05

ชนนมองหน้าหญิงสาวที่เมื่อก่อนออกจะน่ารัก ไม่เคยเถียง ไม่มีต่อปากต่อคำ ทำตามคำพูดของพี่เทียนทุกครั้ง เดี๋ยวนี้ล่ะ ปากดีเหลือเกิน ท่าทางก็เก่งกล้าเอาเรื่อง ลอยหน้าลอยตาเถียงคำไม่ตกฟาก พลางนับหนึ่งถึงสามในใจอย่างเงียบเชียบ ให้อารมณ์คุกรุ่นเจือจางลงไปบ้างแม้น้อยนิดก็ตามที ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม

“อย่าเรื่องมาก ไม่พักที่นี่เธอจะไปพักที่ไหน หรือว่าอยากไปนอนร่วมเตียงกับคนงานกลัดมันของฉัน”

“เรื่องอยากร่วมเตียงน่ะ ของมันแน่อยู่แล้วค่ะ แต่ต้องเป็นเตียงของคุณเทียนเท่านั้น” เธอยิ้มตอบ “...ตามคำสั่งคุณท่านค่ะ ในเมื่อคุณท่านจ่ายเงินก้อนโตให้ฉันแล้ว ฉันก็ต้องทำงานให้สมกับเงินที่คุณท่านปรานี”

เมื่อชนนเข้าใจว่าเธอถูกจ้างมาขึ้นเตียงเขา มีลูกกับเขา อย่างนั้นเธอขอรับสมอ้างเสียเลย จะได้มีเหตุผลเพียงพอในการทำหน้าด้าน ทำตัวไร้ยางอายจนกว่าภารกิจสำเร็จ

“คุณแม่จ่ายให้เธอเท่าไร” เขาทำใจเย็นถาม

“ก็...” พุดชมพูยกมือขึ้นมา แกล้งนับนิ้วไปสองสามรอบ ก็ยังไม่ให้คำตอบ จนฝ่ายที่มองยกมือขึ้นมาเท้าเอวตั้งท่าบีบบังคับให้เธอเอาตัวเลขออกมาเสียที หญิงสาวถึงได้คลายรอยยิ้มลง แล้วเอ่ยบอก “...ไม่บอกดีกว่า เดี๋ยวคุณเทียนจะตกใจซะเปล่าๆ”

“บอกมา” เขาเค้นเสียงถาม “...เท่าไร”

“ทำไมฉันต้องบอกด้วยล่ะ มันเป็นความลับระหว่างฉันกับผู้ว่าจ้าง” พุดชมพูค้นพบแล้วว่าการได้มองใบหน้าหงุดหงิดฉุนเฉียวของพี่เทียนก็ทำให้เธอมีความสุขได้เหมือนกัน ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่เทียนได้กลายเป็นผู้ชายที่ถูกยั่วโมโหได้ง่ายมากไปเสียแล้ว เมื่อสองปีก่อนเขายังเป็นคนใจเย็นแสนอบอุ่นเหมือนแดดยามเช้าอยู่เลย ป่าเขาเนี่ยทำให้คนเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เชียว

“ฉันพร้อมจ่ายให้เธอสองเท่าของที่เธอได้จากคุณแม่” ชายหนุ่มยื่นข้อเสนอ หากเธอทำเพื่อเงิน เงินที่เขายอมจ่ายให้ก็น่าจะเป็นข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ได้

ชนนคิดอย่างนั้น แต่ใครจะรู้เล่าว่าคนทำเพื่อเงินอย่างพุดชมพูกลับปฏิเสธ

“ไม่ค่ะ ฉันพอใจแค่เงินจากกระเป๋าคุณท่าน แล้วคุณท่านก็ให้เยอะมากๆ ด้วย ถ้าคุณรู้จำนวนเงินละก็ คุณอาจจะทึ่งก็ได้ว่าค่าตัวของคุณมหาศาลแค่ไหน”

“เธอต้องอยู่ที่นี่ ไม่อยู่ก็เชิญกลับ” ชนนเปลี่ยนเรื่องพูด เมื่อเห็นแล้วว่าเขาคงง้างเอาจำนวนเงินจากปากหญิงสาวไม่ได้ เขากลับมาพูดเรื่องเดิมที่ค้างไว้ “แล้วอย่าลืมละ พรุ่งนี้ไปที่ล็อบบี้จ่ายเงินค่าที่พักกับค่ากินอยู่สามมื้อของเธอด้วย”

“เท่าไรคะ ฉันพร้อมจ่ายมากเลยค่ะ” ปากถามแต่ใจนี่บ่นอุบอิบ นี่เขาจะเก็บเงินเธอจริงใช่ไหม

“วันละหนึ่งหมื่นห้าพัน”

“ห๊าา!” นี่เธอเช่าสวรรค์รายวันอยู่หรือไง

“รวยนักไม่ใช่เหรอ จ่ายไม่ได้ก็กลับไปซะ”

“จ่ายได้ค่ะ!” เธอตอบอย่างอวดดี

“ดี”

“แต่ต้องเป็นบ้านของคุณค่ะ” พอเธอพูดจบ อีกฝ่ายก็อ้าปากจะโต้ตอบ แต่เธอไม่ให้โอกาสเขา รีบยกเอาเจ้าของภารกิจมาข่มขู่ทันที “คุณท่านสั่งคุณแล้วนี่คะว่าให้ฉันพักที่บ้านของคุณ พักกับคุณเท่านั้น”

พุดชมพูเชื่อว่า ต่อให้ชนนจะรังเกียจเธอที่คิดแต่จะลากเขาขึ้นเตียง ต่อต้านสิ่งที่คุณท่านต้องการมากแค่ไหน สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถขัดคำสั่งได้

“บ้านฉันไม่มีห้องไว้สำหรับต้อนรับแขก”

“ฉันไม่ใช่แขกนะคะ เป็นว่าที่เมียคุณต่างหาก”

“เฮอะ!” ไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไรแล้วที่ชนนทิ้งสายตาเหยียดหยามหญิงสาวตรงหน้า แต่ชายหนุ่มกลับไปรู้ว่าสายตาแบบนี้เขาของ ทำร้ายหัวจิตหัวใจของพุดชมพูได้แค่ครั้งแรกๆ มาตอนนี้นะเหรอ หญิงสาวชินเสียแล้ว แถมยังถึงขั้นรู้สึกปลื้มโดยไม่รู้ตัว

โอ้ยยยย...ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา ทำเสียง ‘เฮอะ’ ก็ยังน่าฟัง น่ามองจริงๆ ไม่รู้เมื่อไรที่พุดชมพูรู้สึกตกหลุมรักผู้ชายเจ้าอารมณ์คนนี้อีกแล้ว

“เลิกพูดได้แล้วว่าจะเป็นเมียฉัน ฉันไม่เอาเธอทำเมียแน่นอน จำไว้ซะ”

“แหมมม...” เธอลากเสียงยาวเจือน้ำเสียงยั่วเย้า พลางยิ้มตาพราว “ฉันบอกแล้วไงคะว่าอย่าเพิ่งมั่นใจขนาดนั้น ลองสักครั้งก่อน คุณจะติดใจ”

“พุดชมพูอย่ากล้าให้มากนัก” ครั้งนี้ชนนไม่ได้แค่พูดแล้วจ้องหญิงสาวด้วยสายตารังเกียจ เขายังก้าวเข้าหาเธอด้วยความรวดเร็ว จับแขนบอบบางแน่นจนเจ้าของมันทำหน้าเบ้เพราะความเจ็บ กระชากร่างสมส่วนเข้ามาประชิด ปลายจมูกได้กลิ่นหอมหวานของขนมเค้กผสมวานิลลา หอมเสียจนคนไม่ชอบขนมหวานยังรู้สึกอยากกัดกินสักหนึ่งคำใหญ่ๆ

หยุด!!

เสียงตะโกนลั่นดังขึ้นทันทีเมื่อความคิด ‘อยากกินสักหนึ่งคำใหญ่ๆ’ ผุดขึ้นมา

ไม่ได้!!

ชนนบอกตัวเอง เจ้าของเรือนร่างกรุ่นกลิ่นหอมหวานเหมือนขนมน่ากินไม่ใช่ผู้หญิงดีเด่อะไรทั้งสิ้น ไม่มีค่าพอให้ดอมดม กลืนกิน ไม่แม้แต่จะมีค่าพอให้ชายตามอง การมาของเธอเต็มไปด้วยจุดประสงค์น่ารังเกียจ

เฮอะ... พูดมาได้ไม่อายปาก ว่าอยากเป็นเมียเขา เสียแรงที่เคยรักและเอ็นดู

อยากขึ้นเตียงกับเขา

ฝันไปเถอะ!!