#####บทที่ 9

ไตรฉัตรพยายามเร้าอารมณ์พลอยปภัสเต็มที่ และดูเหมือนตอนนี้เธอก็กำลังเคลิบเคลิ้ม พร้อมที่จะตกเป็นของเขาตั้งแต่ตอนยืนจูบกันริมระเบียงแล้วเหมือนกัน

แต่ไม่รู้ทำไม ไม่เข้าใจ สาเหตุอะไรที่พลอยปภัสยังรั้งเวลา ไม่ยอมให้เขาเอาเสียที

กูปริจะแตกแล้ว ลูกชายตุงตั้งแต่ตอนเห็นเธอก้มและร่องนมโผล่โน่น!

พูดตามตรงเลย พลอยปภัสเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาต้องใช้ความพยายามความอดทนและระยะเวลาที่โคตรยาวนานขนาดนี้

หากเป็นคนอื่นดีลกันไม่ถึงห้านาทีก็ได้สอดใส่แล้ว

แต่นี่! กี่เดือน กี่วัน กี่ชั่วโมง กี่นาทีที่กูต้องรอ

คืนนี้แหละกูจะทบต้นทบดอก เอาให้คุ้มกับระยะเวลาที่ต้องสูญเสียไป มาถึงจุดนี้ต่อให้ไม่ให้เอากูก็จะเอา

"พี่ไตร...แต่เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะคะ" พลอยปภัสดันมือเขาออก เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ระหว่างเธอและเขาเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก ไม่สามารถระบุสถานะได้ว่ากำลังอยู่ในขั้นไหน แล้วจะมีอะไรต่อมิอะไรกันยังไง

ไตรฉัตรข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้ เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปเกี่ยวเส้นผมยาวสลวยแล้วลูบเบา ๆ ทั้งที่ภายในใจแทบคลั่ง "น้องพลอย แต่น้องพลอยก็ชอบพี่ไม่ใช่เหรอคะ"

อย่าถามเรื่องนี้

พูดจบก็ไล่ลงไปคลอเคลียลำคอขาวระหง สูดดมกลิ่นกายหอม บีบคลึงเอวคอดกิ่วเบา ๆ อย่างอดใจไม่ไหวเพราะตอนนี้อารมณ์เขามาเต็มที่แล้ว

แต่ดูเหมือนพลอยปภัสทำสิ่งที่มันโคตรขัดใจเขา ด้วยการใช้ฝ่ามือดันร่างกายแกร่งที่กำลังบดเบียดเสียดสีอยู่ให้ออกห่าง "พลอยชอบพี่ไตรก็จริง แต่พลอยไม่ใช่ผู้หญิงที่พี่ไตรเคยเจอหรือเคยดีลด้วยที่จะยอมนอนกับผู้ชายโดยไม่มีสถานะ"

พลอยปภัสใช้สายตาเอาจริงเอาจังจับจ้องมายังเขา ลำคอตั้งตรง หลังแอ่น บ่งบอกถึงความมั่นใจและลักษณะนิสัยค่อนข้างถือตัวตามสไตล์ผู้หญิงที่หัวแข็งพอสมควร

"พลอย พี่ไม่ไหวแล้ว" ไตรฉัตรเร้าหรือ ลูบไล้เนินขาขาวเนียน ใช้สายตาใบหน้าความน่าหลงใหลเย้ายวนใจที่มันมักจะใช้ได้ผลต่อผู้หญิงทุกคนกับพลอยปภัสอีกครั้ง เผื่อมันจะสามารถทำให้เขาไม่ต้องตอบคำถามพวกนี้

"พี่ไตร พลอยไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่พี่เคยเจอ พลอยรักศักดิ์ศรีของพลอย ถ้าพี่ไม่ให้ความชัดเจนกับพลอย พี่ก็ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวพลอยทั้งนั้น" พลอยปภัสยังคงยืนยันเสียงแข็ง ยืนกรานที่จะเรียกร้องสถานะของตนเองจากไตรฉัตร

แม่ง! เขานี่โคตรหัวเสียเลย

"พลอย..." ไตรฉัตรทำเสียงอ่อนเสียงหวานเพื่อออดอ้อนอีกฝ่าย กระพริบตาถี่ ๆ แล้วซบลงบนเนินอกนุ่ม

ไอ้เชี้ย! โคตรใหญ่

เขาไม่ได้สนใจเสียงพูดของพลอยปภัสทั้งนั้น เพราะตอนนี้สายตาเขากำลังจับจ้องไปยังอกใหญ่ ๆ พลางคิดจินตนาการว่าตนเองกำลังใช้ฝ่ามือบีบขยำแรง ๆ จนเนื้อขาวเนียนแดงเถือกตามรอยง่ามนิ้วทั้งห้า

น้ำลายย้อย! อยากจะงับ งับ งับยอดหัวจุกให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ดูสิว่าคราวนี้พลอยปภัสจะยังขัดขืน ต่อต้านเขาไหวอีกหรือเปล่า

เขาเห็นมาแล้วนัดต่อนัด ปากดี ปากแซ่บ แต่พอได้เจอสกิลลิ้น นิ้วเรียวยาวควงร่อน สะโพกระดับห้าจีของเขาก็อ่อนระทวย พี่ไตรคะ พี่ไตรขาเหมือนกันหมด

"พี่ไตร" พลอยปภัสเริ่มเสียงแข็งขึ้นมา "ถ้างั้นพลอยกลับนะคะ" เธอทำท่าจะลุกหนี ทว่ามันเลยเถิดมาจนถึงขั้นใกล้จะสอดใส่เต็มที ซ้ำตอนนี้อารมณ์เขามันก็แล่นพลุ่งพล่านทั่วร่าง หากจะให้รออีกแม้แต่เศษเสี้ยววินาทีเดียวเขาคงได้ผูกคอตายก่อน

"ว่ายังไงคะ?"

บีบกูจัง! แล้วมีทางเลือกให้กูไหมล่ะ

กูอดทนรอมาตั้งกี่เดือนกูไม่ยอมให้มันสูญเปล่าหรอก ยังไงเสียกูก็จะต้องได้ทบต้นทบดอกคืนบ้าง

คนอย่างไอ้ไตรฉัตรไม่มีทางทำอะไรไม่หวังผล

หว่านพืชหวังผล หว่านคนก็ต้องหวังเอาสิวะ! ทนคุยทำไมถ้าจุดหมายปลายทางไม่ได้เย เขาว่ามันเสียเวลา

"ครับ เราเป็นแฟนกัน พี่เป็นแฟนน้องพลอย น้องพลอยเป็นแฟนพี่" ไตรฉัตรจำใจตบปากรับคำเออ-ออตามน้ำไปก่อนเพื่อให้ค่ำคืนนี้ดำเนินไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้

อย่างไรเสียจะสลัดทิ้งทีหลังก็ไม่ใช่เรื่องยากเรื่องเย็นอะไรสำหรับคนแบบไอ้ไตรฉัตร ผู้ชายจอมเจ้าชู้ กะล่อน ปลิ้นปล้อน หลอกลวง คาสโนว่าเรียกพ่อ

พูดจบก็มุดหน้าลงบนร่องอวบอิ่มทันที ทั้งหอม ทั้งซอก ทั้งไซร้ ฝ่ามือบีบนวดคลึงอยู่ใต้ราวนม รอจังหวะเหมาะเจาะก็หมายจะพุ่งเข้าใส่ทันที

"สัญญานะคะว่าพี่ไตรจะมีแค่พลอยคนเดียว" เธอรู้ชื่อเสียงเรียงนามของไตรฉัตรดีว่าเป็นอย่างไร แต่เธอก็คาดหวังกับเขาเอาไว้มาก จึงพยายามใช้สถานะผูกมัดเพราะมันจะเป็นหลักค้ำประกันว่าเธอมีสิทธิ์ในตัวเขา ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเขาวันไนท์สแตนน้ำแตกแยกย้าย

เธอรักไตรฉัตร ต่อให้เมื่อครู่เขาจะไม่ให้สถานะกับเธอ เธอก็คงยินยอมเป็นของเขาอยู่ดี...

"สัญญาค่ะ" วินาทีนี้ไม่ว่าจะให้เขาพูด ให้เขาสัญญา หรือทำอะไรเขาก็ยอมทั้งสิ้น

"และ..." พลอยปภัสทำท่าจะอ้าปากพูดต่อ ไตรฉัตรนึกรำคาญจึงเลื่อนขึ้นไปประกบ ใช้ริมฝีปากดูดดึงบทเบียดจูบเข้าหาเธอจนเสียงพวกนั้นหายไป

เสียงที่เขาอยากจะได้ยินมากที่สุดในตอนนี้นั่นก็คือเสียงร้องเสียงครางของพลอยปภัสมากกว่า

"อื้ม..." หญิงสาวร้องครางในลำคอ

ฝ่ามือร้ายเลื่อนกระตุกเชือกสายเดียวปลดเปลื้องมันออก มันเป็นเนื้อผ้าลื่น ๆ เขาจึงรูดมันลงไปกองอยู่ที่สะโพกได้ง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก

พลอยปภัสทำทีท่าเหมือนว่าไม่ยินยอมพร้อมใจจะตกเป็นของเขา แต่กลับเตรียมเนื้อเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี

สวมใส่เสื้อผ้าที่มันถอดง่าย ด้านในปกปิดเพียงแผ่นแปะจุกแผ่นเล็ก ๆ ที่เขาใช้ปลายนิ้วสะกิดก็หลุดออกแล้ว แถมจากที่เขาสัมผัสเมื่อครู่ชั้นในตัวล่างเป็นจีสตริงลายลูกไม้ นั่นไม่ได้บ่งบอกว่าพลอยปภัสเองก็เตรียมพร้อมสำหรับการตกเป็นของเขาด้วยเหรอวะ!

ทำเป็นเหมือนต่อต้าน เล่นตัว รักเกียรติรักทรัพย์สินเป็นกุลสตรีผู้สูงศักดิ์ แต่แท้จริงแล้วกายก็คงสั่นระริกอยากนอนแบอ้าขาให้เขาเต็มที

วันนี้เขาก็จะสนองให้อย่างสาสมแก่ใจจนคุ้มค่ากับระยะเวลาหลายเดือนที่เขาต้องสิ้นเปลืองไป

"พี่ไตร อื้อ..."

แม่ง! สวย สวยไปหมด

ฝ่ามือเขาไล่ลูบไล้เนื้อขาวเนียนด้วยสายตาโลมเลียหมายจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว เรือนร่างบอบบางเปลือยเปล่าไร้ซึ่งเศษผ้าปกปิดเผยความงดงามสนองกิเลสตัณหาไตรฉัตร

"สวย สวยมาก" ไตรฉัตรจ้องร่างบางตรงหน้าตาเป็นมัน พลางลอบกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ก่อนจะรีบโถมเข้าไปตะปบริมฝีปากเข้างับเม็ดเชอร์รี่สีชมพูระเรื่อที่ถูกแต่งแต้มอยู่บนเนื้ออวบอูมขนาดใหญ่โตเกินกว่ามือ

"พี่ไตร..." เธอเขินอายจนแทบจะซุกแผ่นดินอยู่แล้วเขาก็ยังไม่หยุดพูดจาและใช้สายตาลามกแบบนั้นจ้องมองเรือนร่างเธออย่างโจ่งแจ้งเสียที

"อ๊า อื้อ! อ๊ะ อื้อ" เสียงหวานร้องครางกระเส่ายามที่เขาใช้ริมฝีปากดูดดึงยอดรอยป้านสีหวาน สลับกับปาดเลียรอบ ๆ ฐาน ส่วนฝ่ามืออีกข้างบีบขยำคลึงเบา ๆ เพื่อปลุกเร้าอารมณ์

"ชอบไหมคะ?" เขาแหงนหน้าขึ้นไปถาม ก่อนมุดหน้าซุกกลับลงกลางร่องอ่วมอิ่มดังเดิม ลากเลียไปมาด้วยความเสื่อมกระหายจนเนินเนื้อขาวเนียนฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำลายจากเขา

ริมฝีปากยังคงซุกซนเล่นสนุกอยู่กับความใหญ่โตที่โคตรนุ่มนิ่ม ส่วนฝ่ามืออีกข้างไล่ลงไปจับสองขาเรียวยาวให้อ้าออกแล้วค่อย ๆ ส่งปลายนิ้วเรียวถูไถร่องกลีบกุหลาบงามผ่านจีสตริงลายลูกไม้เบา ๆ

"อื้อ อ๊ะ อื้อ พี่ไตร"

ยิ่งได้ยินเสียงหวานร้องกระสับกระส่าย ใบหน้าบิดเบ้เพราะความเสียวซ่าน ปฏิกิริยาตอบสนองที่กำลังร่อนสะโพกสู้กับปลายนิ้วเรียวของเขาตามสัญชาตญาณนั้นยิ่งทำให้ไฟร่านที่มันอยู่ในกายเขาลุกโชน!

ถึงจุดนี้ไตรฉัตรกล้าพูดกล้ายืนยันได้เต็มปากแล้วว่าพลอยปภัสเป็นผู้หญิงที่สวยไร้ที่ติที่สุดตั้งแต่ที่เขาเคยเจอมา

แต่ก็ไม่ถึงขนาดที่จะสามารถทำให้ผู้ชายจอมกะล่อน รักอิสระอย่างไตรฉัตรยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาล่มหัวจมท้ายด้วยได้อยู่ดี