Chapter 1

ตืดๆๆ ~ เเสงไฟเสียงเพลงในผับ เท้าหลายคู่กระโดดเต้นรำอย่างสนุกสนานเสียงเฮฮาปาร์ตี้ ผู้คนมากมายที่กอดคลอเคลียกันใต้แสงไฟหลากสี รองเท้าส้นสูงสีแดงเเจ้ดขาขาวเรียวยาวสะโพกพ่ายเอวบางคอดเล็กหน้าอกนูนใหญ่ผมสีดำลอนยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าสวยจมูกโด่งปากเล็กลิ้มจิ้มลิ้มตากลมโตขนตางอนสูงราวประมาณ 168ซม. มือเรียวที่ถือแก้วเหล้าโยกย้ายส่ายเอวเบาๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข ความสุขที่เธอใช้มาตลอดเวลาหลายปี ชีวิตที่เธอต้องอยู่เพียงลำพังและต้องผ่านแต่ละวันไปอย่างกับคนบ้า เธอใช้เงินซื้อความสุขให้กับตัวเอง และใช้จ่ายทุกอย่างที่เธออยากได้ ร่างบางพยุงตัวเดินไปที่ทางเข้าห้องน้ำด้วยความทุลักทุเล

ฟุบ~~ (ตืดดด~~ (แด๊ด) ) (เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น)

"เฮ้อ~" เสียงถอนหายใจของหญิงสาวที่มีอารมณ์หงุดหงิดสุดๆ ติ๊ด~ร่างบางกดตัดสายโดยพยายามจะลุกแต่ด้วยอาการเมาเธอจึงได้เดินไปชนกับหญิงสาวคนหนึ่ง ที่กำลังเดินสวนเข้ามายังห้องน้ำ

"โอ๊ย~~อีบ้า ชนมาได้ไม่เห็นคนเดินอยู่หรือไง!" เสียงตวาดของหญิงสาวที่หงุดหงิดใส่เธอ ร่างบางพยายามตั้งสติมองคนตรงหน้า

"อ๋อ...เมานี้เอง ขอโทษฉันซะ แล้วฉันจะไม่เอาเรื่อง" หญิงตรงหน้าออกคำสั่งด้วยท่าทีหงุดหงิด

"เหอะ!!! หูแตกเหรอ ฉันพูดคำว่าขอโทษไปแล้ว หล่อนสิบ้า เดินมาได้ แหกตาดูม่ะนี้ทางออกจ๊ะ ทางเข้าฝั่งนู้น ...อ๋อ...หรือว่าพึ่งเคยมาเที่ยว หนีพ่อมาเหรอ!" น้ำเสียงเรียบเฉยที่คุมอาการมึนเมาของตัวเอง เธอมองหญิงตรงหน้าด้วยสายตาเยาะเย้ย

"นี่..หนู กลับบ้านไป เดี๋ยวพ่อตามหานะ สถานที่แบบนี้ไม่เหมาะกับเธอหรอกนะเด็กน้อย" น้ำเสียงเชิงตักเตือนหญิงสาวตรงหน้า แต่เธอดันกลับไม่พอใจที่อีขี้เมาที่ไหนไม่รู้มาพูดสั่งสอนเธอ

"แกเป็นใครมาสั่งสอนฉัน" เเรงกระชากที่เเขนทำให้ร่างบางกระเด็นหันกลับมามองหน้าหญิงสาว

"ปล่อย!"

"ทำไม..ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้" "ก็ขอโทษไปแล้วอ่า" น้ำเสียงพูดด้วยความเมา

"อีนี่!!!" มือเล็กยกขึ้นจะตบหญิงตรงหน้าด้วยความโกรธ หมับ~มือบางบีบเข้าที่แขนของหญิงสาว สายตาจับจ้องไปที่คนตรงหน้า

เพี๊ยะ~แรงตบที่ทำให้หญิงร่างเล็กล้มลง

"อุ้ย..ขอโทษนะ มาวอ่า" ร่างบางโซเซกำลังจะเดินจากไป

"ไปจับตัวมันไว้"

เวลาผ่านไปไม่นาน

"ริต้า" เสียงตะโกนร้องเรียกของเพื่อนสาว

"ริต้าปล่อยก่อน แกไปตบพวกเขาทำไมเนี้ย"

"ก็อีเด็กเปรตพวกนี้สิมาด่าแม่ฉัน นี้แค่ตบสั่งสอนนะ ถ้าเอาจริงเมื่อไหร่พวกแกเจอมากกว่านี้แน่" ร่างบางชี้หน้าสั่งสอนกลุ่มเด็กสาวที่อายุยังไม่ถึง 18แต่แอบเข้ามาในผับ ด้วยการจ่ายเป็นเงิน

"พวกเธออายุยังไม่ถึง18 เข้ามาในนี้ได้ยังไง"

"ทำไม!!! เพื่อนแกมาตบหน้าฉัน ฉันจะฟ้องพ่อให้มาจัดการ"

"อยากฟ้องเหรอ!! อยากฟ้องก็ไปฟ้องสิ อยากเก่งแต่ยังหลบอยู่หลังพ่ออยู่เลย ทำอวดดี" ริต้าได้ต่อว่าหญิงตรงหน้า

"ผับนี้พ่อฉันเป็นหุ้นส่วน แกจะได้ออกจากร้านนี้โดยที่ไม่มีสิทธิ์เข้ามาเหยียบอีกแน่นอน"

"เธอชื่ออะไร"

"มิลินแกไปถามชื่อมันทำไม"

"ฉันถามว่าเธอชื่ออะไร"

"ฉันชื่อ แจ๊สมิน"

"อ๋อ...เธอนี้เอง" มิลินยกยิ้มขึ้นเยาะ

"ยิ้มอะไรของแก"

"บอดี้การ์ดที่อยู่ตรงนั้นมานี้สิ"

"ครับคุณมิลิน"

"ต่อสายด่วนโทรหาคุณอัคให้ฉันหน่อย"

"แกจะโทรหาพ่อฉันทำไม"

"ก็เพราะว่า คุณมิลินคนนี้คือเจ้าของผับนี้ไงล่ะจ๊ะเด็กน้อย" น้ำเสียงยั่วยวนกวนบาทาของริต้าได้เอ่ยขึ้น ทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับช็อกไปเลย ริต้ามีเพื่อนไม่กี่คน แต่ละคนก็คบกับเธอเพราะหวังผลประโยชน์เท่านั้น ซึ่งริต้าก็ไม่สนใจอยู่แล้ว เพราะเธอมีมิลินเป็นเพื่อนอยู่แล้ว

"พ่อเธอเป็นหุ้นส่วนก็จริง แต่ที่นี้ฉันมีสิทธิ์ถอดหุ้นส่วนคนไหนออกก็ได้ ดังนั้นเธอรีบขอโทษเพื่อนฉันก่อนที่ฉันจะโทรหาพ่อของเธอ" แจ๊สมินและเพื่อนๆ ต่างขอโทษขอโพยริต้าอย่างไม่เต็มใจ

เวลาต่อมา ร่างบางนอนอยู่ที่เตียงนุ่ม ตืดด~~ตืด~~เสียงมือถือดังจากโต๊ะบนหัวเตียง

"อืม"

"ฉันรู้แล้วนะว่าแกไปก่อเรื่องอีกแล้ว พรุ่งนี้แกต้องกลับไทย ถ้าไม่กลับฉันจะตัดบัตรเครดิตให้หมด"

"ป๋าาา!!"

ณ สนามบิน เท้าราวยาวเดินด้วยท่าทีเฉิดฉายสวมแว่นตาสีดำ

"สวัสดีครับคุณริต้า"

"มาช้าจังนะ มัวทำอะไรอยู่ ร้อนก็ร้อน"เสียงหงุดหงิดของหญิงสาวเอ่ยดุบอดี้การ์ดของเธอ รถหรูสีดำแล่นสู่คฤหาสน์หลังใหญ่

"เชิญครับคุณริต้า" ร่างบางเดินลงจากรถด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย

"สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะคุณริต้า"

"ป๋า" น้ำเสียงดีใจที่เธอตะโกนเรียกผู้เป็นบิดา

"ไม่ต้องมาทำเนียน แกอายุตั้งเท่าไหร่แล้วทำไมยังเที่ยวเหลวแหลก จบมาปีกว่าการงานไม่ทำเอาแต่ขอเงินใช้ฟุ่มเฟือย" น้ำเสียงทุ้มของคุณพิภพได้ต่อว่าลูกสาว

"ป๋า..เห็นน่ากันก็จะบ่นอย่างเดียวเลยเหรอคะ ไม่คิดถึงหนูบ้างหรือไง"น้ำเสียงออเซาะได้เอ่ยขึ้นพร้อมทำท่าอ้อน

"เฮ้อ...!"

"หนูริต้ากลับมาแล้วเหรอจ๊ะ น้าทำน้ำไว้ให้ดื่ม....นี่จ๊ะ" น้ำเสียงที่ดูใจดีของยุภาภรรยาคนใหม่ของพ่อเธอทที่มีฐานะเป็นแม่เลี้ยง ร่างบางยกยิ้มขึ้นให้กับหญิงตรงหน้า มือคว้าแก้วที่อยู่บนถาด

เผล้ง~เสียงแก้วตกแตก ทำให้ทุกคนตกใจ

"ขอโทษนะ แต่ฉันดื่มมาแล้ว" ริต้ายกยิ้มขึ้นเยาะเย้ยเเม่เลี้ยงของเธอ

:ช่วยไม่ได้ เธอดันมาทำให้พ่อกับแม่ฉันต้องเลิกกัน เจอแค่นี้ยังน้อยไป

"ยัยริต้า แกทำอะไรเนี้ย!!"

"ป๋า...หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ ก็แก้วมันตกแตก หนูไม่ได้ตั้งใจ"

"แกคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าแกเเกล้งคุณภาเขา"

"คุณค่ะ หนูริต้าไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ ฉันถือถาดไม่ดีเอง แก้วเลยตก" น้ำเสียงอ่อนโยนของยุภาได้เอ่ยบอกกับสามี

:ฉันเตรียมรับมือกับเธอไว้บ้างแล้วนะริต้า ฉันยอมให้เธอกลับมาเพราะเธอคือลูกสาวคุณภพ

"เฮ้อ..ไปพักผ่อนก่อนไป เดี๋ยวเราค่อยมาคุยกัน"

"ยังค่ะ...ป๋าขา...ขอเพิ่มอีกหน่อยได้มุ้ย ของขวัญเรียนจบหนูไง" เสียงออเซาะของริต้าได้ออดอ้อนพ่อของเธอ ชายร่างใหญ่จ้องมองไปที่ภรรยาและเธอก็พยักหน้าให้กับเขา

"อืม..."

"เย้...ป๋าใจดีที่สุดเลย จุฟฟ~~" หญิงสาวยิ้มร่าดีใจกระโดดโลดเต้นวิ่งออกไปที่ด้านนอก

"ผมยอมแค่นี้เท่านั้น"

"ค่ะ คุณก็อย่าเข้มงวดกับเธอนักเลยสิคะ หนูริต้าเธอไม่.."

"ไม่อะไร...คุณยุภาคุณเองก็เป็นแม่ของเธอถึงแม้ว่าคุณจะไม่ใช่แม่แท้ๆ แต่เอาเถอะ...ผมขอบคุณนะที่คุณเอ็นดูยัยเด็กที่เอาแต่ใจคนนี้" หญิงวัยกลางคนยกยิ้มขึ้น