ตอนที่10

ตอนที่10

"ฟู่...ทีนี้ก็เหลือแค่เจ้าไคเมร่าแล้วสนะ"อาเทียนเอ่ยออกมาด้วยท่าทีผ่อนคลาย

เฟิงชิงที่มองดูเหตุการมาตั้งแต่ต้นโดยที่ไม่คิดจะช่วยเมื่อเห็นอสูรทั้งหมดตายหมดแล้วจึงเดินไปที่ถ่ำๆหนึ่งโดยที่ไม่รอใคร

"คุณชายท่านจะไปไหนหรือ"อาซุยเอ่ยขึ้นเมื่หันมาเห็นงเฟิงชิงเดินไปหน้าถ่ำ

"ชู่..."เฟิงชิงส่งเสียงออกมาจากลำคอเล็กน้อยพร้อมกับทำท่าเป็นสัญญาลักษณ์บอกให้ทุกคนเงียบๆก่อนที่จะเดินเข้าไปในถ่ำ

ทุกคนที่ยืนมองอย่างเงียบเริ่มหันมามองหน้ากันก่อนที่จะพากันเดินตามเฟิงชิงเข้าไป

"ตายแล้วละ.."เฟิงชิงเอ่ยขึ้นมาเพียงเท่านั้นทำให้ทุกคนเดินเข้าไปใกล้เฟิงชิงอีกก่อนที่จะเห็นร่างของอสูรไคเมร่าอสูรที่พวกเขาตามหากัน

"หมายความว่าอย่างไรเจ้าเป็นคนจัดการมันหรือเฟิงชิง"เหรินเฟยเอ่ยขึ้นพร้อใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม

"ข้าไม่ได้ทำ..แค่เจ้านี้มันคลอดลูกก็เท่านั้นเอง"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไป

"คลอดลูก?"เหรินเฟยที่ได้ยินแบบนั้นยิ่งทำให้เขามีคำถาเพิ่มขึ้นมาอีก

"..เจ้าไคเมร่าเป็นสัตว์อสูรที่จะตายก็ต่อเมื่อถูกฆ่าหรือคลอดลูกเท่านั้น..และที่มันสร้างม่านพลังขึ้นมาก็เพื่อที่จะไว้ปกป้องลูกของมันจากสิ่งอันตราย.."เฟิงชิงเอ่ยต่อ

'ก็คิดอยู่หรอกว่ามันมีอะไรแปลกๆ..แต่เล่นมาแบบนี้ก็ไปไม่ถูกเหมือนกันนะ'เฟิงชิงคิดในใจก่อนที่จะถอนหายใจออกมายกใหญ่

"แล้วท่านจะเอาอย่างไรต่อดีละท่านประมุข"เฟิงชิงเอ่ยต่อพร้อมกับเดินเข้าไปนั่งดูเจ้าไคเมร่าน้อย

"เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเราเป็นประมุข"เหรินเฟยเอ่ยถาขึ้นอย่างสงสัย

"ตั้งแต่แรกที่เห็นท่านนั้นแหละ..มันจะมีคุณชายที่ไหนใส่ชุดวิหคเพลิงขั้นสูงกันถ้าไม่ใช่ท่านประพรรควิหค"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นพร้อกับใบหน้าปกติที่ยังคงความงดงามไว้

"..น่าสนใจจริงๆ.."ท่านประมุขพรรควิหคเหรินเฟยเอ่ยขึ้นก่อนที่จะส่งเสียงอย่างพอใจในลำคอ

"งั้นเข้าเรื่องเลยดีกว่า...ร่างของไคเมร่าตัวแม่นั้นข้าขอส่วนท่านเอาลูกมันไปแล้วกัน"ว่าจบเฟิงชิงก็นำร่างไคเมร่าตัวแม่เข้าไปในมิติจิตทันทีโดนไม่รอคำตอบ

"มิมีปัญหา...แล้วเจ้าจะไปที่ใดต่อหรือ"เหรินเฟยเอ่ยตอบกลับไปก่อนที่จะถามกลับไปอีก

"ข้าก็ต้องกลับจวนของข้าสิ"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไป"ท่านรีบเอาเจ้าลูกไคเมร่าไปเถิด..ม่านพลังจะได้คลาย"

เฟิงชิงว่าจบเหรินเฟยก็นำเจ้าไคเมร่าเข้ามิติจิตของตนไปทันทีก่อนที่ทุกคนจะถูกนำกลับมาที่เดิมที่ตนเดินเข้าไป

วูบ

"เช่นนั้นข้าขอลา"เฟิงชิงว่าขึ้นพร้อมกับทำท่าจะเดินไปโดยไม่รอคำตอบ

"เดี๋ยวก่อนเรายังไม่ได้ขอบคุณเจ้าเลย..."เหรินเฟยเอ่ยขึ้นทำให้ร่างบางของเฟิงชิงต้องหยุดเดินและหันมามอง

"มิต้องขอบคุณข้าหรอก...ข้ามิได้ช่วยอะไรมากมายขนาดนั้น"เฟิงชิงว่าต่อ

"ถึงเจ้าจะพูดเช่นนั้นแต่ถึงอย่างไรเราก็ต้องขอบคุณอยู่ดี"เหรินเฟยว่าจบก็โค้งคำนับเป็นการขอบคุณทันที

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็กล่าวลากันก่อนที่จะแยกย้ายกันไป

"คุณชายพวกข้ายังมิอยากกลับเลยขอรับ"อาเทียนขึ้นมาพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนไปให้เฟิงชิงอาซุยที่เห็นแบบนั้นก็ทำบ้างเพื่อให้เฟิงชิงใจอ่อน

"เช่นนั้น...พวกเจ้าอยากไปงานประมูลกับข้าหรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น

ทั้งสองคนที่ได้ยินแบบนั้นก็ตาวาวขึ้นมาทันทีด้วยความสนใจ

"ข้าไม่ปฎิเสธขอรับ/ข้าก็เช่นกันขอรับ"ทั้งสองเอ่ยตอบเฟิงชิงกับไปด้วยท่าทีที่ตื่นเต้นมากกว่าเดิม

"ดี..เช่นนั้นเราก็ไปโรงประมูลกันต่อเถิด"เฟิงชิงว่าจบก็เดินนำไป

ทั้งสามคนเดินไปเรื่อยอย่างอารมณ์ดีจนออกมาจากป่าทึบ

"คุณชายขอรับนั้นมันอะไรหรือ"อาเทียนเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยเพราะเมื่อเดินออกมาจากป่าทึบได้ก็มาเจอกับป่าพงไพรที่รอบๆเส้นทางมีต้นไม้ดอกไม้ขึ้นเต็มไปหมด

"หืม..โอ๊ะ..เจ้านี้ตาดีจริงอาเทียนสิ่งนี้คือสมุนไพรสวรรค์ที่มักจะขึ้นไม้เป็นที่บ้างก็ขึ้นในป่าทึบบ้างก็ขึ้นในป่าอสูรข้าพึ่งจะเอ่ยเห็นมันขึ้นในป่าพงไรก็ครานี้แหละ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างดีใจก่อนที่จะเดินไปเพื่อที่จะเก็บมัน

แต่เมื่อเดินเข้าไปถึงต้นมันเฟิงชิงกลับเจอสมุนไพรสวรรค์อีกมากมายร้ายพันธุ์

"อาเทียน..อาซุย"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นเบาๆเพราะกลัวจะมีใครได้ยินเข้า"มาช่วยข้าเก็บเดี๋ยวนี้เลย"เฟิงชิงว่าขึ้นมาอีก

"ขอรับ/ขอรับ"ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกันก่อนที่จะช่วยกันเก็บสมุนไพรให้เองชิง

ไม่นานทั้งสามคนก็พอกันเก็บไว้ในมิติจิตจนหมดจงพากันไปล้างไม้ล้างมือกันที่น้ำตกใกล้ๆ

"คุณชายน้ำในน้ำตกนี่ใสดีนะขอรับ"อาซุยว่าขึ้นก่อนที่จะใช้มันล้างหน้า

"จริงด้วยพอมองดีๆแล้วใสจนเห็นจุดที่ลึกที่สุดเลย"เฟิงชิงว่าต่พร้อมกับมองลงไปในน้ำ

"คุณชายจะลงอาบน้ำสักหน่อยไหมขอรับ"อาซุยเอ่ยขึ้นยิ้มๆ"ส่วนพวกเราจะลองไปหาผลไม้ใกล้ๆนี้ดูนะขอรับ"

"จริงด้วยนะขอรับคุณชายยังมิได้ทานอาหารเช้าเลยด้วยนี่ขอรับ"อาเทียนเอ่ยขึ้นเฟิงชิงนิ่งคิดไปสักพักก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับมา

"..ก็ดีเหมือนกัน..เช่นนั้นพวกเจ้าก็ไปเถิดข้าจะลงเล่นน้ำสักพัก"ว่าจบเฟิงชิงก็เดินไปริมน้ำตกทันที

ทั้งสองคนที่เห็นแบบนั้นก็พากันเดินเข้าป่าไปอีกเพื่อหาผลไม้ป่ามาให้เฟิงชิงกิน

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไปแล้วเฟิงชิงก็ถอดชุดออกทันทีจนเหลือเพียงแค่ชุดที่ใส่ทับไว้ข้างในเพียงตัวเดียวก่อนที่จะเดินลงไปในน้ำพร้อมกับดำลึกลงไปและดำขึ้นมาอย่างสนุกสนาน

เวลาผ่านไปสักพักเฟืองชิงก็เริ่มเบื่อก่อนที่จะว่ายดำลงไปเจอถ้ำใต้น้ำ

เฟิงชิงหยุดคิดสักพักก่อนที่จะดำเข้าไปในถ้ำทันทีด้วยความสงสัย

เมื่อดำเข้ามาลึกพอสมควรก็เจอเข้ากับห้องๆหนึ่งที่เมื่อจะเป็นห้องเก็บอะไรสักอย่าง

เฟิงชิงเห็นแบบนั้นก็ไม่รีรอรีบเข้าไปทันที

"นี่มันยุคแฟนตาซีรึไงว่ะเนี่ย"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นมาอย่างลืมตัวก่อนที่จะเดินไปแตะๆผิวน้ำที่อยู่ปากทางเข้า

เมื่อแตะจนพอใจแล้วเฟิงชิงก็เริ่มสำรวจของอย่างอื่นที่อยู่ในห้องแทน

ในห้องจะมีโต๊ะทำงานชั้นหนังสือมากมายมีทั้งตำราแพทย์ตำราเวทย์และยังมีเตาหลอมยาเครื่องผสมโอสถรวมทั้งสมุนไพรแปลกตาอยู่มากมาย

เฟิงชิงเริ่มเปิดตำราดูที่ละเล่มไปเรื่อยอย่างตื่นเต้นก่อนที่จะได้ยินเสียงของอาเทียนดังขึ้นมาอย่างรีบร้อน

"คุณชาย!...คุณชายอยู่ที่ไหนขอรับ"เสียงของอาเทียนและอาซุยยังคงดังสลับกันไปมาด้วยความร้อนรน

"อยู่ลึกขนาดนี้ยังจะอุส่าได้ได้ยินอีกเนอะ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างทึ่งๆก่อนที่จะรีบออกจากห้องแล้วว่ายขึ้นไปด้านบนทันที

"คะ...คุณชาย!!!"อาซุยเอ่ยขึ้นอย่างตกใจก่อนที่จะจับอาเทียนหันไปด้านหลังทันทีด้วยใบหน้าที่แดงระรื่น

"คุณชายใส่เสื้อก่อนเถิดขอรับ"อาซุยว่าขึ้นมาอีกทำให้อาเทียนที่กำลังจะเอ่ยถามว่ามีอะไรก็หน้าขึ้นสีขึ้นมาทันที

"พวกเจ้ามีอะไรหรือ"เฟิงชิงเอ่ยถามก่อนที่จะเดินขึ้นมาใส่ชุดที่ตนถอดไว้ทับลงไป

"พวกข้าเห็นว่ามันนานแล้วเลยจะมาเรียกคุณชายน่ะขอรับ"อาซุยเอ่ยต่อ

"หันมากันได้แล้วละ..."เฟิงชิงเอ่ยต่อก่อนที่คนทั้งสองจะหันมาตามคำสั่ง"นี้ก็นานมากแล้วจริงๆเช่นนั้นพวกเราไปกันเถิดเดี๋ยวจะไม่ทันงานประมูล"ว่าจบเฟิงชิงก็เดินนำไปทันที

"คุณชาย!"อาเทียนและอาซุยเอ่ยออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ

"มีอะไรหรือ"เฟิงชิงเอ่ยถาออกไปด้วยสีหน้าที่งงงวยกับการกระทำของทั้งสองคน

"ผะ...ผะ...ผมของท่าน"อาเทียนเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่เฟิงชิงด้วยท่าทีที่เหมือนคนสติแตก

"ผมของข้าทำไมหรือ...."เฟิชิงเอ่ยจบก็จับผของตนเองมาดูทันทีก่อนที่จะนิ่งค้างไปทั้งอย่างนั้น

"คุณชาย..ทำใจดีๆก่อนขอรับ..คุณชาย!!!"อาซุยเอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นตัวสุดๆเพราะเห็นนายของตนนิ่งไปอย่างกับหิน

"คุณชาย!!!ทำใจดีๆขอรับ"อาเทียนเอ่ยขึ้นมาอีกก่อนที่จะเข้ามาเขย่าร่างของเฟิงชิง

"อ้ากกกกก...อาซุยอาเทียนเหตูใดผข้าถึงดะ...ได้ขาวเช่นนี้เล่า"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นเสียงดังทันทีที่สติกลับคืนมา

"ข้าก็มิรู้ขอรับ..ตอนที่คุณชายขึ้นมาจากน้ำก็ยังปกติดีนะขอรับ"อาซุยเอ่ยตอบ

"แล้วข้าจะทำอย่างไรดี...เช่นนี้ก็เท่ากับว่าเป็นคนแก่ไปแล้วสินะ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างกังวลก่อนที่จะทรุดลงนั้งกับพื้นอย่างคนหมดแรง

"คะ...คะ...คุณชายขอรับ..มะ...มันเปลี่ยนสีอีกแล้วขอรับ"อาเทียนเอ่ยขึ้นมาอีกเมื่อเห็นเส้นผมของเฟิงชิงเปลี่ยนไปอีก

"ฮื่อ....ถึงแบบนี้มันจะดีกว่าเมื่อกี้แต่มันก็ยังขาวอยู่ดีนี่"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับปล่อยโฮ่ออกมาจนหมดสภาพลุคคุณชายมาดนิ่งไปในทันที

"...."ทั้งสองคนอึ้งจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย.กลับการที่ได้เห็นนายของตนปล่อยโฮ่ออกมาอย่างกับเด็กอายุ3ขวบ

"อาซุยอาเทียนเจ้าเงียบทำไม...มันน่าเกลียดมากใช่หรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยขึ้น

"มะ...มิใช่ขอรับ..พะ..เพียงแต่มันช่างงดงามกว่าแต่ก่อนเยอะเลยขอรับ"อาเทียนเอ่ยตอบ

"จริงหรือ"เฟิงชิงเอ่ยต่อทันทีก่อนที่จะหยุดร้องและมองไปยังอาซุย

"จะ...จริงขอรับ..ถึงมันจะคล้ายสีขาวมากแต่ก็มิใช่นะขอรับ...หากคุณชายมองดีมันเป็นสีเงินที่งดงามที่สุดเลยนะขอรับ"อาซุยเอ่ยตอบ

"หรือ...เช่นนั้นก็ดี..อะแฮ่ม..นี้ก็เลยเวลามามากแล้ว..เราไปกันเถิดเดี๋ยวจะไม่ทันเอา"เฟิงชิงเอ่ยต่อก่อนที่จะลุกขึ้นยืนพร้อกับปรับลุคของตนเองให้เป็นคุณชายมาดนิ่งเช่นเดิม

"ขอรับ/ขอรับ"อาเทียนและอาซุยเอ่ยตอบกลับไปอย่างพร้อมเพียงก่อนที่จะเดินตามผู้เป็นนายของตนไปทันที

.

เมืองหลวงแคว้นฟู่

ณ.โรงประมูล

"ไม่ทราบว่าจะมาติดต่อเข้าร่วมการประมูลหรือส่งเข้าประมูลหรือเจ้าค่ะ"บ่าวนางหนึ่งที่ยืนเฝ้าจุดลงทะเบียนเอ่ยขึ้นมาอย่างนอบน้อม

"ส่งเข้าประมูล"เฟิงชิงเอ่ยตอบกับไปด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งแต่ยังคงความงดงามไว้เช่นนั้นเดิม ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นด้วยหันมามองเองชิงเป็นตาเดียว เส้นผมสีเงินใบหน้าที่งามราวบุบผาลับกับปากเล็กสีขาวอมชมพูใบหน้าเนียนราวหิมะแรก'ช่างงดงามยิ่งนัก'นั้นคือสิ่งที่พวกเขาคิดยามที่เห็นเฟิงชิง

ตลอดทางที่เดินมาโรงประมูลผู้คนมากมายที่ได้เห็นต่างพากันหลงไหลเฟิงชิงอย่างไม่รู้ตัว

"โปรดเชิญด้านในก่อนนะเจ้าค่ะ...ข้าจักไปตามเถ้าแก่ให้เจ้าค่ะ"หญิงสาวผู้นั้นเอ่ยจบก็พาเฟิงชิงและอีกสองคนเข้าไปรอที่ห้องรับแขกทันที

ไม่นานชายผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อกับหญิงสาวเมื่อครู่

"ยินดีที่ได้พบขอรับคุณชาย"ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นก่อนที่จะโค้งคำนับเล็กน้อย"ข้าเป็นเถ้าแก่ของโรงประมูลแห่งนี้ไม่ทราบว่าคุณชายจะส่งอะไรเข้าประมูลหรือขอรับ"ชายที่บอกว่าตนคือเถ้าแก่เอ่ยจบก็เชิญเฟิงชิงนั้งลงที่โต๊ะรับแขกทันที

"ข้าอยากจะนำอสูรเข้าประมูลกับโอสถที่ข้าได้ปรุงขึ้นมาเองน่ะขอรับไม่ทราบว่าเถ้าแก่รับประมูลได้หรือไม่"เฟิงชิงเอายตอบกลับไปนิ่งไป

"ทางเรารับประมูลอยู่แล้วขอรับ..ขอข้าดูสินค้าได้หรือไม่ข้าจะได้ตั้งราคาเริ่มต้นได้ถูก"เถ้าแก่เอ่ยตอบเฟิงชิงกลับไปก่อนที่จะขอดูสินค้าของเฟิงชิง

"ได้สิขอรับ..ข้าเองก็อยากให้ท่านตั้งราคาให้พอดีเลยขอรับ"ว่าจบเฟิงชิงก็นำสัตว์อสูรทั้งหมด7ตัวพร้อกับเจ้าไคเมร่าที่ได้มาจากป่าอสูรแปดทิศ

"นะ...นี่มัน...คุณชาย..นี่มันหนึ่งในอสูรทั้งแปดนี่ขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยขึ้นอย่างตกใจ

"...ก็อย่างที่เจ้าเห็น..ทั้ง7ตนนี่เท่าไหร่หรืเถ้าแก่"เฟิงชิงเอ่ยตอบกับไปพร้อมกับเอ่ยถามต่อ

"..เอ่อ..เรียนคุณชายข้าแนะนำให้ประมูลทีละตนดีกว่านะขอรับ..อสูรระดับสามที่มีคริสตัลอยู่ในตัวทั้งหกตนนั่นราคาเริ่มต้นอยู่ที่12,000เหรียญทองขอรับส่วนไคเมร่าตนนี่ทางเราขอนำไปเป็นหนึ่งในของประมูลหลักได้หรือไม่ขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยตอบกลับมาพร้อมกับเอ่ยถามต่อเพื่อเป็นการขออนุญาต

"มิมีปัญหาขอรับเถ้าแก่"เฟิงชิงเอ่ยตอบเป็นเชิงอนุญาตให้เถ้าแก่

"ไคเมร่าตนนี่ราคาเริ่มต้นอยู่ที่5,000,000เหรียญทองขอรับ..."เถ้าแก่เอ่ยตอบ

"แพงขนาดนั้นเลยหรือ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นตกใจนิดๆที่ราคามันได้สูงขนาดนี้

"ขอรับ...หนึ่งในแปดอสูรเป็นอะไรที่หายากจึงมีราคาสูงขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยตอบ

เฟิงชิงพยักหน้าเข้าใจก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมา"....ถ้าอย่างนั้นโอสถพวกนี้ราคาอยู่ที่เท่าใดหรือ"เมื่อเอ่ยจบเฟิงชิงก็นำโอสถที่ตนเองหลอมออกมา10ให้เถ้าแก่ได้ประเมินราคา

เถ้าแก่มองดูสักพักก่อนที่จะหันไปหยิบแว่นขยายจากสาวใช้มาดูโอสถของเฟิงชิง

เมื่อเถ้าแก่ได้เห็นอย่างชัดเจนก็ตกใจยกใหญ่ก่อนที่จะลงไปคำนับเฟิงชิงจนหัวแทบแนบกับพื้น

"ข้าขออภัยขอรับที่เสียมารยาท...ข้ามิรู้จริงๆว่าท่านเป็นนักพรมได้โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถิดขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ

"อาซุยคนพวกนี้เป็นอะไรหรือเหตุใดจึงโมเมไปเองว่าข้าเป็นนักพรม"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นเบาๆกับเหยียนซุยให้ได้ยินเพียงแค่สองคน

"เพราะคนที่จะหลอมโอสถชั้นสูงได้มีแต่นักพรมขอรับ...ด้วยเหตุนี้ชายคนนี้จึงคิดว่าคุณชายเป็นนักพรมน่ะขอรับ"อาซุยเอ่ยตอบอย่าอึ้งๆเพราะทั้งเหลาเทียนและเหยียนซุยต่างก็พึ่งได้เห็นโอสถที่เฟิงชิงเป็นคนหลอมขึ้นมา

เฟิงชิงพยักหน้าหนึ่งครั้งให้อาซุยก่อนที่จะเอ่ยตอบเถ้าแก่ไป

"เอาเถิดๆ..ข้ามิสนใจเรื่องนั้น...เจ้าจะบอกได้หรือยังว่าโอสถเหล่านี้มีราคาเท่าไหร่"เฟิงชิงเอ่ยออกไปพร้อมกับมาดนิ่งขรึมขึ้นกว่าเดิม

"เรียนท่านนักพรม..โอสถเหล่านี้มีความบริสุทธิ์ถึง10ส่วนแถมยังเป็นโอสถหาอยากราคาเริ่มต้นอยู่ที่เม็ดละ250,000เหรียญทองขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยขึ้นด้วยตัวที่สั่นเทา

"เรียนท่านนักพรม...ข้าขอทราบชื่อได้หรือไม่เจ้าค่ะ"หญิงที่เป็นคนรับลงทะเบียนเอ่ยขึ้ด้วยท่าทีสั่นๆ

"เฟิงชิง..."เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไปด้วยท่าทีนิ่งไป

"คุณชายข้าว่าเลิกแกล้งพวกเขาเถิดขอรับ"เหลาเทียนเอ่ยขึ้นเบาไปให้เฟิงชิงได้ยิน

"ข้ารู้แล้ว.."เฟิงชิงเอ่ยตอบเหลาเทียนกลับไปก่อนที่จะหันไปพูดกับเถ้าแก่และหญิงลงทะเบียน

"เลิกกลัวได้แล้วเราไม่ได้โกรธพวกเจ้าเสียหน่อย"เฟิงชิงเอ่ยจบก็แอบขำออกมานิดๆที่เห็นปฎิกริยาของเถ้าแก่

เถ้าแก่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นตามปกติแต่ก็ยังคงไม่ขึ้นมานั้งแบบเช่นเคย

"เรียนท่านนักพรมนี่คือป้ายสำหรับแขกพิเศษเจ้าค่ะ...ส่วนนี่หน้ากากสำหรับปิดบังตนเองตอนเข้าประมูลเจ้าค่ะ...เชิญท่านนักพรมเลือก"หญิงลงทะเบียนเอ่ยขึ้นพร้อมๆกับส่งป้ายสีทองมาให้เขาก่อนที่จะมีหญิงรับใช้อีกคนนำหน้ากากมาให้เลือก

"งั้นชิ้นนี้ก็แล้วกัน"ว่าจบเฟิงชิงก็หยิบหน้ากากใบหนึ่งที่ปิดเพียงแค่ดวงตาและใบหน้าอีกครึ่งเท่านั้น

"เช่นนั้นเชิญท่านนักพรมขึ้นไปนั้งพักที่ห้องพิเศษด้านบนเถิดขอรับ..ส่วนของประมูลข้าจะเป็นคนรับผิดชอบเองขอรับ"เถ้าแก่ที่เลิกสั่นแล้วก็เอ่ยขึ้นบอกเฟิงชิงอย่างนอบน้อม

.

---------