ตอนที่ 2 สวยๆอย่างคุณ

"นั่งสิ" ภูผาไม่รอช้า เพราะเดี๋ยวเขาต้องเริ่มงานแล้ว

นิชาดารีบเดินมานั่งลงเก้าอี้ตัวตรงหน้าโดยมีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่วางกั้นตรงกลางเอาไว้อยู่ มือซ้ายมือขวายกขึ้นปาดเหงื่อ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องยื่นประวัติให้กับท่านรองประธานพิจารณาดูอีกรอบ ตามจริงคุณวรรณนาบอกเธอแล้วว่าพี่เขาเลือกเธอแน่นอน ให้มาเริ่มงานได้เลย แต่วันนี้พี่เขาโทรมาบอกว่ารถยางรั่วกำลังรอช่างจึงจะตามมาทีหลัง

ภูผายื่นมือออกไปรับเอกสารฉบับหนึ่ง ความหนาเล็กนิดเดียวไม่เหมือนที่เขาเคยเจอมา ปรายตามองที่มือขาวเนียนเปรอะเปื้อนเหงื่อเล็กน้อยส่งให้ดูมีเสน่ห์ขึ้นมา แบบที่เขาเคยสัมผัสมาตลอดว่าเวลามีเซ็กส์แล้วเหงื่อออกจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นดูเร่าร้อนและเซ็กซี่มากๆ

"โจ"

"ครับนาย"

"ปรับแอร์ลงอีกหน่อย" เห็นว่าสวยหรอกนะ ปกติแล้วเขาไม่สนว่าใครจะร้อนจะหนาว ขอแค่เขาโอเคก็พอ แล้วอีกอย่างเวลานี้กำลังเข้าหน้าหนาวแล้วด้วย อุณหภูมิในห้องยี่สิบองศาไม่ได้ร้อนขนาดนั้นเลย

"ครับ"

นิชาดาเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อย มือสองข้างที่หลบอยู่บนหน้าตักลูบไล้กันไปมา

ภูผาค่อยๆ เปิดเอกสารดูไปทีละหน้า นางสาวนิชาดา นามสกุลพิมพา เกิดวันที่ 2 สิงหาคม อายุยี่สิบสองปีสามเดือน จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพ สาขาวิชาการบัญชี เกรดเฉลี่ยสามจุดแปดแปด เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ภูผาพยักหน้าตามมาเรื่อยๆ ดี การเรียนดีมาก นอกจากสวยแล้วยังเรียนดีไม่มีขาดตกบกพร่องอีก แต่..ประสบการณ์การทำงาน แน่นอนว่าอายุเท่านี้ นิชาดาไม่มีประสบการณ์การทำงานเลย มีแค่ว่าฝึกงานจากที่ไหนมาบ้างก็เท่านั้น

"คุณยื่นใบสมัครที่นี่ที่แรกไหมครับ" ละสายตาจากเอกสารขึ้นมองใบหน้าสวยอีกครั้งอย่างมีคำถาม คนอะไรสวยมากสวยแบบแทบไม่อยากละสายตาไปไหน ถ้าให้เดาหรือมองด้วยสายตานิชาดาไม่ได้ศัลยกรรมอะไร จมูกเรียวเล็กปากกระจับสีชมพูที่ดูเป็นธรรมชาติมากๆ สวยที่สุด

"ค่ะ" เธอทิ้งประวัติลงในเว็บไซต์ที่ถูกแนะนำมา แล้วโชคดีคือพี่เขาติดต่อกลับมาเร็วมาก เราพูดคุยกันผ่านวิดีโอคอลถึงครึ่งชั่วโมง พี่เขาจึงรับเธอเข้าทำงานเพราะรู้สึกถูกชะตาด้วย เรื่องราวทั้งหมดก็เป็นแบบนี้

"การเรียนคุณดีมากเลยนะ" เขาไล่ดูแต่ละวิชาคือโอเคมากๆ ถึงแม้ไม่มีประสบการณ์แต่เขาคิดว่ามันสอนกันได้ ถึงทำอะไรไม่เป็นเขายังคิดว่ามันง่ายมากๆ เลย แค่นั่งทำหน้าสวยๆ ให้เขาชม

นิชาดาอมยิ้ม ก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อได้รับคำชมตอบกลับมา

"แต่ผมคงไม่สามารถรับคุณเข้าทำงานได้เพราะวันแรกคุณเล่นมาสายซะขนาดนี้ หากว่าวันหนึ่งมีงานเร่งด่วนผมจะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่พลาด แบบนั้นน่ะงานผมเสียหายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ"

"เอ่อ..พอดีดิฉันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะจึงมาช้า" นิชาดาเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

"เอาอย่างนี้ดีกว่า ผมมีข้อเสนอที่ดีกว่าการเป็นผู้ช่วยเลขาผม คุณไม่ต้องมาเหนื่อยทำงานแบบนี้ ไม่ต้องมาเสี่ยงชีวิตว่าจะตายวันตายพรุ่ง"

"ยังไงคะ" นิชาดาทำหน้างง

"เขยิบเข้ามาใกล้ๆ สิครับ"

แล้วนิชาดาก็เอนตัวไปด้านหน้านิดหนึ่ง ค่อยๆ เอียงหูฟังเขาพูด

"มาเป็นเด็กผมสิ ผมให้มากกว่าเงินเดือนที่คุณขอมาอีก อยากได้เท่าไหร่ผมจ่ายไม่อั้นเลย" เพราะเขาตั้งใจจะใช้งานคืนนี้ แน่นอนเจอคนถูกใจเขาไม่เคยปล่อยให้หลุดมือไป และคงไม่มีใครหน้าโง่กล้าปฏิเสธเขาได้ลงคอ ชื่อเสียงเรียงนามของเขาดังไปทั่วจังหวัดเชียงใหม่ ปู่กับย่าเขาเป็นใคร ครอบครัวยังเป็นตระกูลเก่าแก่ด้วยใครจะไปกล้าปฏิเสธลง

"ไม่ค่ะ" นิชาดาลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อรู้สึกว่าไม่พอใจที่เขาพูด เธอมาสมัครงานนะไม่ได้มาขายตัว ที่เขาเอ่ยแบบนี้คือกำลังดูถูกเธอ

ภูผาวางเอกสารที่เขาเพิ่งได้อ่านไปลงบนโต๊ะแล้วนั่งเอามือกอดอกสบตากับอีกคนไม่วาง ยอมรับว่าถูกใจทุกอย่าง คนสวยมีการศึกษาดีมาก อีกทั้งยังรูปร่างดีสุดๆ คนแบบนี้ที่เขาว่ากันว่าจะฉลาดนักเวลาอยู่บนเตียง ทฤษฎีของเขาก็คือคนเรียนเก่งจะฉลาดเรื่องบนเตียงไปด้วย และมั่นใจว่านิชาดาปฏิเสธไม่ลงแน่นอน

"ผมให้คิดอีกที เพราะหากคุณไม่ทำผมก็ไม่รับคุณเข้าทำงานอยู่แล้ว เผลอๆ ผมอาจส่งข้อมูลคุณไปยังอีกหลายบริษัทด้วยว่าคุณมีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมตั้งแต่วันแรกที่มาสัมภาษณ์งาน แบบนี้ใครที่ไหนจะกล้ารับคุณ" ภูผากระตุกยิ้มมุมปาก จะมาเก่งกว่าเขางั้นเหรอ นิชาดาไปอยู่ที่ไหนมา

"มากไปแล้วนะคะ ฉันไปทำอะไรให้ ฉันแค่มาสายไม่ได้ฆ่าใครตาย ถ้าไม่รับก็บอกค่ะ แต่จะมาบังคับให้ฉันขายตัวให้คุณฉันก็ไม่ขายเหมือนกัน"

"แล้วแต่นะ ถือว่าผมชี้ทางแล้ว สวยๆ อย่างคุณไม่น่ามานั่งทำงานให้เหนื่อยหรอกผมพูดจริงๆ หาผู้ชายรวยๆ สักคนเกาะแล้วนั่งกินนอนกินสบายจะตาย" ในเมื่อไม่เอาตามที่เขาแนะนำ มีอะไรบ้างที่เขาต้องพูดถนอมน้ำใจในเมื่อไม่มีประโยชน์อยู่แล้ว ปกติเขากระดิกนิ้วเรียกผู้หญิงแทบคลานเข่าเข้ามาหา แต่กับนิชาดาคือยืนทำหน้าตาฟาดฟันใส่เขาอย่างที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน นี่คงเป็นข้อเสียของคนที่เรียนเก่งและหัวไวสินะ แต่เขาก็ไม่ชอบคนโง่

"ฉัน ไม่ ได้ ขาย ตัว" นิชาดาก้าวไปหยิบประวัติส่วนตัวของเธอแล้วเดินออกจากห้องแห่งนี้ไป