บทที่ 5 Black Rose Spa

“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ร้าน Black Rose Spa ค่ะ”

เด่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม พร้อมพนมมือไหว้อย่างสุภาพตามมารยาทการบริการระดับพรีเมียม ว่านและวุ่นรีบลุกขึ้นทำตามในทันที ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างพร้อมเพรียงและเป็นมืออาชีพ แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและหวั่นเกรงก็ตาม ผู้หญิงทุกคนในร้านต่างก้มศีรษะไหว้ต้อนรับ ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าชาวไทยหรือชาวต่างชาติ แต่บรรยากาศในวันนี้แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เพราะชายอีกสี่คนในชุดสูทสีดำยังคงยืนประจำการอยู่บริเวณหน้าร้านและรอบลานจอดรถ สายตาของพวกเขากวาดมองทุกทิศทางอย่างเคร่งเครียด มือแนบลำตัวในตำแหน่งที่พร้อมชักอาวุธได้ทุกเมื่อ การดูแลความปลอดภัยถูกยกระดับจนทำให้ร้านสปาที่เคยอบอุ่น ดูคล้ายสถานที่สำคัญทางยุทธศาสตร์มากกว่าสถานที่ผ่อนคลาย

ชายหนุ่มก้าวเดินเข้ามาภายในร้านอย่างมั่นคง เสียงรองเท้าหนังคุณภาพดีสัมผัสพื้นดังแผ่วแต่หนักแน่น กลิ่นน้ำหอมสุภาพราคาแพงผสานกับกลิ่นอโรมาของร้านอย่างกลมกลืน ในมือเรียวของว่างมีถาดสีเงินวางแก้วเวลคัมดริ้งค์ น้ำส้มคั้นสดสีสดใส เธอก้าวเข้าไปใกล้เพื่อยื่นให้เขาด้วยรอยยิ้มตามหน้าที่

แต่ชายหนุ่มกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง สายตาของเขามุ่งตรงไปยังคนเพียงคนเดียว เขาก้าวเร็วขึ้น พุ่งตรงมาหาโรสในทันที ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เหลือเพียงเธอที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ใบหน้าของหญิงสาวซีดลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอก

“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ผอมลงไปมากเลยนะ” เขาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูสุภาพ แต่แฝงอะไรบางอย่างที่อ่านไม่ออก โรสยืนนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยกมือขึ้นพนมไหว้เขาด้วยความนอบน้อมตามหน้าที่ของพนักงานบริการ ความจริงแล้วในหัวของเธอว่างเปล่า มีเพียงความคิดเดียวที่ดังซ้ำๆ ว่าอยากหายไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด แต่เธอทำไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือยืนเผชิญหน้ากับเขาอย่างมืออาชีพที่สุด

“สวัสดีค่ะ” โรสเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แม้ปลายเสียงจะสั่นน้อยๆ อย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ว่าน วุ่น และเด่นมองหน้ากันอย่างเงียบงัน พวกเธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อน แต่ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้ไม่มีใครกล้าถามอะไรเพิ่มเติม สายตาเหลือบมองไปยังชายชุดสูทรอบตัวเขา ความน่ากลัวไม่ได้อยู่แค่ท่าทาง หากอยู่ที่ปืนซึ่งซ่อนอยู่ใต้สูทของพวกเขาทุกคนอย่างไม่ปิดบังนัก

“คุณจองมาหรือเปล่าคะ” โรสถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเช่นเดิม มือเรียววางอยู่บนเคาน์เตอร์อย่างสงบ พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ

“เซบาสเตียน เอ็ดเวิร์ด วาร์โรว์” เขาเอ่ยบอกชื่อของตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ชัดถ้อยชัดคำ โรสก้มหน้าลง คีย์ชื่อของเขาลงในหน้าจอไอแมค ปลายนิ้วเย็นเฉียบเมื่อเห็นข้อมูลปรากฏขึ้นตรงหน้า ชื่อของเขาถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจน เวลานัดหมาย บ่ายสามโมงเย็น โปรแกรม ‘แบล็ก โรส ซิกเนเจอร์ เธอราพี’ ต่อด้วย ‘แบล็ก โรส มิเนอรัล บาธ ริทชวล’ และช่องรีเควสหมอนวด…

ชื่อของเธอปรากฏเด่นชัดราวกับตอกย้ำว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความบังเอิญ

“เชิญด้านในค่ะ” โรสเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและนอบน้อม พร้อมผายมือเชิญตามมารยาท หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้ว่ากำลังพาเขาเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของร้าน ชายหนุ่มไม่รีรอแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินตามเธอเข้าไปทันที ทุกย่างก้าวของเขาอยู่ใกล้เกินกว่าที่เธออยากให้เป็น เงาร่างสูงใหญ่ทอดยาวตามแสงไฟสลัวของโถงทางเดิน และในขณะที่ประตูด้านในค่อยๆ ปิดลงเบื้องหลังพวกเขา โรสรู้ดีว่า…

การเผชิญหน้าครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การนวด แต่คือการกลับมาของอดีตที่เธอไม่เคยหนีพ้นเลยแม้แต่นาทีเดียว