EP.3 ตื่นมาไม่เจอ

หลังจากที่คนตัวเล็กออกจากห้องไป เวลาล่วงเลยผ่านไปเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง ก็ทำให้ร่างใหญ่กำยำเริ่มรู้สึกตัวขยับตัวเล็กน้อย เขาลืมตาขึ้นพยายามปรับสายตาของตัวเองให้เข้ากับแสงแดดที่ส่องผ่านม่านเข้ามา สมองกำลังประมวลผลของเมื่อคืน พอเริ่มจำอะไรได้บ้างแล้วเขาก็หันมองฝั่งข้าง ๆ ตัวเอง ทว่าตอนนี้ใครอีกคนไม่อยู่แล้ว เธอได้ออกไปก่อนหน้านี้แล้ว เธอทิ้งไว้เพียงแค่บัตรประชาชนเท่านั้น

“ไม่เด็กแล้ว” ชายหนุ่มหยิบบัตรประชาชนขึ้นมาดูก่อนที่จะเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเขา

“โตทั้งอายุ โตทั้งรูปร่าง” บ่นพึมพำออกมาก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำไป

เคาน์เตอร์บาร์ เอโซน

ดร.ซันเดินออกจากลิฟต์มาก่อนที่จะเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่นิ่งเฉย ทว่ากลุ่มของคนตรงหน้าหันมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่สงสัย สงสัยว่าทำไมมันถึงค้างที่บาร์ได้ เพราะปกติแล้วมันไม่ค้างกับใคร เอาเสร็จเย.สเสร็จก็กลับ

“ค้างเหรอ?” ธิเบศร์เอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นว่าเพื่อนสนิทเดินออกจากลิฟต์มา ธิเบศร์ เพื่อนสนิทคนที่สอง เสือตัวที่สามของเอโซน เป็นเจ้าของโกดังเหล้าที่ใหญ่ที่สุดในไทย

“ปกติไม่ค้างนะ” รามิลเอ่ยเสริมอีกคน รามิล เพื่อนสนิทคนที่สาม เสือตัวที่สี่ของเอโซน เป็นหมอผ่าตัดที่ฝีมือดีที่สุดพ่วงด้วยตำแหน่งลูกเจ้าของโรงพยาบาล

“มีอะไรพิเศษ” โรมหันไปมองหน้าเพื่อนที่เอาแต่นั่งเงียบ โรม เพื่อนสนิทคนที่สี่ เสือตัวที่ห้าของเอโซน โรม เป็นเจ้าของโกดังสินค้า

“แล้วไหนคนที่นอนด้วย” เทลเอ่ยถาม ทุก ๆ สายตาพร้อมใจกันจับจ้องไปที่ซัน

“ตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว เจอแต่นี่” ซันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมหยิบบัตรประชาชนของหญิงสาวออกมาวางลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนที่จะเลื่อนบัตรไปตรงหน้าของเพื่อน ๆ

“ยี่สิบเอ็ดปี” ธิเบศร์เอ่ย ยกมือขึ้นจับหางคิ้วตัวเองหรี่ตามองเพื่อนสนิท ที่มันเอาแต่นั่งจ้องมองไปที่บัตรอย่างเดียว

“เด็ก!”

“ปกติไม่ชอบเด็ก” โรมเอ่ย

“แต่หน้าที่ของมันคือต้องสอนเด็ก” รามิลเอ่ย

“แค่ชั่วคราว” ซันเอ่ยขึ้นก่อนที่จะส่งสายตาไปมองบาร์เทนเดอร์ประจำบาร์ “กาแฟแก้ว”

“ปากบอกชั่วคราว แต่ตามึงมองเขาเป็นมัน” ธิเบศร์เอ่ยขึ้นก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงประเมื่อครู่

“ปกติไม่ชอบเด็ก” โรมเอ่ยขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองอีกคน ส่งสายตามองไปยังเพื่อนอีกคน

“แต่ตอนนี้ชอบแล้ว” รามิลเอ่ยขึ้นอย่างรู้ใจโรม ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนอีกคน ไม่วายที่จะหันมาตบไหล่ของซันเชิงเป็นกำลังใจ เพราะเด็กแม่งเอาใจยาก แถมเอาแต่ใจ

“นี่ กาแฟ” เทลวางแก้วกาแฟร้อนลงตรงหน้าของซัน ก่อนที่หันมากระตุกยิ้มที่มุมปากให้กับเพื่อนอีกสองตัวที่ยืนเข้าขากันอยู่อย่างรู้ใจ

“หน้าที่ของมึงคือการสอนเด็ก” เทลหันมามองหน้าคนตรงหน้า

“สอนแบบไหน บนเตียง บนโต๊ะ บนขอบอ่าง” โรมเอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนที่จะรีบชิงเดินหนีออกไปก่อน ขืนยืนอยู่ตรงนั้นมีหวังมันสาดกาแฟใส่แน่ ๆ

“นางสาวแพรวา กลิ่นหอม จะหอมเหมือนนามสกุลไหมน่ะ” รามิลเอ่ยเสริมขึ้นอีกคน ก่อนที่จะเดินออกไป

“กูไม่ชอบเด็ก!” เขาย้ำขึ้นเสียงหนักแน่น ทว่าเพื่อนสนิทที่เหลืออยู่ตรงหน้ากับไม่เชื่อ แถมยังคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจอีกด้วย

“รู้ แต่ที่เอาไปเมื่อคืนก็ไม่เด็กแล้วนะ ยี่สิบเอ็ดแล้ว” เทลเอ่ยยิ้ม ๆ

“ก็งั้น ๆ ไม่ได้อะไร” ปากบอกงั้น ๆ ไม่ได้อะไร แต่ก็นั่งมองรูปเธอในบัตรประชาชนตาเป็นมัน

“ถ้าคิดจะกินกระรอกน้อย ใจมึงต้องนิ่ง กระรอกเป็นสัตว์ที่ซุกซนเร็วและไว”

“กูไม่กินสัตว์เล็ก” เอ่ยตอบพร้อมยกกาแฟในแก้วขึ้นจิบอย่างใจเย็น

“แต่เมื่อคืนเพิ่งเอาไป”

“ก็แค่เอา ครั้งเดียวไม่นับ”

“อย่าให้กูเห็นเป็นครั้งที่สอง ที่สาม” เทลหันมากระตุกคิ้วให้ซัน ก่อนที่จะเดินหายออกไป ทำให้ตรงเคาน์เตอร์บาร์เหลือเพียงซันที่นั่งอยู่คนเดียว เขายังคงนั่งจิบกาแฟอย่างใจเย็น ดูไม่รีบร้อนอะไร

หลายชั่วโมงผ่านไป

ชายหนุ่มได้กลับเข้ามาที่คอนโดแล้ว กลับมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวเข้าไปมหาลัย วันนี้เป็นวันแรกที่เขาต้องเข้าไปแนะนำตัวกับนักศึกษา ร่างใหญ่กำยำที่กำลังยืนอยู่หน้าตู้กระจกจัดความเรียบร้อยของเสื้อ เพียงครู่เดียวเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น บนหน้าจอมือถือปรากฏชื่อของ ธิเบศร์

“ว่า”

(คืนนี้เจอกันที่โกดัง มีสินค้าเข้า)

“อืม”

หลังจากที่วางสายไป ซันก็เดินออกจากห้องลงมาชั้นล่างสุดของคอนโด เดินมาที่โซนจอดรถก่อนที่จะขับรถตรงไปที่มหาลัยทันที วันนี้เป็นวันปกติของผู้คนซึ่งแน่นอนว่ารถติด ติดตลอดเส้นทาง กว่าจะมาถึงมหาลัยก็ช้าไปสิบกว่านาที

มหาลัยสมาย

รถหรูแล่นเข้ามาจอดที่โซนจอดรถของมหาลัยก่อนที่จะรีบเดินลงจากรถแล้วรีบเดินขึ้นตึกเรียนไป เพียงไม่นานก็เดินมาถึงห้องที่เข้าต้องเข้าไปแนะนำตัว

“สวัสดีครับ ขออนุญาตครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในห้อง

“อ้าว..ซัน!” อาจารย์พัตเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหันไปเอ่ยกับนักศึกษาของตัวเอง

“ฟังกันหน่อยนะครับ นี่คืออาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ ดร.ซัน เรียนจบปริญญาเอกที่xxx เพิ่งย้ายกลับมาไทยได้ไม่กี่วัน” อาจารย์พัตร่ายประโยคยาว ๆ ก่อนที่จะหันมาส่งยิ้มให้กับซัน เขาเอาก็หันไปมองนักศึกษาทุก ๆ ด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

ทว่าสายตาของเขาดันไปสะดุดกับร่างเล็กของใครคนหนึ่งเขา เธอคือคนเดียวกันกับร่างเล็กเมื่อคืน กระรอกน้อยของเขา เขาจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่จะเอ่ยทักทายทุก ๆ คน

“สวัสดีครับ” รอยยิ้มที่อ่อนหวานผุดขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม สายตาของเขายังคงจับมองมาที่เธอ คนตัวเล็กเองก็มองเขาอยู่เช่นกัน แน่นอนว่าเธอจำเขาได้เป็นอย่างดีผู้ชายที่ได้ครั้งแรกจากเขาไป และตอนนี้ก็ยังมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาอีกตั้งหาก ส่วนเขาก็จำกระรอกน้อยได้เป็นอย่างดี เมื่อคืนเป็นกระรอกที่ซุกซนอยู่บนตัวเขา ทว่าวันนี้กลับเป็นนักศึกษาที่เขาต้องมาสอน

***

กรี๊ด!!!! สอนแบบไหนกันค่ะอาจารย์ บนเตียง บนโต๊ะ บนขอบอ่าง แบบที่เพื่อนว่าหรือเปล่าคะ