อยากได้ผัวจนตัวสั่น Mini Nc ?

@บนห้อง

ขาเรียวสั่นเทาพยายามก้าวลงจากรถอย่างยากลำบากความรู้สึกจุกเสียดและเหนอะหนะที่ช่วงล่างตอกย้ำถึงเหตุการณ์เร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป พระพายพยายามติดกระดุมเสื้อนักศึกษาที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่เม็ดด้วยมือที่สั่นระริก เธอเดินตามแผ่นหลังกว้างที่ดูสง่างามและไร้ที่ติของหมอศรันย์ขึ้นไปบนห้องพัก

ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทลง ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุม หมอศรันย์เหวี่ยงเสื้อกาวน์ลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันมามองเด็กสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่กลางห้อง

“มานี่” คำสั่งสั้นๆ แต่ทรงพลังทำเอาพายสะดุ้ง

เธอเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ หมอศรันย์คว้าหมับเข้าที่เอวคอดแล้วกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนอกนุ่มเบียดชิดกับแผงอกแกร่ง เขาเชยคางเธอขึ้นสบตา แววตาที่เคยมองผ่านๆ บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความกระหายที่ยังไม่มอดดับลงง่ายๆ

"ถอดเสื้อผ้า"

“พี่หมอ... พายเหนื่อยแล้วค่ะ”

“เหนื่อยงั้นเหรอ? ตอนที่จีบฉัน ตอนที่อยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่น ไม่เห็นเธอจะบ่นว่าเหนื่อยเลยนี่พาย” คำพูดร้ายกาจถูกพ่นออกมาชิดริมฝีปาก

“ในเมื่ออยากเป็นนัก เธอก็ต้องเป็นให้ได้ตลอดรอดฝั่ง... โดยเฉพาะหน้าที่บนเตียงที่เธอต้องรับผิดชอบฐานที่มาขัดจังหวะฉันกับลิน”

“พายไม่ได้ตั้งใจ...”

“เงียบ!”

เขาไม่ฟังคำแก้ตัว แต่กลับช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วเดินตรงไปยังเตียงกว้าง หมอศรันย์วางเธอลงอย่างแรงก่อนจะตามขึ้นมาคร่อมทับ เสื้อนักศึกษาที่ยับยู่ยี่ถูกกระชากออกจนพ้นทาง คราวนี้เขาไม่หลงเหลือความอ่อนโยนแม้แต่นิดเดียว

จมูกโด่งคมสันซุกไซ้ไปตามลาดไหล่และเนินอก บดจูบสร้างรอยตราประทับใหม่ๆ ทับซ้อนรอยเดิมจนทั่วผิวกายขาวนวล พายครางกระเส่าพลางแอ่นกายรับสัมผัสที่รุนแรง มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสจุดอ่อนไหวที่ยังคงฉ่ำแฉะจากการกระทำในรถ เขาใช้นิ้วรุกล้ำเข้าไปอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนพายต้องจิกเล็บลงบนหลังแกร่งเพื่อระบายความเสียวกระสัน

“อื้อออ... พี่หมอ... เบาๆ ค่ะ พายเสียว...”

“ครางชื่อฉันพาย... ครางออกมาให้รู้ว่าตอนนี้ใครที่เป็นเจ้าของเธอ”

เขากระซิบสั่งพร่าข้างหู ก่อนจะจัดการกับกางเกงตัวเองแล้วกดแทรกความเป็นชายที่แข็งขืนกลับเข้าไปในช่องทางรักที่บวมช้ำรวดเดียวจนสุดทาง

“อ๊าาาา!”

พระพายหวีดร้องจนสุดเสียงร่างกายที่เพิ่งจะผ่านศึกมากลับถูกรุกล้ำอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง ความคับแน่นและอุ่นร้อนที่สอดประสานกันทำให้สมองของเธอขาวโพลนไปหมด

หมอศรันย์เริ่มขยับกายอย่างบ้าคลั่ง เตียงนอนหนานุ่มสั่นสะเทือนตามแรงกระแทกกระทั้นที่ไร้ซึ่งความปรานี เขาจับขาเรียวทั้งสองข้างพาดบ่าเพื่อจะได้ฝังตัวตนให้ลึกที่สุด ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าไป พายรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ แต่มันกลับมีความรู้สึกซาบซ่านอย่างประหลาดที่ดึงรั้งเธอให้จมดิ่งลงไปในกามารมณ์ที่เขามอบให้

“อืม... พาย... อ่าส์....”

เสียงครางทุ้มต่ำของหมอหนุ่มบอกถึงความพึงพอใจอย่างที่สุดเขาโน้มตัวลงไปจูบปิดปากพายเพื่อไม่ให้เสียงหวีดร้องดังเล็ดลอดออกไปนอกห้อง จูบที่เต็มไปด้วยรสสัมผัสของตัณหาและความเป็นเจ้าของ

บทเพลงรักที่รุนแรงดำเนินไปเนิ่นนานครั้งแล้วครั้งเล่า หมอศรันย์เหมือนคนหิวโหยที่ไม่รู้จักอิ่ม เขาพลิกกายเธอให้รับสัมผัสในหลายท่วงท่า ทั้งด้านหลังที่เขาชอบกดทับเพื่อแสดงอำนาจ หรือท่าอุ้มที่เขาจงใจให้เธอเป็นฝ่ายโอบรัดเขาไว้แน่นๆ

จนกระทั่งเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงเช้ามืด..หมอศรันย์ปลดปล่อยลาวาร้อนเข้าไปในตัวเธอเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับซอกคอที่เต็มไปด้วยรอยแดงเข้ม ร่างเล็กนอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่างเขา ร่างกายของเธอระบมไปทุกส่วนแต่กลับซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากคนที่ใจร้ายที่สุดอย่างโหยหา

“พี่หมอ... รักพายบ้างไหมคะ?” เธอถามเสียงแผ่วขณะที่สติกำลังจะหลุดลอย

หมอศรันย์นิ่งไปชั่วอึดใจ เขาผละตัวออกมามองใบหน้าที่นองไปด้วยคราบน้ำตาและเหงื่อ แววตาของเขากลับมาเย็นชาและไร้ความรู้สึกอีกครั้ง

“บอกแล้วไง... ว่าอย่าถามถึงสิ่งที่เธอไม่มีวันได้จากฉัน”

เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้พายนอนนิ่งอยู่บนเตียงที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความสัมพันธ์ลับๆ น้ำตาไหลซึมลงที่หางตา... เธอได้กายเขามาครอง แต่หัวใจกลับเหมือนยิ่งไกลออกไปทุกที

@เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงพยาบาล

พระพายเดินเข้ามาในแผนกผู้ป่วยนอกด้วยใบหน้าซีดเซียว เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวคอปิดมิดชิดเพื่อซ่อนรอยตีตราที่คอและหน้าอก แต่ถึงกระนั้น ท่าทางการเดินที่ดูขัดๆ ของเธอก็ไม่อาจพ้นสายตาของเพื่อนร่วมงานคนอื่นไปได้

“น้องพาย เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ ดูหน้าซีดๆ เดินแปลกๆ นะ” พี่พยาบาลทัก

“อ๋อ... พายแค่เพลียๆ ค่ะ เมื่อคืนอ่านหนังสือหนักไปหน่อย”

เธอโกหกคำโตเธอเป็นนักศึกษานอกจากข้ออ้างว่าอ่านหนังสือแล้วก็ไม่รู้ว่าจะโกหกอะไรได้อีก

ในขณะนั้นเอง หมอศรันย์ในชุดกาวน์สะอาดสะอ้านก็เดินออกมาจากห้องตรวจ สายตาของเขาปะทะเข้ากับเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะเดินผ่านไปหาหมอนลินที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“ลินครับ เรื่องเคสเมื่อวานเราไปคุยกันต่อที่ห้องผมไหม?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างที่พายไม่เคยได้รับ

พระพายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดที่ใจมันรุนแรงกว่าความเจ็บที่ร่างกายเสียอีก เขาทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน ทำเหมือนเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน... ทั้งที่รอยกัดที่คอของเธอมันยังแสบแปลบอยู่ทุกครั้งที่ขยับตัว นี่คือสิ่งที่เธอเลือก... การเป็น ‘เมีย’ ในเงื้อมมือของหมอใจร้ายที่ไม่มีวันรักเธอ