื่อนอ่านข้อความที่แคร์พิมพ์แทน พอไล่อ่านไปแล้ว ฉันก็รู้สึกทึ่งแล้วก็ชื่นชมความเอาตัวรอดแล้วก็ทักษะการใช้ภาษาในการโน้มน้าวใจผู้คนที่ดีเยี่ยมของเเคร์นิดๆ

"ขอบใจมากนะแคร์ แต่บ่นเหมือนแม่เลยว่ะ ฮ่าๆ"

"บ้า"

ฉันก้มลงและอ่านข้อความที่แคร์ได้ทำการหาทางหนีทีไร่ให้ฉันเอาไว้ได้อย่างแยบยล

Line Chat

naily : เนลขอโทษด้วยนะคะ ที่ไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมที่ผ่านมา เพราะอาจจะยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของกิจกรรมที่แน่ชัด แต่กิจกรรมต่อจากนี้ เนลสัญญาว่าจะไปให้ได้ค่ะ

Tana : อ้อ คิดได้แล้วหรอครับ ก็ดีเหมือนกันนะครับ ที่น้องกัญวราสำนึกสะที

K_kanawuch : ไม่เป็นไรหรอกครับ หวังว่าน้องกัญวราจะมาให้ตรงเวลา และมาทุกๆครั้งที่พี่ๆนัดนะครับ

Nail : ทราบแล้วค่ะ เนลขอบคุณนะคะที่ยังให้โอกาส แล้วก็ต้องขอโทษพี่ๆทุกคน แล้วก็ขอโทษเพื่อนๆทุกคนจริงๆนะคะ เนลสัญญาว่าจะปรับเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นค่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ

ฉันเงยหน้ามองแคร์ที่มองฉันยิ้มๆ แถมยังยักคิ้วหลิ่วตาเหมือนอวดความเก่งตนเองจนน่าหมั่นไส้

@13.00

กินข้าวยังไม่ทันจะย่อย ยัยแคร์ก็ต้องรีบดึงฉันวิ่งกระหืดกระหอบมาที่หลังตึก ที่มีรุ่นพี่แล้วก็พรอพอะไรเยอะแยะไม่รู้ มาถึงก็รับบทอบต.เลยจ้ามมม ไหว้ตั้งแต่เสา ยัน มด เสียพลังงานชิบเป๋ง พอนั่งแหมะลงก็เป็นการร้องเพลงประจำคณะ ถามว่าร้องได้ไหม เหอๆๆๆ Actingไปงั้น พอร้องเพลงจบก็เป็นพี่ปี 4 ปีสูงสุด หรือที่เรียกได้อีกอย่างคือ ผู้อาวุโสสาขานั่นแหละนะ

"สวัสดีครับบบ น้องๆที่น่ารักทุกคน พี่ชื่อพี่เข้มนะครับ ปี 4 วันนี้พวกพี่จะมาประกาศสายรหัสกัน น้องๆคนไหนที่ได้สายอะไร ก็ขอให้น้องๆแยกกันออกไปตามป้ายที่พี่ปีสองถือกันอยู่เลยนะครับ ซึ่งบางสายจะมีน้อง ถึง 2 คน ส่วนพี่ที่ถือป้ายแต่ละสายนั้น ก็คือพี่ปี 2 ที่อยู่สายนั้น หรือพี่รหัสของน้องนั่นแหละ เอาหละครับเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา พี่จะค่อยๆประกาศนะครับ"

"สาย A น้องคิณ 101 sec 1 น้องนาย 226"

สายที่ประกาศก็เริ่มแยกตัวไปตามที่ต่างๆ เท่าที่สังเกตุคงไปพบเจอสายตัวเองนั้นแหละ และแน่นอนว่าแคร์กับฉันได้แยกกัน สายแคร์ปีหนึ่งก็มีแค่แคร์ กับอีกคนเท่านั้น คงจะเฉลี่ยจำนวนน้องตามจำนวนพี่ที่ไม่ได้ซิ่วออกไปล่ะนะ

"สายสุดท้าย สาย Z น้องเนล 215 ครับ"

ฉันลุกขึ้นแล้วก็กวาดสายตาไปรอบๆ แต่ไม่ยักมีปีหนึ่งคนไหนเหลืออยู่ ก็เลยเดินหน้าสลอนไปหาพี่ผู้ชายที่หน้ามึนๆ ที่คล้องป้าย Z ไว้ ฉันยิ้มแล้วก็ยกมือไหว้สวัสดี

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อเนลนะคะ กัญวรา หลี่ 215 ค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ"

ผู้ชายคนนี้แค่พยักหน้า แล้วก็ยื่นป้ายให้ฉัน เชี่ย ซีนนี้ควรเป็นซีนที่พี่รหัสสวมปลอกคอให้กูป้ะวะ ฉันก็จับมาใส่ แล้วก็ยิ้มตอแหลต่อค่ะ

"กูซ่ง ยินดีที่ได้รู้จัก"

ฉันเกือบจะพ่นน้ำลายแล้วหัวเราะออกมา แต่ดีที่สะกดจิตตัวเองไว้ได้ อีเหี้ย เค้าจะรู้ไหมวะ ว่าตอนเค้าพูดชื่อแปลกๆ กับหน้าตากวนส้นตีนเบื่อโลกนิ่งๆของเค้า สามารถเข้าชิงออสการ์สาขานักแสดงตลกได้เลยนะเว้ย5555

จากนั้นพี่ซ่งก็พาฉันเดินงอกๆมาทางโรงอาหาร ที่ส่วนใหญ่สายอื่นๆก็นั่งกันให้ฟึบ พี่แกนั่งแหมะลงแล้วก็แดกน้ำ ใช่ นั่งลงโดยที่ไม่พูดอะไรให้กูฟังเลย สายก็ดันมีแต่ผู้ชาย เจริญเถอะกู

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อเนลนะคะ กัญวรา หลี่ 215 ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"

ฉันยกมือไหว้ พร้อมกับรอยยิ้มแบบตอแหล  แบบแหลสุดๆอ่ะ ฉันมองหน้าพี่ซ่งที่แดกขนมแล้วก็ตีป้อมไม่สนใจเหี้ยอะไร ก่อนจะเลื่อนไปมองคนที่เป็นคนประกาศสายหน้าตาค่อนข้างเถื่อนๆเข้มๆ และจบด้วยอีกคนที่หน้าตาก็พอใช้ได้ แต่หน้าตาไม่เป็นมิตรเท่าไหร่

"สวัสดีครับหลานรหัส น้องเนล พี่ชื่อพี่เข้ม อยู่ปี 4 เป็นตารหัสเรา มีอะไรปรึกษาพี่ได้ตลอดเลยนะ"

ฉังนั่งลงตามมือพี่เข้มที่บอกให้นั่งข้างๆเค้า ฉันเลยหันไปมองคนที่นั่งตรงหน้าฉันด้วยรอยยิ้ม

"กูชื่อนาย อยู่ปี 3 เป็นลุงรหัสมึง แล้วก็เป็น......เฮดว๊าก"

"คะ???"

โอเคนัมเบอร์วัน ฉันแทบอยากจะกรี้ดให้คอแตกแล้วตายห่าไปซะตรงนี้ แต่ฉันจะมาทำหลุดตอนนี้ไม่ได้ ฉันอุตส่าห์ได้แคร์ช่วยคีพลุคสวยสดใสน่ารักเอาไว้แล้ว ฉันเลยปั้นหน้ายิ้มตาแป๋วใส่สะเลย แต่รอยยิ้มคนชื่อนายนี่แม่งโคตรน่าเอาตีนไปทาบ แม่งเอ้ย เสือกได้มาอยู่สายเดียวกับไอ้บ้านี่ซะได้

"พวกพี่ซื้อขนมมาให้ หวังว่าน้องเนลจะชอบนะครับ จริงๆเนลก็น่าจะรู้ว่าต้องมีเควสเข้าสายอีก แต่พี่บอกเลยนะ ของพี่ไม่มี และะะะ พี่ขอตัวไปจัดการงานต่อก่อน ยินดีต้อนรับนะครับหลานรหัส"

รีบไปไหนของเขากันวะ

"สวัสดีค่ะ!"

ฉันหันกลับมามองพี่ซ่งและคนชื่อนาย ก่อนพี่ซ่งจะเก็บโทรศัพท์และลุกขึ้น

"ไปนะเฮีย กูได้เบอร์มึงแล้ว เดี๋ยวลากเข้ากลุ่มสายอีกที ไปละ"

ฉันยกมือไหว้พี่ซ่ง และแน่นอน ว่าไอ้สถานการณ์ห่าเหวนี่มันอะไรกันนนน!!! มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของฉันที่ต้องมานั่งเล่นเกมส์จิตวิทยาปัญญานิ่มกับไอ้บ้านี่วะ!

"อะ......เอ่อ พี่นายมีMissionอะไรให้เนลทำไหมคะ"

ฉันถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนไอ้คนชื่อนายมันจะพยักหน้าแล้วก็ลุกขึ้น

"เหมือนจะมีนะ แต่น่าจะอยู่ที่คอนโดกู มึงจะกล้าไปไหม?"

กะจะมาลองใจล่ะสิท่า และแน่นอนว่าคนอย่างอีเนลตายก็ไม่กลัว ถึงแม้ไอ้พี่นายมันจะกล้าทำมิดีมิร้ายฉัน ฉันก็หาทางเอาตัวรอดได้ 100%

"แหม เนลก็อยากทำความรู้จักลุงรหัสให้มากกว่านี้เหมือนกันนิคะ จะกล้าปฏิเสธได้ยังไง"

ยิ้มตอแหลไปอีกหนึ่งกรุบ ปัดโถ่ว หน้านิ่งๆ ทำฟอร์ม แถมเป็นเฮดว๊ากขนาดนี้ ถ้าทำอะไรเสียๆหายๆกับฉันนะ แม่จะป่าวประกาศให้ทั่วเลย

"งั้นก็ไปขึ้นรถกูได้แล้ว....."

'กูจะดูซิ ว่าจะตอแหลไปได้สักกี่น้ำ'