ตอนที่ 6 เนื้อคู่

"ยอมรับว่าตกใจแต่ผมไม่มีอะไรครับ แล้วแต่คุณพ่อเลยครับ" คุณภูมิเป็นคนเอ่ยแล้วหันไปยิ้มให้กับหลานสาวด้วยความสงสารจับใจ อะไรที่พ่อเขาว่าดีเขาก็ไม่ขัด เพราะคิดว่าท่านคงคิดมาดีแล้ว

"ผมก็เหมือนน้องครับพ่อ" บ้านเราก็ไม่ได้ลำบากถ้าหากจะช่วยเด็กสักคน อีกอย่างเขากับเมียก็ไม่มีลูกกันด้วย บ้านเรามีหลานชายแค่คนเดียวคือภูผา หากพ่อจะเอ็นดูใครและรับเข้ามาเขาคิดว่ามันน้อยนิดมาก "พ่อจะให้หลานมาอยู่ที่นี่กับเราเหรอครับ"

"เปล่าหรอก พ่อแค่อยากให้พวกเรารับรู้เฉยๆ ว่ามีใครอีกคนที่พ่อรักเหมือนลูกเหมือนหลานแท้ๆ แต่เจ้านิดจะไม่อยู่ที่นี่หรอก" แต่เขาไม่บอกว่าที่ไหนเพราะกลัวเมียรู้ ความจริงเขาแอบไปซื้อคอนโดให้นิชาดาอยู่ที่นอกเมืองจะได้ไกลหูไกลตาเมียหน่อย

ภูผาที่ตั้งใจฟังตั้งแต่แรกยอมรับว่าตกใจไม่ต่างกัน นี่มันนิยายหรือความเป็นจริง มันมีแบบนี้ด้วยเหรอ แล้วนิชาดาอายุยี่สิบสองปีคือ..คุณปู่เก็บความลับมานานมาก แต่ก็ได้เข้าใจแล้วว่าทำไมท่านต้องกุมความลับไว้อย่างแน่นหนาเพราะดูท่าคุณย่าคงไม่ยอมรับนิชาดา แล้วมันก็จริงในเมื่อคุณย่าลุกออกไปจากตรงนี้แล้ว

ส่วนสาเหตุที่มากกว่านี้เขายังไม่สามารถรู้ได้ มันต้องมีอะไรมากกว่านี้สิ บ้านเรารวยขนาดนี้ ถ้าแค่อยากช่วยเหลือเด็กสักคนมันจะไปยากอะไร แต่ถ้าท่านไม่เอ่ยเขาก็ไม่อยากเสียมารยาทถามไง เพราะนั่นก็ภรรยาของท่านซึ่งเป็นคุณย่าของเขา อีกอย่างพ่อและลุงเขายังไม่ถามถึงเลยว่าทำไมคุณย่าถึงไม่ชอบนิชาดา แต่ไม่เป็นไรเขาจะสืบเอง

"โอเค นี่แหละคือสิ่งที่พ่อนัดทุกคนมาวันนี้ และรวมถึงเจ้าเด็กสองคนนี้ด้วย ทำความรู้จักกันเอาไว้นะ" มองใบหน้าของภูผาสลับกับนิชาดา

"ในฐานะอะไรครับ" ภูผาถามยิ้มๆ เรื่องแบบนี้เขาถนัดนักแหละ

"พี่..น้อง" คนแก่เอ่ยช้าๆ ชัดๆ มองสบตากับภูผาไม่วาง

เมื่อคนเป็นปู่ว่าอย่างนั้นทำเอาภูผาค่อยๆ หุบยิ้มลง ก่อนจะเสมองไปทางอื่นเล็กน้อย เขาไม่ชอบนักสายตาคุณปู่ที่เหมือนจะรู้ทัน หวงหลานสาวสิท่า จะบอกเขาว่าห้ามแตะต้องว่างั้นเถอะ

นิชาดาค่อยโล่งใจหน่อย อย่างน้อยการที่เขาถามตรงๆ ออกมาแบบนี้ และการที่คุณปู่เน้นย้ำสถานะของเธอกับเขามา เขาจะไม่สามารถรังแกเธอได้ 'ไอ้คนโรคจิต' แต่ก็ไม่ได้ตกใจที่เจอเขาที่นี่เพราะรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าเขาเป็นหลานชายของบ้านหลังนี้ และที่เธอยื่นใบสมัครงานที่บริษัทแห่งนี้ก็เพราะคุณปู่ขอร้อง ดีแล้วที่ไม่ได้ ดีสุดๆ

"ปู่เลยอยากฝากภูดูแลน้องในฐานะน้องสาว" คนเป็นปู่ย้ำกับหลานชายคราวนี้ "ให้ภูคิดซะว่านิดเป็นน้องแท้ๆ ของเราจะได้ไหม"

ภูผาพยักพเยิดหน้าไปทีพอเข้าใจในจุดประสงค์ก่อนหันไปสบตากับนิชาดา แต่ที่เขาสงสัยก็คือว่านิชาดารู้ก่อนหน้าหรือเปล่าว่าเขาเป็นหลานคุณปู่ เพราะเมื่อเช้าที่ไปไม่เห็นเธอพูดหรืออ้างว่าตัวเองมีเส้นสายใหญ่ๆ เลย

"แล้วที่ว่าไปสัมภาษณ์งานน่ะเป็นอย่างไรบ้างนิด คงจะเจอกันแล้วใช่ไหมภู" ถามหลานสาวแล้วหันไปมองหลานชายอีกที เพราะเขาเป็นคนบอกนิชาดาไปสมัครเองเมื่อได้ยินว่าภูผากำลังต้องการผู้ช่วยเลขา หากไม่อยากใช้เส้นสายก็ใช้ความสามารถ แต่คิดว่านิชาดาคงไม่พลาดแน่นอน

"พอดีเมื่อเช้านิดหกล้มจึงไม่ได้ไปน่ะค่ะคุณปู่" นิชาดาเลือกบอกอย่างนี้มากกว่า ไม่อยากบอกว่าเพราะหลานชายคุณปู่ทำรุ่มร่ามใส่ให้ท่านกังวลใจ รับรู้มาว่าท่านมีโรคประจำตัว

"อย่างนั้นเหรอ งั้นปู่ฝากให้น้องเข้าทำงานกับภูได้ไหมลูก" คนแก่หันไปถามหลานชายอีกที

"เอ่อ..คุณปู่คะ"

"ได้ครับ"

นิชาดาหันขวับไปมองหน้าคนที่ตอบรับทันที "ไม่นะคะคุณปู่" เธอจะไม่มีทางไปทำงานกับผู้ชายบ้ากามอย่างเขาเด็ดขาด มีงานอีกหลายที่ที่เธอสนใจ

"ทำไมเหรอลูก"

"ได้ครับคุณปู่" ภูผารีบตอบรับอีกที นิชาดาต้องทำงานที่นี่ที่เดียวเท่านั้น! ในเมื่อไม่อยากเป็นเด็กของเขาก็มาเป็น'เมีย'

นิดชาดาหันไปถลึงตาใส่เขา เขากำลังแกล้งเธอๆ รู้

"ดีๆ งั้นเอาตามนี้เลยนะนิด งั้นพวกเราไปทานข้าวกันเถอะ" ประมุขของบ้านเอ่ยแล้วลุกเดินออกไป ตามด้วยลูกชายทั้งสองและภรรยา

นิชาดาไม่รู้ว่าตัวเองปุบปับทำได้อย่างไรเมื่อเหลือเพียงแค่เธอกับเขาสองคนในห้องนี้ ทำให้เธอรีบคว้าแขนคนที่กำลังจะเดินตามพ่อแม่เขาไปแทนการเรียกชื่อเพราะไม่ประสงค์ให้ใครได้ยินด้วย

ภูผาหยุดยืนอยู่กับที่ ทำให้นิชาดาต้องเปลี่ยนไปยืนอยู่ด้านหน้าของเขาอย่างไว ความสูงของนิชาดาเพียงอกอีกฝ่าย ทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นมองเขา

"นิดขอโทษนะคะคุณภูผาที่ทำกิริยาไม่ดีในเมื่อเช้า แต่ก่อนที่นิดจะมาที่นี่นิดเพิ่งได้รับอีเมลอีกที่ให้นิดไปสัมภาษณ์งาน คือนิดสมัครงานไว้หลายที่ คุณไม่จำเป็นต้องทำตามที่คุณปู่สั่งก็ได้ค่ะ เดี๋ยวนิดก็ได้งานแล้วค่ะ" นิชาดาจำต้องข่มใจเอาไว้แล้วคุยกับเขาดีๆ บอกแล้วว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยว

"ไม่ค่ะ พี่ไม่ชอบขัดคำสั่งผู้ใหญ่" ภูผาตอบอย่างสบายๆ อีกทั้งอยากเอาคืนคนที่ทำเหมือนรังเกียจเขามาก แต่เห็นทีแกะน้อยตัวนี้เกิดมาเพื่อเขาแน่ๆ ถึงได้วนเวียนกลับมาเจอกันอีกโดยที่เขาไม่ต้องออกแรง

"คุณภู.." นิชาดาเอ่ยออกมาเนือยๆ

"น้องนิดควรเรียกพี่ว่าพี่ภูดีกว่านะคะ แล้วแทนตัวเองว่าน้องนิดกับพี่ด้วย พี่ภูกับน้องนิดเพราะดีออกพี่ว่า" ภูผาเอ่ยเสียงหวาน นิชาดายังคงยืนนิ่งไม่ยอมทำตาม

ภูผาเอามือกอดอกตัวเองแล้วก้มหน้าลงไปใกล้ๆ สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ตัวของนิชาดาหอมมากๆ ไม่รู้กินอะไรเข้าไปบ้าง ข้างนอกหอมขนาดนี้ข้างในจะหอมขนาดไหนกัน ก่อนเอ่ยน้ำเสียงกระซิบกระซาบออกมา

"พี่ภูขาาาา น้องนิดขาาาา" ภูผาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นด้วยท่าทีสบายๆ เมื่อเอ่ยจบ นิชาดาต้องฝึกเอาไว้จะได้ชิน เวลาอยู่บนเตียงหากเรียกเขาแบบนี้นะ..คงจะฟินน่าดู