บทที่ 9 ผมแข็งไปหมดแล้ว

“โรสมือเธอนุ่มมากเลย ผมแข็งไปหมดแล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มองมายังเธอ ขณะที่มือเรียวของเธอยังนวดแผ่นหลังของเขา

“สามปีที่ไม่ได้เจอกัน คุณไม่คิดถึงผมจริงๆ เหรอ” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอชะงักกับคำพูดของเขาชั่วครู่ ก่อนที่จะตอบออกไป

“ฉันมีแฟนแล้วค่ะ” เธอตอบเลี่ยงๆ เขาหัมยกตัวขึ้นตะแคงมองใบหน้าของเธอ เธอหลับสายตาของเขาทันที

“อย่ามาโกหกผม… ผมรู้ว่าคุณไม่มีใคร” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง จ้องมองใบหน้าของเธอไม่วางสายตา เธอกลบหลุมตาต่ำไม่กล้าสบตายตาสีควันบุหรี่ของเขา

“คุณจะไปรู้ได้อย่างไง ตั้งแต่วันนั้นมาก็สามปีแล้วนะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ก่อนที่ผมที่นี่ คิดเหรอว่าฉันจะไม่สืบประวัติของเธอก่อน” เขาแสยะยิ้มราวกับว่าเขากุมความลับทั้งหมดของเธออยู่

“คุณ!”

“ผมคืนนั้นที่เรามีเซ็กส์ด้วยกันกับในร้านนี้” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง จับมือเรียวของเธออย่างถือวิสาสะ เขารับรู้ว่ามือเรียวของเธอเย็นฉ่ำผ่าฝ่ามือของเขา เธอรีบชักมือเรียวออกในทันที

“เดี๋ยวฉันเรียกคนใหม่เข้ามาดูแลคุณนะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอก้าวเท้าออกห่างจากเขา เขากลับไวกว่าเธอมือหนาของเขาจับเธอดันเข้ากับผนังในทันที พร้อมกับมือหนาปิดข้างลำตัวไม่ให้หลบหนี เธอตกใจกับการกระทำของเขา มันทำให้ภาพเก่าๆ ย้อนกลับมา

“วันนั้นผมยาปลุกเซ็กส์ และโดนลอบทำร้ายมา แต่วันนี้ผมีมสติครบถ้วน จะไม่ให้คุณเจ็บเหมือนวันนั้น” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโทนต่ำกระเส่าหื่นกระหายมองใบหน้าของเธอด้วยสายตาหวานเยิ้ม มือเรียวของเธอผลักอกแกร่งที่อุดมไปด้วยซิกแพคหนา

“ถอยออกไปนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ไม่ดังกลัวคนอื่นจะได้ยินแล้วพากันตื่นตก

“คุณรังเกียจผมขนาดนี้เลยเหรอ” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เปล่าค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดันเขาออกให้ถอยห่าง เขาถอยห่างจากเธอด้วยความไม่เต็มใจ เธอจะเดินหนีเขา เขากลับกอดเธอแนบชิดจากด้านหลัง เธอไม่ดิ้นเหมือนเมื่อครู่ เขาก้มลงจูบที่โหนกแก้มของเธอ

“ผมอยากอยู่กับเธอ ไปกับผม” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไม่ได้ค่ะ ฉันต้องทำงาน ปล่อยฉันนะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ถ้าผมไม่อยากไปกับผม ผมมีวิธีของผมเหมือนกัน” เขาเอ่ยบอกด้วยนน้ำเสียงเรียบ แล้วปล่อยเธอ นำชุดคลุมมาสวมใส่ พร้อมกับเงินปรึกหนึ่งวางบนเตียง

“เงินค่าอะไรคะ” เธอเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย

“อีกสามวันผมจะมาหาคุณอีกครั้ง” เขาเอ่ยบอกเสียงเรียบแล้วก้าวเดินออกไปในทันที โดยไม่พูดสิ่งใดต่อ เธอมองเสื้อผ้าของเขาที่กองอยู่ที่พื้น เห็นว่าเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำ และกางเกงสแล็คสีดำ รวมไปถึงเข็มขัด ถุงเท้าและรองเท้าอีกคู่ที่อยู่บนพื้น เธอถอนหายใจเบาๆ

‘อีกสามวันผมจะมาหาคุณอีกครั้ง’ 

ดำพูดของเขาดังกึกก้องในหัวของเธอ เขาจะกลับมาอีกอย่างนั้นเหรอ ฉันควรลางานดีไหม หรือว่าฉันควรลาออกดี

ฉันควรทำอย่างไรดี?