EP.4 อาจารย์ที่ปรึกษา

[ด้าน ฝุ่น]

ทันทีที่ร่างเล็กเห็นว่าอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่เป็นเขา คนตัวเล็กเองก็รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย รอบมองทั่วใบหน้าของชายหนุ่ม หน้าของเธอก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา

“เป็นอะไร” กายหันไปเอ่ยถาม เพราะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเพื่อน

“เปล่า”

“มึงรู้จักเหรอ?” กายหันมามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย การกระทำของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มอยู่ตลอด เขายังคงจ้องมองมาที่เธออยู่ตลอด

“ไม่!” ขึ้นเสียงตอบกลับ

“จะขึ้นเสียงเพื่อ?” กายเลิกคิ้วสงสัย “ไม่เนียน มึงไม่เนียนไอ้ฝุ่น”

“คุยอะไรกัน” มิ้นที่เห็นว่าสองคนคุยกันซุบซิบก็หันมามองทั้งคู่อย่างสงสัยอีกคน

“ไม่มีอะไร ไอ้กายมันบ้า” ฝุ่นเอ่ยตอบ

“หึ!” กายหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนที่จะเลื่อนสายตามองที่อาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ ซึ่งเขาเองก็มองอยู่เช่นกัน

“เย็นนี้เป็นเพื่อนกูหน่อย” ฟ้าหันมาสะกิดแขนของฝุ่นเบา ๆ

“ไปไหน” เลิกคิ้วถาม

“ธุระ”

“หวังว่าคงจะไม่พิเรนทร์เหมือนรอบที่แล้วนะ” รอบที่แล้วที่ฝุ่นเอ่ยถึง คือเมื่อสามสี่วันก่อน ฟ้าได้มาชวนฝุ่นไปถ่ายรูปภาพส่งอาจารย์ หัวข้องานที่อาจารย์มอบให้คือ ถ่ายภาพที่แทนความรู้สึกของตัวเอง มันเลยเลือกที่จะไปถ่ายรูปภาพที่ตึกร่างแถมยังเป็นเวลากลางคืนอีกด้วย

ย้อนไปเมื่อสี่วันก่อน…

หลังจากที่ได้รับงานแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามงานที่ตัวเองได้รับ ทว่ามีแค่สองสาวที่ไปด้วยกัน ทันทีที่ถึงจุดหมายปลายทางที่เพื่อนสนิทอย่างฟ้าพาไป ฝุ่นก็ต้องถึงขั้นเอ่ยด่าทันที

“ไอ้ฟ้ามึงมันบ้าหรือเปล่า” ฝุ่นเอ่ยด่าขึ้นมา พร้อมกับมองออกไปรอบ ๆ สองข้างทางด้านนอกมีแต่ป่าหญิง ต้นไม้ยืนต้นตายหลายต้น รอบข้างคือน่ากลัวสัด ๆ

“ก็แทนความรู้สึก กูชอบที่เงียบ ๆ” ฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เงียบบ้านพ่องมึงอ่ะฟ้า มึงยังเต็มอยู่ไหม” เลิกคิ้วมองเพื่อนอย่างเอาเรื่อง แม่งพามาที่ไหนไม่มา เสือกพามาบ้านร้าง

“เรียบลง ถ่ายเสร็จก็กลับเลย”

“ก็คงต้องแบบนั้นแหละค่ะคุณเพื่อน” กัดฟันเอ่ยตอบเพื่อน

“เดี๋ยวกูเลี้ยงข้าว” หันไปมองฝุ่นที่ทำท่าทางกลัวไม่กล้าลงไปจากรถ

“มึงพูดแล้วนะ” ฝุ่นหันมามองเพื่อนด้วยแววตาจริงจัง ถ้าเรื่องกินขอให้บอก อะไรก็ยอมได้

“เออ”

ปัจจุบัน…

หลังจากที่อาจารย์ปรึกษาทั้งคนเก่าและคนใหม่เดินออกจากห้องเรียนไป นักศึกษาทุกคนก็พากันเดินออกตามเพราะวันนี้ไม่ได้มีเรียนอะไร มีแค่เข้ามาเช็กชื่อแล้วก็กลับเพราะวันนี้อาจารย์ไม่สอนแค่จะแนะนำอาจารย์คนใหม่ให้รู้จักก็แค่นั้น ชายหญิงต่างก็พากันเดินลงมาที่ชั้นล่างใต้อาคารเรียน บางคนก็กลับบ้านเลย บางคนก็ยังคงนั่งจับกลุ่มกันอยู่ ส่วนกลุ่มของหญิงสาวก็แยกย้ายกันที่ใต้ตึกเลย

“แยกย้ายเลยนะ กูมีนัด” มิ้นหันมาเอ่ยบอกเพื่อน ๆ ก่อนที่ทุกคนจะพยักหน้ารับแล้วเดินออกไปขึ้นรถของตัวเอง

“งั้นกูไปนะ” กายหันมาเอ่ยขึ้นอีกคนก่อนที่จะเดินออกไปอีกคน ทำให้ตรงหน้าเหลือแค่ฟ้ากับฝุ่นที่ยังยืนอยู่หน้าตึกคณะ

“กูเห็นว่าอาจารย์ซันมองมาที่มึง” ฟ้าเอ่ยขึ้น ทำให้ฝุ่นหันไปสบตาเพื่อนทันที

“…”

“สัตว์ตัวเล็กอย่างมึงจะสู้เสืออย่างเขาได้เหรอ?” ฟ้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เขาแค่คุ้นหน้ากูหรือเปล่า” ฝุ่นเอ่ย

“โกหกกูไม่เนียน กูรู้จักเขา เขาเป็นเพื่อนพี่ชายกู” ฟ้าเอ่ยขึ้น เพื่อนพี่ชายที่ฟ้าพูดคือเฮียโรม เธอเป็นน้องสาวคนเดียวของโรม เพื่อนสนิทของซัน

“ห๊ะ!” คนตัวเล็กร้องตกใจขึ้น สมองประมวลผลไม่ทันหาทางออกไม่เจอ ในเมื่อมันไม่เนียนก็คงต้องบอกออกไป

“เล่า”

“กู…” ร่างเล็กกำลังเอ่ยปากพูด ทว่าไม่ทันจะได้พูดอะไรออกมาก็มีคนเอ่ยเรียกขึ้นเสียก่อน

“ฝุ่น” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยเรียก ทำให้ทั้งสองสาวหันไปตามเสียงที่ดังขึ้น

“…” คนตัวเล็กยืนนิ่งทันทีที่เห็นว่าคนที่เรียกเขาคือใคร

“คุณลืมบัตรประชาชนไว้ที่ห้องผม” ซันเดินเข้ามาใกล้เธอก่อนที่จะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของคนตัวเล็ก พร้อมกับยื่นบัตรประชาชนคืนให้เธอ

“…” ทว่าคนตัวเล็กได้แต่ยืนนิ่งเฉย

“ไม่เอา?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างกวน ๆ

“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก แถมยังมีท่าทางเลิ่กลั่กจนดูมีพิรุธ จนคนข้าง ๆ เอ่ยถามขึ้นทันทีที่อาจารย์ซันเดินหายออกไป

“คืออะไร?” ฟ้าเลิกคิ้วถาม

“…” ยิ่งรู้สึกโดนกดดันยิ่งหาทางออกไม่เจอ เหมือนกันกำลังโดนต้อนให้จนมุม

“ฮ่า ๆ” ฟ้าหัวเราะขึ้นทันทีที่เห็นสีหน้าของเพื่อนตัวเอง ที่ดูกังวลอยู่ไม่น้อย “กูจะไม่บอกใคร”

“มึงพูดแล้วนะ”

“ถ้าไม่มีใครถามนะ” ฟ้าตอบกลับพร้อมรอยยิ้มร้าย ๆ นึกแผนร้าย ๆ ที่อยากจะแกล้งเพื่อน

“อีด.อ.ก” ร่างเล็กเอ่ยด่าเพื่อนเสียงเบา

***

กรี๊ด!!! เขาคืนบัตรประชาชนกันเลือดเย็นมาก