ตอนที่ 2 จุดเริ่มต้นของเรื่องราว ep 2

ตึ้ง! ตึ้ง!

จู่ๆ หน้าจอที่ติดๆ ดับๆ ตอนนี้ได้กลับคืนสู่สภาวะปกติ ควันที่เคยพุ่งออกมาก็หายไปกับอากาศจนหมด เสียงเพจโฆษณาปริศนาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนักของเธอ รับสมัครเมียจ้าง พร้อมมีกฎข้อห้าม ห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามมีความรู้สึก สนใจติดต่อ คลิก...

ฟ้าใสงุนงงกันสิ่งที่เจอตรงหน้าในตอนนี้ ว่าเด้งมาจากไหน แต่ก็คิดว่าคงเป็นเพราะคอมเกิดอาการรวนไปเอง แต่เหมือนเธอจะไม่มีทางเลือก เธอสนใจที่จะรับงานนี้อยากมาก อาจจะดูแปลกๆ ไปหน่อยก็ตาม โลกใบนี้มีงานชนิดนี้ด้วยเหรอ แต่เธอนั้นไม่มีทางเลือกจริงๆ เพราะถึงยังไงเงินก็สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด เธอจึงตัดสินใจกดเข้าไปเพื่อที่จะติดต่อกับเจ้าของเพจโฆษณาที่ส่งมาให้เธอ

หลังจากที่ฟ้าใสได้อ่าน หัวข้อเสนองานมาบนเพจที่เปิดรับสมัครเมียจ้างแค่ชั่วคราวเท่านั้น อีกอย่างไม่ต้องมีความสัมพันธ์อะไรกัน ก็เหมือนกับแค่จ้างไปเป็นเมียหลอกๆ เท่านั้น เพราะไม่อยากแต่งงานกับหญิงสาวที่ไม่ได้รัก ก็ไม่ต่างกับพาเธอนั้นไปหลอกลวงคนอื่น พวกคนรวยทำไมชอบใช้เงินมาทำอะไรแบบนี้จริงๆ ถึงว่าเธอนั้นจะไม่เข้าใจ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วในตอนนี้ เงินในบัญชีมีไม่ถึงร้อยด้วยซ้ำ เธอไม่มั่วคิดรีรอรีบคลิกเข้าไปในเพจนั้นอย่างไว

คลิก!!!...

"เอาน่าฟ้าใส เรามาลองกันสักตั้ง ไหนๆ งานที่หามาทั้งวันก็หาไม่ได้ ถึงมันจะฟังดูแปลกๆ ไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เอ้าว่ะฮือ!"

เธอจดจ่ออยู่หน้าจอคอมตัวเก่าของเธอด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะมีแสงประกายวูบวาบสว่างไปทั่วบริเวณห้องนอนของเธอ

‘ยินดีต้อนรับเข้าสู่การลงทะเบียนสมัครงาน กรุณากรอกข้อมูลให้ถี่ถ้วน เมื่อลงข้อมูลครบแล้ว ทางเราจะเรียกคัดเลือกพวกคุณในอีก 3 หลังจากนี้ที่จะถึงนี้ เพื่อติดต่อสัมภาษณ์งานเป็นการส่วนตัว’

เมื่อฟ้าใสเธอได้คลิกเข้าไปในเพจดังกล่าว และเธอตัดสินใจกรอกข้อมูลทุกอย่างของเธอลงไป เพื่อร่วมคัดเลือกรายชื่อ

หลังจากที่กรอกข้อมูลครบถ้วนแล้ว เธอได้แต่หวังลึกในใจว่าจะได้ทำงานนี้หรือไม่ เพราะไม่ได้มีเพียงแค่เธอคนเดียวที่สนใจในงานนี้ เธอจึงกลัวที่จะพลาดเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันทำให้เธอกังวล และนับวันรอวันนั้นจะมาถึงภายในอีก 3 วัน ในไม่ช้านี้

เธอได้แต่อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ให้ได้งานนี้ด้วยเถอะ เพียงเพราะแค่อยากได้งานอยากมีเงินใช้ ไม่ต้องมากังวล และเป็นทุกข์ใจอยู่แบบนี้ มันเหนื่อย!

"สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าขา! ช่วยลูกหน่อยนะเจ้าคะ ลูกหมดหนทางแล้วจริงๆ ช่วยดลบันดาล ให้ลูกได้รับการถูกเลือกในงานนี้ด้วยเถอะ สาธุ!"

ฟ้าใสยกมือประนมขึ้นกลางอก ก่อนจะพร่ำพูดด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะสิ้นหวังอีกแล้ว เธอเหนื่อยกับสิ่งที่พยายามแต่ไม่เคยเป็นผลอะไรเลย

*******************

รุ่งอรุณยามเช้าของวันที่รอคอยก็มาถึง เธอตื่นเต้นจนเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเกือบทั้งคืน เธอคิดว่าวันนี้ขอให้เธอได้เป็นผู้ถูกเลือกด้วยเถอะ

ถือว่าโชคชะตายังเข้าข้างเธอ ความหวังในใจได้บังเกิดผลขึ้นอีกครั้ง เธอผ่านการคัดเลือกไปสัมภาษณ์งาน

เสียงดีใจของหญิงสาวกรี๊ดลั่นร้องออกมาภายในบ้านเช่า เธอกระโดดโลดเต้นดีใจ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ไม่นานเธอรีบวิ่งเข้าไปแต่งตัวจัดเต็มแบบฉบับคุณหนู แอบแซ่บนิดๆ เผื่อจะถูกชะตาสามีจอมปลอมของเธอบ้าง วันนี้ฟ้าใสแต่งหน้าด้วยโทน เปลือกตาสีชมพูอมส้มน้ำตาลนิดๆ ไม่เข้มมาก ปัดแก้มแดงอ่อนๆเหมือนดังสีของลูกพีช ปากทาลิปกลอสด้วยสีชมพูนู้ดๆ สวมใส่ชุดเดรสกระโปรงสีฟ้าตัวยาวเหมือนสีของท้องทะเล แอบเปิดไหล่สองข้างนิดๆ ฉบับคุณหนู แอบแซ่บสำหรับเธอ

"เอาละ ฉันพร้อมแล้ว หวังว่าฉันจะถูกเลือกนะ"

ตึ้ง!ตึ้ง!

เสียงข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์เก่าๆ เธออีกครั้งพบว่ามีการนัดหมายของผู้สมัครทุกคนรวมถึงตัวเธอด้วยไปรวมตัวกันที่บ้านหลังหนึ่ง พร้อมแผนที่ ที่ให้มา ในเวลา เก้าโมงตรง

หญิงสาวไม่รอช้ารีบจัดแจงเตรียมหยิบกระเป๋าสะพายข้างใบเก่าที่หาซื้อได้ตามตลาดนัดทั่วไป เธอรีบกุลีกุจอ หารองเท้าส้นสูงสีขาวที่ได้ตกแต่งด้วยลายดอกไม้กระจุกกระจิก ที่เคยซื้อเก็บไว้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย ถึงมันจะดูไม่ได้ใหม่เหมือนเพิ่งซื้อมาแต่มันก็ยังใส่ได้อยู่

เวลา ณ ตอนนี้ก็แปดโมงกว่าแล้ว เธอจะไปสายไม่ได้เด็ดขาด ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้น หากพลาดงานนี้ละก็มีหวังตายแน่ๆ

เธอจึงรีบวิ่งมารอรถประจำทางหน้าป้ายรถเมล์ ที่เธอเคยขึ้นประจำอยู่แล้วเพราะค่าโดยสารถูก ฟ้าใสมัวแต่รอรถประจำทางสายที่เธอจะขึ้น ในหัวเธอได้แต่คิด ขอให้ทัน ขอให้ทัน

ไม่นานนักรถเมล์สายที่จะต้องการจะขึ้น ก็ขับเคลื่อนเข้ามาจอดข้างหน้าเธอ ความดีใจปนความหวังกำลังจะมา ฟ้าใสรีบขึ้นรถทันทีโดยไม่ลังเล หลังจากรถออกตัว เธอก็เลือกที่นั่ง ที่เป็นเก้าอี้ตัวเดียวติดขอบหน้าต่าง ลมเย็นเริ่มพัดเข้าปะทะใบหน้าที่ขาวผุดผ่องของเธอ ทำให้หญิงสาวคิดถึงเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้น

“นี่ฉันต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ เพื่อแค่ให้ได้งานในเว็บ เว็บหนึ่ง เฮ้อ! ถ้าไม่ติดว่าไม่มีใครจ้างฉันล่ะก็ ฉันคงจะไม่ต้องมาทำงานอะไรแบบนี้แน่นอน เฮ้อ! เพื่อเงินแท้ๆ ถ้าฉันไม่ทำก็คงต้องอดตาย”