EP.8 แค่เพื่อนทานข้าว

เช้าวันใหม่...

เช้าวันใหม่เข้ามาเยือน คนตัวเล็กก็ยังคงนอนหลับพริ้มอยู่ใต้ผ้าห่ม วันนี้เธอมีเรียนช่วงบ่ายเลยไม่จำเป็นที่จะต้องตื่นเช้ามากก็ได้ ร่างเล็กเลือกที่จะนอนหลับโดยที่ไม่สนใจเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังอยู่บนหัวเตียงเลย

ครืด~~~ ครืด~~~

สายแรกตัดไป สายที่สองก็โทรเข้ามาใหม่ ทว่าเจ้าของโทรศัพท์ก็ยังเลือกที่จะไม่สนใจนอนหลับต่ออย่างสบายใจ

สองชั่วโมงผ่านไป...

ร่างเล็กที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ลืมตาตื่นขึ้นพยายามปรับสายตาให้รับกับแสงแดดที่สาดส่องผ่านม่านเข้ามาภายในห้อง อุณหภูมิในห้องมีความเย็นมากกว่าข้างนอก คนตัวเล็กยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนที่จะออกแรงบิดซ้ายบิดขวาเพื่อสลัดความง่วงออกไป เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย

เวลาผ่านไปราว ๆ ยี่สิบนาทีร่างเล็กก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เรือนร่างของเธอเต็มไปด้วยเม็ดน้ำสีใสหลายหยดที่เกาะอยู่บนตัว เดินผ่านโต๊ะเครื่องแป้งตรงเข้าไปที่ห้องแต่งตัว ก่อนที่จะเช็ดตัวแล้วเลือกหยิบชุดนักศึกษาขึ้นมาใส่ วันนี้หญิงสาวเลือกใส่กระโปรงทรงเอ ที่มีความยาวแค่ไม่กี่นิ้ว ก่อนที่จะเลือกหยิบเสื้อสีขาวตัวเล็กขึ้นมาใส่ ทันทีที่คนตัวเล็กแต่งตัวเสร็จ เธอก็เดินกลับมาที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนที่จะแต่งหน้าอ่อน ฉีดน้ำหอมกลิ่นคู่ใจ

ครืด~~~ ครืด~~~

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ฉุดให้คนตัวเล็กที่กำลังยืนมองเรือนร่างของตัวเองผ่านกระจกหันกลับมามองที่หัวเตียง ก่อนที่จะเดินตรงเข้ามาที่หัวเตียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอโชว์เบอร์ของเพื่อน เธอเลยไม่รอช้ารีบกดรับสายทันที

"ฮัลโหล โทรมาแต่เช้ามีอะไรคะ" เอ่ยทักทายทันทีที่กดรับสาย

(เช้าบ้านมึงอะ ดูเวลาหน่อยกี่โมงแล้ว) ปลายสายเอ่ยขึ้นเสียงดุ ทำให้คนตัวเล็กยกโทรศัพท์ออกจากหูขึ้นมาดูเวลา หน้าจอมือถือบอกเวลา11:00 น.

"เชี้ย!!!" คนตัวเล็กอุทานออกมา

(รีบมาค่ะคุณหญิง)

"อยู่มอกันหมดแล้วเหรอ"

(อืม ไม่รู้จะพากันไปไหนเลยมาที่มอก่อน)

"ห้างมั้ย กูหิวข้าว"

(ตื่นมาก็จะแดกเลยค๊า~) ปลายสายลากเสียงยาว

"เจอกันที่ห้าง ร้านเดิมนะ" คนตัวเล็กพูดจบกดตัดสายทิ้งทันที ไม่รอให้เพื่อนได้ตอบอะไรกลับมาเลย เพื่อนจะตกลงไม่ตกลงไม่รู้ ที่รู้คือหิวแล้ว หิวมากแล้วด้วย

หลังจากที่วางสายแล้วคนตัวเล็กก็เดินเข้าไปหยิบกระเป๋าคู่ใจในห้องแต่งตัว ก่อนที่จะเดินออกมาหยิบของใช้ส่วนตัวบางอย่างลงกระเป๋า เสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องมา เดินลงมาที่ชั้นล่างที่ลาดจอดรถของคอนโด ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เดินมาถึงรถของตัวเอง ทว่าทันทีที่เดินมาถึงรถก็ต้องมุ่ยหน้ามองที่ล้อรถทันที

"ถามจริง แบนได้ไงว่ะ" ยืมมองล้อรถที่ตอนนี้ยางรถแบนไปเป็นที่เรียบร้อย

"แล้วหนูจะไปยังไง เทวดาแกล้งกันหรือเปล่าเนี่ย" มุ่ยหน้ามองรถก่อนที่จะตัดสินใจเดินออกมาที่หน้าคอนโด หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมากดเรียกหารถให้มารับ ยืนอยู่หน้าคอนโดก้มหน้าก้มตามองแต่โทรศัพท์ในมือเพื่อที่จะกดเรียกรถ

ปี๊น! ปี๊น!

เสียงแตรรถดังขึ้นสองครั้งติด ๆ ฉุดให้คนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้ามองที่โทรศัพท์ต้องเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงแตรรถ เงยหน้าขึ้นมองรถสีดำเงาคันหรูที่จอดเทียบอยู่ตรงที่เธอยืน ก่อนที่คนตัวเล็กจะหันมองซ้ายมองขวาเพื่อดูว่ามีใครอยู่ตรงนี้อีกไหมนอกจากเธอ

เพียงแค่ครู่เดียวที่คนตัวเล็กหันมองซ้ายขวา พอหันกลับมามองที่รถอีกครั้งก็เห็นว่ากระจกรถของฝั่งคนนั่งเลื่อนลงมาให้เห็นว่าคนขับเป็นใคร

"อาจารย์!" หญิงสาวอุทานออกมาทันทีที่เห็นว่าคนขับเป็นใคร

"ขึ้นรถ" คนบนรถเอ่ยขึ้น ส่งสายตาไปที่เบาะข้างคนขับ

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเรียกรถแล้ว" เอ่ยปฏิเสธทันที

"ขึ้นรถ..หรือจะยืนตากแดดอยู่แบบนี้" คนตัวเล็กเงยขึ้นมองท้องฟ้า แสงแดดเริ่มแรงขึ้นในเมื่อเธอไม่มีทางเลือกอื่น ก็คงต้องเลือกทางนี้

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ" เอ่ยขอบคุณก่อนที่จะเดินเข้าไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งอยู่ข้างคนขับ

"คาดเบลล์ด้วย" ทันทีที่คนตัวเล็กขึ้นรถได้ รถของดร.ซันก็ขับเคลื่อนออกจากหน้าคอนโดทันที

หลายนาทีผ่านไป...

หลายนาทีที่นั่งอยู่บนรถ ทั้งคู่ไม่มีใครเอ่ยพูดหรือถามอะไรออกมาสักคำเดียว วันนี้การเดินทางเป็นไปด้วยความลำบากเพราะวันนี้เป็นวันหยุดของใครหลาย ๆ คน เลยทำให้รถติดหนักและก็ติดยาวมาก

"ให้หนูลงตรงนี้ก็ได้นะคะอาจารย์" ร่างเล็กเอ่ยขึ้น ทว่าคนข้าง ๆ ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสนใจในคำพูดของเธอเลย เขายังคงเลือกที่จะเงียบแล้วตั้งใจขับรถ สายตาก็ยังคงจับจ้องมองไปที่ถนนอย่างเดียว

"อาจารย์..."

"เดี๋ยวไปส่ง" คนตัวเล็กยังพูดไม่ทันจบ ดร.ซันก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน ทำให้ร่างเล็กนั่งนิ่งเงียบลงทันที

"มันจะดูไม่ดีนะคะ อาจารย์เป็นอาจารย์ หนูเป็นนักศึกษา" ร่างเล็กเอ่ยขึ้นทำให้เขาหันไปมองที่เธอ เพียงครู่เดียวเท่านั้นเขาก็หันกลับมาสนใจที่ถนนต่อเหมือนเดิม

"เธอคิดไม่ดีเองหรือเปล่า แค่นั่งรถมาด้วยกันไม่ได้ไปทำเรื่องอย่างว่า อะไรที่บอกว่าจะดูไม่ดี?" เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

"ก็..." ประโยคคำถามของเขา ทำให้เธอตอบไม่ถูกพูดไม่ออก

"คิดเพ้อเจ้อไปเอง"

"..."

"ตกลงเรื่องทานข้าวยังไง?" ครั้งนี้คนเอ่ยถามหันมาสบตากับคนตัวเล็กเพราะว่ารถจอดติดไฟแดงอยู่ เลยทำให้ชายหนุ่มหันมามองหน้าเธอได้ถนัด ๆ

"คือ.."

"ก็แค่เพื่อนทานข้าว" เลิกคิ้วสูง

"..ค่ะ ตกลง"

"อืม" เอ่ยตอบกลับสั้น ๆ

หลายนาทีผ่านไป...

คนตัวเล็กได้เดินทางมาถึงมหาลัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดร.ซันขับรถมาจอดที่ใต้ตึกคณะก่อนที่ร่างเล็กจะหันไปยกมือไหว้ขอบคุณ พอกำลังจะเปิดประตูลงรถ ดร.ซันก็เอ่ยขึ้นทิ้งท้ายไว้ว่า 'เลิกเรียนแล้วจะมารับ' ทันทีที่พูดจบคนตัวเล็กก็เปิดประตูรถจากรถ รถของดร.ซันก็ขับเคลื่อนออกไปทันที ไม่รอให้คนตัวเล็กได้เอ่ยอะไรเลย ทำได้แค่ยืนงง ๆ อยู่ที่เดิมจนเพื่อนเดินเข้ามาทัก

"ฝุ่น!" เสียงตะโกนเรียกจากด้านหลังทำให้คนตัวเล็กดึงสติกลับมาได้ก่อนที่จะหันกลับไปมองเสียงเรียกนั่น

"เอ้า..น้ำหวาน" คนที่เอ่ยเรียกเธอเมื่อครู่คือน้ำหวาน หญิงสาวที่มาถึงมอก่อนฝุ่น เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะใต้ตึกพอดีเลยทำให้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่รถมาจอดจนคนตัวเล็กเดินลงจากรถ

"ใครมาส่งเหรอ?" น้ำหวานเอ่ยถามก่อนที่จะมองไปที่รถที่เพิ่งแล่นออกไปเมื่อครู่

"อ๋อ...พี่ชายน่ะ" เธอเลือกที่จะตอบแบบนี้เพื่อที่จะได้ไม่มีปัญหามาตามหลัง ทว่าคนที่ถามเธอเขาดันเห็นทุกอย่างหมดแล้ว เพียงแค่เอ่ยถามตามมารยาทเท่านั้น

"พี่ชายจริงเหรอ?" เลิกคิ้วถาม

"จริง ๆ พี่ชายเราเอง"

***

จะหยุมหัวใครก่อนดี ดร.ซัน หรือ น้ำหวาน หรือไรต์ก่อนดีคะ? 555