ป้อนยา ?

@เวลาต่อมา

เมื่อมาถึงคอนโด หมอศรันย์จัดการอุ้มร่างที่สั่นเทาของพระพายเข้าไปในห้องนอนทันที เขาลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก ความหึงหวงที่ยังตกค้างอยู่ในอกทำให้เขาไม่สามารถทำตัวเป็นหมอที่ใจดีได้เลย

"ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด"

เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขณะเดินไปหยิบกะละมังน้ำและผ้าขนหนู

"ไม่ค่ะ... พายหนาว พายไม่อยากเช็ดตัว"

"ทีเมื่อกี้ตอนมันป้อนยาเธอไม่เห็นจะดื้อแบบนี้เลยนิ"

"พี่หมอ"

"อย่ามาสำออยนะพระพาย ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันเจียดเวลาไปหาเธอ เรียกร้องความสนใจเก่งนักนิ อย่ามาทำตัวปัญญาอ่อน อย่าทำตัวเรื่องมากต่อหน้าฉัน"

"พายแค่จะบอกว่าพายปวดหัว ไม่ได้คิดจะเรียกร้องความสนใจอย่างที่พี่พูด"

พระพายพยายามขดตัวหนีภายใต้ผ้าห่มผืนหนาแต่หมอศรันย์กลับกระชากมันทิ้งอย่างรวดเร็ว

"ฉันบอกให้ถอด! หรือจะให้ฉันฉีกมันทิ้งเหมือนตัวเมื่อกี้?"

สายตาที่ดุดันทำให้พระพายจำต้องยอมให้เขาจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำจากศึกเมื่อคืน หมอศรันย์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นร่องรอยเหล่านั้น แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายเขาให้พลุ่งพล่านขึ้นมากกว่าเดิม

เขาใช้ผ้าชุบน้ำเย็นจัดลูบไล้ไปตามผิวกายที่ร้อนระอุของเธอ พระพายครางเสียงสั่นเครือด้วยความหนาวสั่น แต่ละสัมผัสของเขามันช่างรุนแรงและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

"อื้อ... เบาๆ ค่ะพายเจ็บ"

"เจ็บก็ดี จะได้จำใส่หัวว่าอย่าไปเที่ยวเรียกผู้ชายคนไหนมาดูแลถึงบนเตียงอีก"

หลังจากเช็ดตัวเสร็จ หมอศรันย์หยิบยาเม็ดและแก้วน้ำขึ้นมา เขาจ้องมองริมฝีปากบางที่แห้งผากของเธอ ก่อนจะเปลี่ยนใจวางแก้วน้ำลง แล้วหยิบยาใส่ปากตัวเอง... ก่อนจะตามด้วยน้ำอึกใหญ่

"พี่หมอ... จะทำอะไรคะ..!..."

"อึก!!"

คำพูดของพายถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหนาประกบปิดลงมาอย่างรวดเร็ว หมอศรันย์ใช้ลิ้นร้อนดันยาเม็ดรสขมเข้าไปในโพรงปากของเธอ พายพยายามจะขัดขืนแต่เขากลับบดจูบอย่างหนักหน่วงบังคับให้เธอต้องกลืนมันลงไปพร้อมกับน้ำที่เขาป้อนผ่านริมฝีปาก

"อึก... แค่กๆ"

พระพายสำลักน้ำจนน้ำตาเล็ดแต่หมอศรันย์กลับไม่ยอมถอนจูบออก เขาซุกไซ้ปลายลิ้นตักตวงความหวานที่ปนไปด้วยรสขมของยาอย่างเอาแต่ใจ

"ยาขมใช่ไหม? งั้นฉันจะล้างปากให้เอง..."

"อ๊ะ!!"

เขาผลักร่างเล็กลงกับหมอนก่อนจะตามลงไปทาบทับ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามจุดอ่อนไหวที่เขาเพิ่งจะ 'ฉีดยา' เข้าไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ด้านพระพายพยายามดันอกแกร่งไว้ด้วยแรงอันน้อยนิด

"พายป่วยอยู่นะคะ... พี่หมอ... อ๊ะ!"

"ก็เพราะป่วยไง ถึงต้องได้รับยาดีอีกขนาน" เขาพูดเสียงแหยพร่าชิดใบหู

"ไอ้วิศวะนั่นมันใช้มือป้อนยาเธอที่ปาก... แต่สำหรับฉัน ฉันจะป้อนเธอด้วยวิธีของฉันเอง"

"พะ..พี่หมอ!!"

หมอศรันย์จัดการแยกขาเรียวของเธอออกกว้าง ก่อนจะแทรกตัวตนที่ตื่นตัวเต็มที่เข้าไปในช่องทางรักที่ยังบวมช้ำรวดเดียวจนมิดลำ พระพายเบิกตากว้าง หวีดร้องออกมาด้วยความจุกเสียวที่แล่นริ้วไปทั่วโสตประสาท

"อ๊าาาาา! พี่หมอ... พายไม่ไหว... ฮึก"

"ไม่ไหวก็ต้องทน... นี่คือบทลงโทษที่เธอชอบเรียกร้องความสนใจจากคนอื่น"

"อื้ออ จะ..เจ็บ"

"เจ็บก็ทน!"

"ตับ ตับ ตับ!!"

เขาเริ่มขยับกายอย่างดุดัน จังหวะที่หนักหน่วงทำให้หัวเตียงกระแทกกับผนังห้องดังสนั่น พระพายรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ความร้อนจากพิษไข้ผสมปนเปไปกับความซาบซ่านที่เขามอบให้จนสมองของเธอขาวโพลน สองขาเรียวถูกเขาจับแยกออกจากกันกว้าง หน้าอกอวบอิ่มถูกริมฝีปากหนาดูดกินอยากหื่นกระหาย ร่างกายถูกกระแทกเป็นจังหวะขึ้นลงสม่ำเสมอ นิ้วมือเรียวจับยึดขอบเตียงเอาไว้แน่น ร่างเล็กที่ถูกท่อนเอ็นถาโถมเข้าใส่ไม่หยั่งบิดเร้าไปมาด้วยความทรมาน ความเจ็บแสบมันโลดแล่นไปทั่วร่าง ปลายถันที่ถูกดูดดึงจนเกิดเป็นลิ่มเลือด ชูช่อแข็งเป็นไต ลานนมที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำลายร้อนของคุณหมอหนุ่ม แรงกระแทกที่ขยับแก่นกายเข้าออกไม่ยั้ง ตอกแน่นทุกดอก ทำเอาร่างทั้งร่างของเธอแทบแตกสลาย พิษไข้ที่ยังไม่ส่างยังไม่ทำให้ร่างกายร้อนเป็นไฟเท่ากามอารมณ์ของคนเอาแต่ใจเลยสัดนิด

"พี่หมอ..บะ..เบา พายเจ็บ อื้ออ~~"

"เธอมันดื้อ..พระพาย..ดื้อขนาดนี้ ถ้าไม่ถูกลงโทษ คงไม่หลาบไม่จำ อ่าส์"

เขากระแทกกระทั้นเข้าใส่เธออย่างคนบ้าคลั่ง มือหนาบีบเค้นก้อนเนื้อนุ่มจนขึ้นสีแดงตามรอยมือ อีกข้างสลับดูดกินราวกับอาหารจานโปรดที่หยุดกินไม่ได้ พระพายได้แต่ครวญครางและโอบรัดเขาไว้แน่น น้ำตาที่ไหลออกมาไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บ ความเสียว หรือความเสียใจที่เขาเห็นเธอเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์หึงหวงกันแน่

"ครางชื่อฉัน... บอกมาสิว่าใครเป็นผัวเธอ!"

"ฮึก... พี่หมอ... พะ..พายเป็นของพี่หมอคนเดียว... อ๊ะ! อาาา"

"ดี..พูดแล้วต้องจำ เพราะถ้าไม่จำจะโดนหนักกว่านี้"

"ตับ ตับ ตับ!!"

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ! อื้อ พี่ศรันย์~"

"อร้ายย!!"

หมอศรันย์เร่งจังหวะสุดท้ายอย่างรุนแรงจนร่างเล็กสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ ก่อนจะปลดปล่อยลาวาร้อนระอุเข้าไปในกายเธออีกครั้ง เขาฟุบหน้าลงกับซอกคอขาว หอบหายใจอย่างหนักหน่วงท่ามกลางกลิ่นเหงื่อและกลิ่นอายแห่งความต้องการที่ยังคงไม่ลดเลือนลง

เขามองดูเด็กสาวที่นอนสลบคาอกเขาไปด้วยความเหนื่อยอ่อน แววตาของหมอหนุ่มวูบไหวเพียงครู่เดียวเขาก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น...

"เธอมันน่ารำคาญที่สุดเลยพาย... แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปหาคนอื่น นอกจากฉัน"