บทที่ 1 เกาะสีมุก (1)

“วิ รีบไปเลยนะ พี่จองตั๋วให้แล้ว ครั้งแรกพี่ว่าจะให้นั่งเครื่องบินไป แต่วันนี้ไม่มีเที่ยวบินเลย ไปถึงกรุงเทพฯ ก็รีบต่อรถไปกระบี่เลย ทนหน่อยนะ”

“แล้วทำไมต้องรีบขนาดนี้ด้วยล่ะพี่ไกร”

“ก็พี่นัดไอ้เพลิงพรุ่งนี้เช้านะสิ แต่ดันมามีเรื่องที่ร้านเหล้าเสียก่อน เพลิงมันไม่ยอมให้เสียเวลาอันมีค่าของมันหรอก วิแค่ไปคุยรายละเอียดแทนพี่ มีอะไรก็ติดต่อพี่ได้ตลอด”

บ้านของวิลันดาอยู่ในจังหวัดเชียงใหม่ มีร้านเหล้าที่เป็นธุรกิจของครอบครัว โดยไกรศร พี่ชายของวิลันดา ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่รับช่วงต่อจากบิดาและมารดาที่เสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน ระยะหลังไกรศรเป็นหนุ่มเจ้าสำราญใช้เงินเกินตัว พยายามยุยงให้วิลันดารีบแต่งงานกับมัธวีย์ แฟนหนุ่มที่คบกันมาปีกว่า แต่ฝ่ายชายก็ยังไม่ว่างจึงให้ได้แค่การหมั้นหมาย แล้วเขาขอเลื่อนการแต่งงานไปอย่างไม่มีกำหนด ซึ่งไกรศรเองขัดใจเป็นอย่างมาก

“ว่าแต่พี่จะไม่ให้รายละเอียดวิหน่อยเหรอว่าพี่จะร่วมทำธุรกิจอะไรกับเพื่อนพี่”

“เอาไว้ไปถึงรู้เองแหละ เดี๋ยวพี่จะโทรศัพท์ไปบอกไอ้เพลิงอีกที เสร็จหรือยังพี่กำลังจะถึงแล้วนะ” ประโยคหลังเขาร้องเร่งน้องสาว

“ใกล้แล้วค่ะ วิอาบน้ำเสร็จแล้ว” วิลันดารีบแต่งตัวพร้อมทั้งจัดกระเป๋าเสื้อผ้าไปเพียงไม่กี่ชิ้น 

ตอนห้าโมงเย็นพี่ชายของเธอโทรศัพท์มาบอกว่าให้ช่วยไปทำธุระแทน วิลันดาก็เลยต้องรีบจัดการกับตัวเองเพราะกลัวจะไม่ทันรถเที่ยวสุดท้ายขาออกจากเชียงใหม่

วิลันดาหมั้นกับแฟนหนุ่มมาเกือบห้าเดือนแล้วเพราะฝีมือของพี่ชายเธอ เขาไปคุยกับมัธวีย์แฟนหนุ่มที่คบหากันมาปีกว่าบอกว่า ‘เสียหายนะ จะคบกันนานๆ ทำไมไม่รีบหมั้น รีบแต่ง’ พี่ชายเธอยังอ้างถึงเรื่องอายุ บอกว่าเธอยี่สิบเจ็ดปีแล้ว ให้รีบแต่งเดี๋ยวจะมีลูกไม่ทันใช้ มัธวีย์ก็เลยจัดพิธีหมั้นขึ้นด้วยความเต็มใจ เพราะเขาและวิลันดารักกันอยู่แล้ว และก็เป็นเพราะฝีมือของพี่ชายเธออีกนั่นแหละที่ไปคุยกับมัธวีย์ให้วิลันดาเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา อ้างว่าจะได้ทำความรู้จักก่อนแต่งจะได้สนิทกันมากขึ้น วิลันดาค้านหัวชนฝาไปพักหนึ่ง แต่ก็ต้องจำยอมย้ายมาอยู่ที่บ้านแฟนหนุ่ม ซึ่งวิลันดามาอยู่ในสวนลำไยของมัธวีย์ที่อยู่อีกอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ได้เพียงสี่เดือน แต่มัธวีย์ต้องกลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ ปล่อยให้เธอต้องอยู่คนเดียว มีก็แต่เฉพาะป้าคำอ้วนแม่บ้านที่มัธวีย์จ้างมาดูแลบ้าน ซึ่งป้าคำอ้วนดูแลเธออย่างดี แต่แม่เลี้ยงแม้นศรี ผู้เป็นป้าและเมทินีพี่สาวของมัธวีย์ก็ยังไม่ค่อยจะพอใจเธอมากนัก

แม่เลี้ยงแม้ศรีนั้นมีโรงงานทอผ้าอยู่อีกอำเภอหนึ่งและไม่ค่อยเข้ามาวุ่นวายหรือสนใจกับเธอเท่าไร ส่วนพี่สาวของมัธวีย์นั้นอยู่ต่างประเทศกับสามี รายนั้นแทบจะไม่ได้กลับมาเมืองไทยเลยด้วยซ้ำ แม้วิลันดาจะอึดอัดอยู่บ้าง แต่ในเมื่อพี่ชายผลักดัน คนรักก็ยินยอม เธอเลยอยู่ที่บ้านในสวนลำไยนี้เรื่อยมา

ไกรศรมารับวิลันดาที่สวยลำไยด้วยความรวดเร็ว อาการร้อนรนของเขาไม่ได้ผ่านสายตาของวิลันดาไปเลย แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ว่าอะไร เธอทำเป็นเฉยเสีย ไกรศรพาวิลันดามาส่งที่ท่ารถออกจากเชียงใหม่เข้ากรุงเทพฯ เพื่อต่อรถสายใต้ในตอนเช้าตรู่

“โชคดีนะวิ แล้วพี่จะรอฟังข่าวดี” ไกรศรโบกมือให้น้องสาวก่อนที่วิลันดาจะเดินขึ้นรถไป

“ค่ะ”

“อ้อ เกือบลืมไป ที่อยู่ของเพื่อนพี่ ถามคนแถวนั้นถึงนายหัวเพลิง เทพธากรใครๆ ก็รู้จัก” ไกรศรส่งกระดาษแผ่นเล็กๆ ให้น้องสาว วิลันดารับมาเปิดดู

“เขาอยู่ในเกาะส่วนตัวหรือคะ?”

“เพลิงมันมีฟาร์มหอยมุกอยู่ที่เกาะในกระบี่ แถวนั้นก็ติดเขตภูเก็ตนั่นแหละ เขาเรียกเกาะสีมุก แต่มันก็มีบ้านในเมืองเหมือนกัน มันทำธุรกิจค้าเพชร ค้ามุก ก็พวกจิวเวลรี่นั่นแหละ มีศูนย์การค้าพวกนั้นอยู่ในภูเก็ตเหมือนกัน แต่ส่วนมากมันจะไปหมกตัวอยู่ที่เกาะมากกว่า ช่วงนี้มันงานยุ่ง พี่เลยให้ที่อยู่วิไปไง วิจะได้เข้าไปที่เกาะถูก จะได้ไม่รบกวนไอ้เพลิงเกินไป”

วิลันดาพยักหน้าเข้าใจพลางก้มลงมองที่อยู่ของ เพลิง เทพธากร ในมือที่พี่ชายเป็นคนเขียนขึ้นเอง วิลันดาขึ้นรถเข้ากรุงเทพฯ เธอได้เที่ยวเดินทางตอนหกโมงครึ่ง วิลันดาเข้ามานั่งในที่นั่งของตัวเอง โชคดีที่เธอเลือกรถโดยสารยี่สิบสี่ที่นั่ง ผู้คนเลยไม่แออัดมากนัก หญิงสาวจัดแจงเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กไว้ที่ช่องเก็บของเหนือศีรษะแล้วกลับมานั่งที่เดิมเพราะรถกำลังจะเคลื่อนออกจากขนส่งแล้ว

วิลันดารู้สึกแปลกๆ ใจหวิวๆ อย่างไรชอบกล เธอไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย หญิงสาวกำมือเข้าหากัน แต่ก็ต้องสะดุดเมื่อพบว่าแหวนหมั้นที่ตัวเองใส่ติดนิ้วนางมาตลอดมันหายไป พลางนึกขึ้นได้ว่าตอนอาบน้ำเธอถอดวางไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง

“ลืมแหวนจนได้ วิขอโทษนะคะมาร์ค วิคงไม่ได้ใส่มันสักสองสามวัน คุณคงไม่ว่าอะไรนะคะ” วิลันดาพึมพำกับตัวเอง สายตาทอดมองไปยังภาพเบื้องนอกที่กำลังหมดแสงของกลางวัน รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากที่ ผู้โดยสารหลายคนเริ่มตั้งหลักหลับกันทันทีที่รถเคลื่อนตัว

วิลันดามาถึงกรุงเทพฯ ในตอนเช้า หญิงสาวแค่แวะซึ่งพวกขนมปังสอดไส้ทานเพื่อประทังหิวเท่านั้นก่อนจะไปซื้อตั๋ว สายใต้ทันที วิลันดาได้ที่นั่งและก็เอนหลังหลับในทันทีเช่นกัน เพราะเมื่อคืนที่ผ่านมาเธอนอนไม่หลับเหมือนคนอื่นเขาเลย

รถสายใต้เข้ามาจอดเมื่อถึงจุดหมายในที่สุดตอนห้าโมงเย็น วิลันดารีบตรงไปสอบถามทางเข้าไปยังเกาะส่วนตัวที่เป็นฟาร์มหอยมุกของนายหัวเพลิงเพื่อนรักของพี่ชาย ถึงจะเป็นเพื่อนรักกัน แต่วิลันดาก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเลยด้วยซ้ำ เพราะพี่ชายเธอเข้าไปเรียนที่กรุงเทพฯ ส่วนตัวเธอเอง บิดาและมารดาห่วงมากเลยไม่ยอมให้ไปเรียนที่ไกลๆ เหมือนพี่ชาย