แทนไท

แทนไท ไพศาลศิลป์ ทำธุรกิจเล็ก ๆ กับครอบครัว ชายหนุ่มแสนดีอบอุ่นหุ่นสมาร์ตหล่อเหลาเอาใจเก่ง ที่สำคัญเขารักเดียวใจเดียวเสมอต้นเสมอปลายไม่เคยเปลี่ยนใจไปจากเพียงขวัญเลยแม้เสี้ยววินาที แทนไทคบกับเพียงขวัญมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขากำลังจะขอเธอแต่งงานแต่ดันเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นกับครอบครัวของเพียงขัญเสียก่อน แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะเขารอเธอได้เสมอ

“ขวัญร้องไห้ทำไม แทนสัญญาว่าจะไม่ไปไหน จะอยู่ข้าง ๆ ขวัญตลอดไป” ชายหนุ่มคว้าตัวคนรักเข้ามาสวมกอดปลอบใจเธอ เมื่อเห็นเพียงขวัญร้องไห้ออกมาจนตัวโยน

“แทน... ขวัญจะทำยังไงดี บ้านกำลังจะถูกยึดแม่กับน้องต้องลำบากแน่ ๆ สมบัติชิ้นเดียวที่พ่อทิ้งเอาไว้ ขวัญยังรักษาไว้ไม่ได้เลย” หญิงสาวพร่ำพรรณนาออกมาด้วยแววตาเศร้า น้ำเสียงของเธอสั่นเครือประหนึ่งกำลังสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง

“ขวัญย้ายมาอยู่บ้านแทนก่อนก็ได้ ให้แม่กับน้องมาอยู่ด้วยกันเลย ยังไงบ้านของแทนก็ว่างอยู่หลายห้อง”

“ไม่ได้หรอกแทน ขวัญจะผลักภาระให้กับแทนได้ยังไง”

“เราเป็นแฟนกันนะขวัญ ขวัญเดือดร้อนจะให้แทนนิ่งดูดายได้ยังไงกันล่ะ... หืม” ชายหนุ่มพูดพลางเอามือลูบแก้มเธอเบา ๆ ความอ่อนโยนของเขากำลังส่งผลให้เพียงขวัญยิ่งรู้สึกผิด เมื่อเธอกำลังคิดทำสิ่งที่ผิดต่อแทนไท

“เพราะเราเป็นแฟนกันไง ขวัญจึงต้องแก้ปัญหานี้ให้เร็วที่สุด เราจะได้แต่งงานกันสักที ถ้าขวัญย้ายเข้าไปอยู่บ้านแทนตอนนี้ พ่อกับแม่ของแทนจะมองขวัญยังไงคนรอบข้างอีก พวกเขาต้องคิดว่าขวัญเป็นผู้หญิงที่ชอบหาผลประโยชน์ใส่ตัว แล้วยังพาครอบครัวมาเป็นภาระให้กับแทนอีก”

“ขวัญคิดมากไปหรือเปล่า ใครจะมองยังไงก็ช่างเขาสิ แค่แทนได้ปกป้องได้ช่วยเหลือขวัญก็พอแล้ว” ชายหนุ่มยังคงแสนดีสำหรับเธอเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีแทนไทก็ยังคงรักและอยู่ข้าง ๆ เพียงขวัญ จนหญิงสาวต้องหลบสายตาคม เมื่อเธอเกิดความละอายใจ จะบอกเขายังไงเรื่องที่เธอกำลังจะย้ายไปอยู่คอนโดที่อาทิตย์ซื้อเอาไว้ ใช้สำหรับเป็นเงื่อนไงที่เขากับเธอได้ตกลงกันเอาไว้

“คือขวัญ...” เธอพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เพรายังไม่ได้ให้คำตอบอาทิตย์ แต่นั่นก็เป็นทางเลือกเดียวที่จะทำให้เธอสามารถรักษาบ้านหลังนั้นไว้ได้

“จุ๊บ! แทนรักขวัญนะ” น้ำเสียงและแววตาที่ดูจริงใจของชายหนุ่ม ทำให้เพียงขวัญหัวใจเต้นแรงเสียจนเธออดที่จะเผยรอยยิ้มน้อย ๆ ออกมาไม่ได้

“ถ้าวันหนึ่งขวัญเผลอทำผิดต่อแทน แทนจะโกรธจะเกลียดขวัญมากไหม” เพียงขวัญลองหยั่งเชิงถามแฟนหนุ่มออกไปด้วยสีหน้าวิตกกังวล จนแทนไทต้องก้มหน้าลงไปปลอบใจเธอ

“ไม่โกรธไม่เกลียด แทนจะไม่มีวันเกลียดขวัญ ต่อให้ขวัญทำผิดมากแค่ไหน สำหรับแทนมันเล็กน้อย แทนพร้อมที่จะอภัยให้ขวัญเสมอ เพราะแทนรู้ว่าขวัญไม่มีวันทรยศต่อความรักของเรา” หญิงสาวถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก เมื่อท้ายประโยคที่แฟนหนุ่มเอ่ยออกมานั้น คำพูดแสนธรรมดากลับเสียดแทงหัวใจของเธออย่างจัง

“ยิ่งแทนพูดแบบนี้ขวัญก็ยิ่งรู้สึกผิดที่เห็นแก่ตัว ที่ไม่สามารถแต่งงานกับแทนได้ตอนนี้ ที่สำคัญขวัญไม่รู้ว่าแทนต้องรอขวัญอีกนานแค่ไหน” ถ้อยคำที่กลั่นออกมาจากหัวใจของหญิงสาวยิ่งทำให้แทนไทเข้าใจเธอมากขึ้น เพราะไม่ว่าเขาต้องรอเธออีกนานแค่ไหนเขาก็รอเพียงขวัญได้เสมอ

“ไม่ว่านานแค่ไหนแทนก็จะรอ ต่อให้รอทั้งชีวิตแทนก็จะรอแค่เพียงขวัญคนเดียวเท่านั้น”

“ขอบคุณนะแทนที่เข้าใจขวัญ”

“ไม่ต้องคิดมาก ทานข้าวมาหรือยังหิวไหม”

“ขวัญทานมาแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น รอแทนแป้ปนะ เดี๋ยวแทนไปหยิบส้มอยู่ในตู้เย็นมาให้”

“ไม่เป็นไรแทน ขวัญจะกลับแล้ว”

“ทำไมรีบกลับจัง อยู่ต่อไม่ได้เหรอ... เราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังแบบนี้หลายวันแล้วนะ” เขาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางสวมกอดเพียงขวัญจากทางด้านหลังแล้วยังเอาปลายคางเกยหัวใหล่หญิงสาวเอาไว้ด้วยท่าทีออดอ้อน

“วันนี้ขวัญต้องไปพบคุณอาทิตย์ค่ะ”

“คุณอาทิตย์เพื่อนรุ่นน้องของคุณพ่อน่ะเหรอ”

“อืม...” หญิงสาวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงในลำคอสั้น ๆ เพื่อตัดปัญหา

“ให้แทนไปเป็นเพื่อนดีไหม”

“ไม่เป็นไรหรอกแทน เขาเป็นเพื่อนของคุณพ่อคงไม่กล้าทำอะไรขวัญหรอก” **นอกจากเธอจะยอมทำตามเงื่อนไขที่เขาเสนมอมา** เพียงขวัญนึกใจใจด้วยแววตากล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนรีบสะลัดความคิดนั้นทิ้งไป เพราะถึงยังไงครอบครัวย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด แม้แต่ศักดิ์ศรีของเธอก็ยังไม่มีค่ามากพอ ถ้าหากต้องแลกกับความอยู่รอดของมารดาและน้องชายของเธอ