บทที่ 10 วันนี้กินปิ้งย่างกันไหม?

โรสขับรถกลับมายังบ้านของตัวเอง ไฟหน้ารถส่องลอดผ่านแนวรั้วเหล็กสีดำ ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปจอดในโรงรถส่วนตัว เครื่องยนต์ดับลง ท่ามกลางความเงียบที่ถาโถมเข้ามาแทนเสียงถนน

เธอไม่ยอมลงจากรถในทันที ร่างบางเอนซบลงกับพวงมาลัยอย่างหมดแรง เปลือกตาหลับลงช้าๆ แต่ภาพในหัวกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ห้องสปาหรู กลิ่นน้ำมันหอม เสียงลมหายใจ… และเขา เซบาสเตียน

ตลอดเวลาสามปี เธอพยายามฝังความทรงจำในคืนนั้นให้ลึกที่สุด คิดเสมอว่าคงไม่มีวันได้พบเขาอีกแล้ว แต่วันนี้…เธอกลับเจอเขาจริงๆ ไม่เพียงแค่นั้น เขายังบอกว่า ตามสืบหาเธอ นั่นหมายความว่า เขารู้เรื่องของเธอมากกว่าที่เธอคิด หัวใจของโรสกระตุกวูบ เธอควรทำอย่างไรกันแน่ หนีไปอย่างนั้นหรือ?

แต่พรุ่งนี้เธอต้องไปลองชุดครุย ต้องซ้อมรับปริญญา แล้วโรเซ่ล่ะ…น้องสาวเพียงคนเดียวของเธอ

เด็กสาวที่กำลังเรียนอยู่มัธยมปีที่หก เธอจะทิ้งน้องไว้คนเดียวได้อย่างไร

และถ้าเธอหนีไป… คิดหรือว่าเขาจะตามหาเธอไม่เจอ ขนาดเวลาผ่านไปตั้งสามปี เขายังตามจนพบ มีหรือครั้งนี้ เขาจะปล่อยเธอไปง่ายๆ

ก๊อก… ก๊อก…

เสียงเคาะประตูรถดังถี่ๆ ทำให้โรสสะดุ้ง เธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นหญิงสาวใบหน้าหวานยืนอยู่ข้างรถ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล พร้อมเสียงเรียกที่ดังพอสมควร

“พี่โรส…พี่โรส…”

โรสรีบปลดกุญแจ เครื่องยนต์ดับลงในทันที ก่อนจะเปิดประตูรถออกมา เธอพบว่าน้องสาวของตนเองมีสีหน้าตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“โรเซ่ พึ่งกลับมาเหรอคะ” เธอถามน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“พี่โรส ทำไมไม่ลงจากรถ หนูเรียกพี่ตั้งนาน นึกว่าพี่หมดสติในรถ ใจหายใจคว่ำหมดเลยค่ะ” โรเซ่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

”พี่ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกนะ ยังอยู่กับเธอได้อีกนาน” โรสเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยกมือเรียวลูบศีรษะของน้องสาวอย่างแผ่วเบา แล้วพูดต่ออีกว่า

“พึ่งกลับมาเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ” โรเซ่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ความกังวลในแววตาค่อยๆ จางหาย

“วันนี้กินปิ้งย่างกันไหม?” โรสถามโรเซ่ด้วยรอยยิ้ม เหมือนต้องการกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในใจ โรเซ่มีท่าทีตื่นเต้นในทันที ดวงตาเป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“กินค่ะ”

”ขึ้นรถมาเลย” โรสเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

โรเซ่เดินอ้อมมาเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับ ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งและคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว

“ออกรถเลยค่ะ” โรเซ่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มกว้าง

โรสมองใบหน้าหวานใสของน้องสาวเพียงชั่วครู่ รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนริมฝีปาก ก่อนที่เธอจะหันสายตาไปยังถนนเบื้องหน้า แล้วเหยียบคันเร่งขับรถออกไป ประตูบ้านค่อยๆ ปิดลงอย่างเงียบเชียบ จากระบบรีโมตอัตโนมัติที่โรสถืออยู่ในมือ

ทิ้งไว้เพียงความเงียบ… และเงาของอดีตที่กำลังไล่ตามเธอมาอีกครั้ง