EP.10 อาหารจานโปรด

[ด้าน ดร.ซัน]

"เป็นอะไร" โรมเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นสีหน้าของเพื่อน

"เปล่า" ดร.ซันเอ่ยตอบสั้น ๆ

"ตอแหลมาก หน้าตามึงบอกอารมณ์ขนาดนั้น" รามิลเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาภายในห้องก่อนที่วางลงที่โต๊ะทำงานของซัน

"แสดงว่าคนที่รับโทรศัพท์มึงเมื่อกี้ไม่ใช่กระรอกน้อยเหรอ" เทลเลิกคิ้วถาม เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ได้ยินการสนทนาของมันเมื่อครู่ เห็นตั้งแต่มันยกโทรศัพท์แนบหู จนมันเอ่ยถามขึ้นว่าใครนั่นแหละ

"..." ถ้ามันไม่ตอบก็แสดงว่าใช่ พวกมึงคิดถูกแล้ว

"เงียบแบบนี้กูว่าใช่"

"หึ!" ธิเบศร์หัวเราะอยู่ในลำคอ

"แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะครับ" โรมเอ่ยทำหน้าตากวน ๆ

"อาหารจานโปรด" ธิเบศร์เอ่ยขึ้นก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก

"พวกมึงก็อย่าไปแซวมันมาก เดี๋ยวถึงตาพวกมึงแล้วจะพูดไม่ออก" เทลเอ่ยขึ้น

"ไม่มีวันนั้นครับ" โรมเอ่ย

"ไม่มีเวลาหาเมียหรอก" รามิลเอ่ยขึ้นอีกคน

"กูไม่มีวันหลงรักเหยื่อที่กิน" ธิเบศร์เอ่ยขึ้นก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง

"จะไปไหน" โรมเงยหน้าขึ้นไปมอง

"หาของกิน"

"มึงก็มีอาหารจานโปรดเหมือนกันกับกู" ดร.ซันหันมาเอ่ย ก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมาที่มุมปากอย่างกับคนที่รู้ความลับอะไรของธิเบศร์มา ธิเบศร์เองเลือกที่จะไม่ตอบโต้แล้วเดินออกไปจากห้องทำงานแบบเงียบ ๆ

"อาหารจานโปรดเหมือนกันกับกูคืออะไร?" รามิลเอ่ย หันมามองหน้า ดร.ซัน

"ตอบด้วยครับ" โรมเอ่ย

"ตามนั่นแหละ" ดร.ซันเอ่ยตอบสั้น ๆ แบบทิ้งความงุนงงไว้ให้พวกเพื่อน ๆ ก่อนที่จะขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทำงานมา ลงมาที่ชั้นล่างของตัวอาคาร เดินตามทางลงมาหารถคันหรูที่จอดอยู่ในโซนของท่านประธานบริษัท

หลายชั่วโมงผ่านไป...

รถคันหรูของอาจารย์ ดร.ซันแล่นเข้ามาจอดที่หน้าตึกคณะเรียนของคนตัวเล็ก ทำให้นักศึกษาสาว อาจารย์สาว ๆ ทั้งหลายก็ต่างกันหันมามองที่รถ จับจ้องมาที่รถอย่างเดียว ทว่าไม่มีใครลงมาจากรถ มีเพียงเครื่องยนต์ที่ติดไว้กับคนขับที่ยังคงนั่งประจำที่เท่านั้น ไม่มีใครรู้ว่ารถคันนี้เป็นของใคร หรือใครเป็นคนขับ เพราะก่อนหน้านี้ที่ ดร.ซันมามหาลัยชายหนุ่มจะใช่รถอีกคันมาแทน

(รออยู่หน้าตึก รีบมา อย่าให้รอนาน) พิมพ์ข้อความลงในมือถือ ก่อนที่จะกดส่งออกไป เพียงไม่นานก็มีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น หน้าจอมือถือโชว์เบอร์ของคนตัวเล็ก ที่ถูกบันทึกชื่อไว้ว่า 'จานโปรด'

"ว่า" เอ่ยขึ้นทันทีที่กดรับสาย

(หนูกลับเองก็ได้ค่ะ แล้วเราค่อยไปเจอกันที่ร้านอาหาร) ฝุ่นเอ่ยขึ้น ทำให้เขาขมวดคิ้วทันที ยัยเด็กคนนี้ชอบขัดใจกันจริง ๆ

"รีบมา อย่าให้รอนาน" เอ่ยขึ้นอีกรอบ โดยใช้โทนเสียงที่ต่ำเหมือนเป็นการข่มขู่

(แต่...)

"ไม่มีแต่ จะมาเองหรือจะให้ลงจากรถไปลากมา" น้ำเสียงไม่พอใจถูกเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะกดวางสายคนตัวเล็กทิ้งไป

ดร.ซันเลือกที่จะนั่งรออยู่ในรถเงียบ ๆ ไม่ลงจากรถไปเปิดตัวให้เรื่องราวมันดูวุ่นวายไปมากกว่านี้ เพราะถึงเขาจะอยู่สอนแค่ชั่วคราว แค่หกเดือนก็เถอะ คนที่ได้รับผลกระทบก็คือคนตัวเล็กไม่ใช่เขา แต่เขาก็เลือกที่จะไม่เปิดตัว ไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องวุ่นวาย

หลายนาทีผ่านไป ชายหนุ่มยังคงจับจ้องมองไปที่หน้าอาคารที่คนตัวเล็กเรียนอยู่ เพียงครู่เดียวเท่านั้นก็เห็นเรือนร่างของหญิงสาวเดินลงจากบันไดมากับกลุ่มเพื่อน ๆ ก่อนที่ร่างบางจะส่งสายตามองมาที่รถแล้วหันกลับไปคุยกับเพื่อน ๆ ต่อเพียงครู่เดียวเท่านั้น ร่างเล็กก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้รถ เขาเห็นแบบนั้นจึงปลดล็อกประตูรถ

"ขอบคุณค่ะ" ทันทีที่คนตัวเล็กขึ้นรถได้ก็หันไปขอบคุณเขา ที่เมื่อเช้าก็มาส่ง ตอนเย็นก็ยังมารอรับอีก

"จะไปเปลี่ยนชุดก่อนมั้ย" เอ่ยถาม พร้อมกับเคลื่อนตัวรถออกจากหน้าตึกคณะ

"ไม่เป็นไรค่ะ ชุดนี้ก็ได้ค่ะรีบกินรีบกลับ"

"ตามใจนะ"

หลังจากนั้นบทสนทนาของทั้งคู่ก็จบลงยาวตลอดทั้งเส้นทาง ไม่มีใครเอ่ยถามหรือพูดอะไรออกมาเลยสักคน จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของคนตัวเล็กดังขึ้น

"ฮัลโหลค่ะ" เอ่ยขึ้นทันทีที่กดรับสาย

(เราน้ำหวานนะ ฝุ่นพอจะมีเวลาว่างไหม) ปลายสายที่โทรเข้ามาเป็นสายของน้ำหวาน ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจโทรหาหรือมีปัญหาจริง ๆ

"ทำไมเหรอ?"

(พอดีพี่ชายเราไม่ว่างอะ เลยไม่มีคนมารับเลย) น้ำหวานเอ่ยเสียงเศร้า

"เอ่อ..."

(ฝุ่นเพิ่งออกไปแค่ไม่กี่นาทีเอง บอกพี่ชายฝุ่นมารับเราหน่อยได้ไหม)

"เอ่อ..เขา" คนตัวเล็กหันไปมองหน้าของชายหนุ่ม ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่เขาก็หันมามองเธอ

"อะไร" ดร.ซันเอ่ยถาม

"คือเพื่อนหนูกลับบ้านไม่ได้ค่ะ เลย..."

"อืม เดี๋ยวไปรับ" ฝุ่นยังพูดไม่ทันจบ ดร.ซันก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน ทำให้หญิงสาวพยักหน้ารับเป็นอันว่าเข้าใจก่อนที่จะพูดคุยกับคนในโทรศัพท์ต่อ

"เดี๋ยวไปรับนะน้ำหวาน"

(ขอบใจมากนะฝุ่น)

หลังจากคุยกันเสร็จปลายสายก็ตัดไป ทว่าเส้นทางการเดินรถก็ยังคงเป็นเส้นทางเดิมไม่ได้มีการวนรถหรือกลับรถเลย จนคนตัวเล็กต้องเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

"คุณบอกว่าจะไปรับเพื่อนหนูนิค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้น ทำให้เขาหันมามองเธอเพียงครู่เดียวก่อนที่จะหันไปมองถนนเช่นเดิม

"ฉันไม่ได้บอกว่าจะเป็นคนไปรับเองนิ" ดร.ซันหันมามองหน้าของคนตัวเล็ก ก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกหาใครบางคน แล้วก็ไม่ลืมที่จะกดเชื่อมต่อกับรถด้วย ทำให้คนตัวเล็กจะได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเช่นกัน

(ว่าไง) เพียงครู่เดียวปลายก็รับสาย

"ว่างไหม"

(ว่าง)

"ไปรับคนให้หน่อย ตึกเดียวกับที่น้องเรียน ชื่อน้ำหวาน"

(น้ำหวาน!) ปลายสายเอ่ยขึ้นเสียงดัง

"มีอะไร?" ขมวดคิ้วถาม

(เปล่า เดี๋ยวจัดการเอง)

"อืม"

หลังจากบทสนทนาจบลง ดร.ซันก็กดวางสายก่อนที่จะหันหน้ามามองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งไม่เอ่ยถามอะไรออกมาอีก

"ไอ้โรมไปรับ ไม่ต้องห่วงหรอก" เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นสีหน้าของคนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะเป็นกังวล

"พี่ชายของฟ้า"

"อืม"

***

ดร. เขาโหดนะคะหนู จะมาเองหรือจะให้ไปลากมาจ๊ะ