ตอนที่7 ความจริง

ตอนที่7 ความจริง

“ถ้าบอกว่าผู้หญิงอีกคนไม่เข้าใจ งั้นฉันจะบอกว่าเป็นเมียอีกคนก็แล้วกัน” เตโชเห็นว่าเธอไม่เข้าใจก็เปลี่ยนสถานะของหญิงสาวข้างกายออกไปให้รรินได้เข้าใจ ทั้งที่เขาเข้าใจว่าเธอสื่อถึงอะไร

“รินไม่เข้าใจ” เสียงแผ่วเบาพูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ แต่ถ้าไม่เข้าใจทำไมตอนนี้เธอถึงได้รู้สึกจุกจนแม้แต่เสียงแทบจะเค้นหาไม่เจอแบบนี้ล่ะ

“เธอคิดว่าที่ผ่านมาฉันมีเธอคนเดียวเหรอ...” เตโชพูดออกมาให้หญิงสาวตรงหน้าได้เข้าใจทุกอย่าง เข้าใจในเรื่องที่เขาไม่ได้โกหกเธอแม้แต่น้อย “ไม่สิ ก่อนเธอจะเข้ามาเป็นเมียของฉัน ฉันคบหากับพัทรินมาก่อนเธออีก ถ้าไม่มีทะเบียนสมรสเธอคือคนที่แย่งทุกอย่างจากพัทรินนะ”

แม้ว่าเขากับพัทรินจะไม่ได้คบหากันแบบคนรัก แต่เป็นการคบหากันแบบเพื่อนที่สามารถแลกเปลี่ยนกันได้ทุกอย่าง แต่มันก็เป็นความสบายใจและเต็มใจของทั้งสองฝ่ายอย่างที่เขาก็ไม่ได้คิดจะมีใครอีก กระทั่งต้องลงหลักปักฐานด้วยการจดทะเบียนกับรรินนั่นเอง

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ใช่ว่าเขาจะทิ้งเพื่อนคู่คิด เพื่อนรู้ใจ และเพื่อนคู่นอนอย่างพัทรินไป แค่ไม่ได้เปิดตัวในเวลาที่ไม่เหมาะสมก็เท่านั้น ซึ่งตอนนี้มันเหมาะสมแล้วที่เขาจะเปิดตัวให้รรินได้รู้จักกับพัทริน

“ถ้าไม่พอใจจะไสหัวออกจากบ้านฉันไปก็ได้นะ แต่ฉันไม่รับประกันความเป็นอยู่ของครอบครัวเธอ...” น้ำเสียงไร้อารมณ์ของเตโชดังขึ้น “แต่ก่อนอื่นขึ้นไปข้าวของของเธอออกจากห้องของฉันไปให้หมดเดี๋ยวนี้”

สั่งผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่ไว้หน้าและไม่ให้เกียรติราวกับไม่ใช่ภรรยาตัวเอง

แต่ภรรยาที่เขาไม่ได้ต้องการและไม่ได้อยากได้ ภรรยาที่เสนอตัวเข้ามาอย่างไร้ยางอายทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาว่าที่สามีเพียงเพราะฐานะเงินทองของเขาทำให้หญิงสาวตรงหน้าตอบรับอย่างไม่ปฏิเสธ คนแบบนี้น่ารังเกียจสิ้นดี

“รินไม่เข้าใจ แล้วที่ผ่านมา...”

“เชื่อคนง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ...” เตโชแทรกขึ้นอย่างไม่รอให้รรินพูดจบก่อนจะพูดต่อ “ฉันเคยถามแล้ว ว่าเธอคิดว่าตัวเองรู้จักฉันดีพอแล้วเหรอ”

“หรือว่าเธอคิดว่าตัวเองรู้จักฉันดีพอแล้วถึงปล่อยท้อง”

นี่ไม่ได้จะหมายความว่า...

“เรื่องแท้ง...” รรินได้ยินแบบนั้นก็หักห้ามน้ำตาตัวเองไว้ไม่ได้แม้แต่จะถามเขาออกมาก็ไม่สามารถพูดได้จบประโยคเพราะมันจุกตันอยู่ที่คอของเธอ

“ฉันอนุญาตให้เธอนอนกอดทะเบียนสมรสไปแล้วไง แล้วก็อนุญาตให้เธอซุกหัวนอนที่นี่แล้วไง...” ร่างสูงพูดจบก็ก้าวเข้าไปใกล้รรินหยุดตรงหน้าเธอยกมือขึ้นเกลี่ยน้ำตาให้กับเธออย่างอ่อนโยนก่อนจะพูดต่อ “แต่ถ้าเธออยากได้มากกว่านั้นฉันให้ได้นะ ให้ในส่วนที่ลุงเธอควรจะได้น่ะ”

เขากำลังบอกเธอว่าสิทธิ์ในฐานะภรรยาของเธอที่ได้รับจากเขาก็คือทะเบียนสมรสและที่อยู่อาศัย หากอยากได้มากกว่านั้นก็แลกกับสิ่งที่เขาให้ลุงของเธอ

“.....” รรินน้ำตาไหลพรากออกมามากกว่าเดิมราวกับว่ามือเขาสามารถเรียกน้ำตาเธอได้ยิ่งเขาสัมผัสน้ำตาก็ยิ่งไหลอย่างน่าสมเพช แต่นั่นเพราะเขาไม่ตอบสิ่งที่เธอถาม นั่นเพราะเขายกยิ้มออกมาบาง ๆ หลังจากความสงสัยของเธอถูกพูดออกไป

ทั้งหมดเป็นฝีมือของเขาอย่างนั้นเหรอ

“รีบขึ้นไปเก็บของของเธอออกจากห้องของฉันซะ ฉันให้เวลาจัดการทุกอย่างครึ่งชั่วโมง” แล้วคำสั่งเย็นชาก็ดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะพาหญิงสาวข้างกายของเขาเดินไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นรอเวลา

“.....” รรินเห็นแบบนั้นก็ได้แต่มองตามเขาไปด้วยความพร่ามัว มองเขาอย่างเจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออกนอกจากน้ำตาที่ทำหน้าที่ของมันประจานความอ่อนแอและน่าสมเพชของเธออย่างไม่หยุด

เธอเหมือนจะเข้าใจเรื่องราวที่เขากำลังพูดและทำอยู่ตอนนี้ แต่มันก็ยากจะเข้าใจเพราะจับต้นชนปลายไม่ถูกว่ามีตรงไหนผิดแปลกไป เธอสับสนไปหมดแล้วจริง ๆ

สุดท้ายร่างบางที่แตกสลายแทบไม่เหลือชิ้นดีก็ได้แต่หมุนตัวพาตัวเองขึ้นชั้นสองไปอย่างทำอะไรไม่ได้ เพราะตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย เขาที่เดินไปนั่งกับผู้หญิงอีกคนราวกับว่าเธอไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนี้ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอเพียงแค่หางตาก็ไม่

ร่างบางที่พึ่งออกจากโรงพยาบาลจากการเสียลูกเมื่อคืน ร่างบางที่จิตใจยังเปราะบางหวังพักพิงเขาที่เธอไว้ใจที่สุด แต่ใครจะไปคิดว่าสามีของเธอจะเป็นคนทำทุกอย่างให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ความรู้สึกพวกนี้ ความรู้สึกที่แม้แต่ลมหายใจยังแทบจะไม่ทำงานอยู่แล้ว

แต่นั่นสินะ ภรรยาที่ถูกซื้อด้วยเงินจะมีค่าหรือความหมายอะไร เธอเข้ามาในชีวิตเขาแลกกับผลประโชชน์ของครอบครัว เขาก็ปฏิบัติกับเธอตามความพอใจของเขาอย่างไม่ต้องนึกถึงความรู้สึกใดของเธอเช่นเดียวกัน เธอไปเอาความมั่นใจที่ไหนถึงหลงคิดได้ว่าเขาจะต้อนรับเธอ ไปเอาความกล้าที่ไหนมาคิดว่าเขาจะรักเธอได้ เธอประเมินตัวเองสูงเกินไปรริน

...

แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะสิ่งที่รรินได้รับหลังจากได้รู้ความจริงทุกอย่างมันมากขึ้นเรื่อย ๆ มากขึ้นตั้งแต่คำสั่งแรกของเขา

“ต่อไปนี้คุณผู้หญิงจะช่วยทำงานบ้านทุกอย่าง พวกเธอให้คุณผู้หญิงทำอย่าเกรงใจล่ะ เพราะเดี๋ยวคุณผู้หญิงก็ว่างจนฟุ้งซ่านได้”

เพราะแบบนั้นหลังจากนั้นมารรินก็ต้องรับผิดชอบหน้าที่ในบ้านไม่ต่างจากแม่บ้านคนหนึ่ง โดยเฉพาะหน้าที่ดูแลเขาและผู้หญิงของเขาที่มักจะพากลับมาบ้านด้วยบ่อย ๆ ผู้หญิงที่ภรรยาอย่างเธอแทบไม่ได้เลยสักนิด

ช่างเป็นภรรยาที่ใจกว้างจริง ๆ ที่ทำทุกอย่างได้ตามคำสั่งของเขาทั้งที่รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมแบบนี้

“รีบจัดการให้เรียบร้อย แล้วก็ลงไปเตรียมมื้อเย็นซะ” คำสั่งดังขึ้นทันทีหลังประตูห้องน้ำถูกเปิดออกจากฝีมือเจ้าของห้องอย่างเตโช ที่สั่งให้เธอมาเตรียมน้ำอุ่นในอ่างพร้อมกับน้ำมันหอมปรุงลงไปสำหรับการอาบน้ำของเขา...และหญิงสาวอีกคน

“.....” รรินเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ได้ชื่อว่าสามีพร้อมกับสายตาตัดพ้ออย่างลืมตัวจากความเจ็บที่ลึกร้าวลงไปในอกของเธอจนแทบหายใจไม่ออก ไม่เคยชินเลยสักครั้งกับสถานการณ์แบบนี้

“สายตาแบบนี้น่าสมเพชดีนะ” เตโชเอ่ยขึ้นอย่างเหยียดหยามทันทีที่เห็น

“.....” และนั่นก็ทำให้รรินรีบเก็บซ่อนสายตาของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องน้ำเพื่อลงไปทำหน้าที่อื่นต่อ

“ถ้าอยากร่วมรักกับฉันก็รอก่อน ให้ฉันกับแพทเสร็จสมก่อนแล้วเธอค่อยมาลงน้ำต่อ” เตโชรั้งแขนเรียวของรรินไว้ก่อนจะบอกเธอออกไปอย่างเหยียดหยามไม่น้อย บอกให้รู้ถึงความสำคัญของเมียทะเบียนสมรสและผู้หญิงของเขา

“......” รรินได้ยินแบบนั้นก็เม้มปากแน่นอย่างพยายามอดกลั้นความรู้สึกของตัวเองไว้บิดแขนของเธอออกจากมือของเขาอย่างต่อต้าน “อื้อ!”

แต่แล้วเธอก็ต้องร้องขึ้นเมื่อถูกล็อกท้ายทอยบังคับให้เชิดหน้าขึ้นและรับจูบดิบเถื่อนของเตโช จนต้องทุบผลักเขาอย่างไม่ยินยอม

“หึ! ก็แค่จูบเหลือ ๆ ที่ฉันแบ่งมาให้ จะสะดีดสะดิ้งอะไรขนาดนั้น” เตโชผละออกก่อนจะพูดขึ้นอย่างเย้ยหยันแล้วปล่อยเธอออกด้วยตัวเองราวกับรังเกียจ

“รินยังเป็นภรรยาของคุณนะคะ คุณทำแบบนี้รินสามารถฟ้องหย่าได้!” รรินที่ทนไม่ไหวก็พูดออกมาอย่างเหลืออดกับสิ่งที่เขาทำ ทำให้เขารู้ว่าเธอสามารถพึ่งกฎหมายได้

“ทำไม เงินที่ได้ไปยังไม่มากพอจนคิดจะฟ้องหย่าเพื่อเรียกร้องเพิ่มเหรอ” เตโชดันเธอชิดผนังหน้าห้องน้ำแล้วถามออกมาอย่างเยือกเย็นดุดันดูถูก

“.....” รรินได้ยินแบบนั้นก็เงียบไปทั้งเจ็บและพูดไม่ออก

คนที่ยอมแลกมาด้วยเงิน ก็ต้องถูกมองว่าหวังเงินไม่ว่าจะขยับตัวทำอะไร

“อย่าโลภให้มากนักสิ เดี๋ยวจะไม่เหลืออะไรสักอย่างนะ” คำเตือนราวกับเป็นห่วงแต่กำลังข่มขู่ดังขึ้นบอกให้เธอรู้ถึงการกระทำของตัวเองและครอบครัวของเธอ

“ถ้าอย่างนั้นก็หย่าให้รินสิคะ” ในเมื่อไม่รัก ในเมื่อให้เงินไปแล้วและไม่อยากให้อีก อย่างนั้นก็หย่าให้เธอไปเลยสิ

“เงินแปดหลักแลกกับเมียไร้ประโยชน์แค่สามเดือน ตีราคาตัวเองสูงเกินไปหรือเปล่า” เตโชถามขึ้นอย่างเย้ยหยันไม่น้อย

“แล้วคุณจะเก็บรินไว้เพื่ออะไรคะ” รรินได้ยินแบบนั้นก็สะอึกขึ้นมาทันที แต่ก็เค้นเสียงของตัวเองถามเขาออกไปอย่างเจ็บปวด

“เธอไม่ได้สำคัญพอที่ฉันจะต้องสนใจว่าจะมีเธอหรือไม่ แต่เพราะฉันเสียเงินไปแล้วก็ต้องคุ้มค่ากับการเอาเธอไว้ใช้งาน” ความเหนือกว่าดังขึ้นอย่างดูถูกเหยียดหยาม

“.....” รรินมองหน้าเขาอย่างไร้คำพูด มองพร้อมกับดวงตาแดงก่ำอย่างห้ามไม่ได้ เพราะไม่มีใครหรอกที่จะชอบฟังคำพูดแย่ ๆ แบบนี้ ยิ่งเป็นคำพูดจากสามี

ไม่ได้สำคัญพอจะต้องสนใจ บางครั้งคำพูดที่ไร้คำหยาบกลับเจ็บลึกกว่าเป็นไหน ๆ คำนี้มันแย่กว่าเขาบอกว่าเกลียดเธอตรง ๆ ซะอีก

“ออกไปได้แล้ว ถ้าภายในหนึ่งทุ่มอาหารยังไม่ขึ้นโต๊ะเธอได้เห็นดีแน่” แล้วคำสั่งที่ติดขู่ก็ดังขึ้นอย่างรู้สึกรำคาญกับสายตาสีหน้าของเธอไม่น้อย

และมันก็ทำให้รรินได้แต่พาตัวเองเดินออกไปอย่างทำอะไรไม่ได้ เดินผ่านผู้ชายไร้หัวใจออกไปอย่างเจ็บปวด

ทั้งที่เกลียดเธอ รังเกียจเธอ แต่กลับทำทุกอย่างเพื่อให้เธอตายใจและมอบหัวใจให้กับเขา พอเขาได้ทุกอย่างที่พอใจก็ค่อย ๆ เฉือนความรู้สึกของเธอทีละเล็กทีละน้อย เขาเลือดเย็นเกินไปแล้ว