ตอนที่3/1 รู้ว่ามีพิษแต่เต็มใจลิ้มลอง (1)

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ ไม่ใช่แฟนคลับแต่เป็นเจ้าตัวมาเองเลย ทีหลังต้องระวังให้มากกว่านี้ ดีนะไม่เอ่ยชื่อ”

“ขอบคุณผึ้งมากเลยนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอออกหน้า พวกเราโดนตบเรียงตัวแน่”

“พี่เค้าไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดนั้น จะตบก็ตบตามใจได้หรือไง ฉันบอกแล้วว่ากลัวเกินเหตุกันไปเอง”

“ที่หล่อนไม่ตบเราก็เพราะผึ้งเป็นลูกสาวท่านนิวัตน์หรอก ลองมีแค่ฉันดูสิ ตายคามือไม่เหลือ”

กล้าทำแต่ไม่กล้ารับผล เพื่อนแต่ละคนของน้ำผึ้งมีแต่แบบนี้ทั้งนั้น เธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าพ่อไม่ใช่นักการเมือง รุ่นพี่สาวอย่างแครอลจะลงมือจริงๆ ไหม

ข่าวลือในอินเทอร์เน็ตก็เกินไป ใครสืบไม่รู้เรื่องราวพาลเข้าใจผิดกันไปหมด

หลังทานอิ่มนอนอุ่น เวลาประมาณสองทุ่มแครอลก็แต่งตัวออกไปเที่ยวตามประสา การบ้านไม่มี หนังสือเรียนอ่านล่วงหน้าเป็นเดือน ชีวิตไร้ความกังวล ไปผจญภัยดีกว่า

นิ้วมือเรียวสวยปัดแอพลิเคชันที่กำลังมาแรงสำหรับสาวโสดสุดเหงา คืนนี้ไม่อยากอยู่คนเดียวจึงต้องหาเพื่อนไปด้วย

โปรไฟล์หนุ่มๆ ที่มาเสนอตัวไม่ธรรมดา อยากนัดเจอพร้อมกันสักสองสามคน แต่เดี๋ยวจะมีเรื่องให้ปวดหัวเพิ่ม ฉะนั้นขอติ๋มๆ เฉิ่มๆ ปริมาณกำลังเหมาะก็พอ

แครอลเลื่อนมาเจอหนุ่มแว่นท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมคนหนึ่ง หน้าตาซื่อๆ แต่งตัวมีรสนิยมไม่ฉูดฉาด ประเมินจากภายนอกค่อนข้างน่าพอใจ ลองเจอก่อนเผื่อจะเป็นเพชรในตม

รถยนต์มาเซราติคันหรูขับมาจอดหน้าทางเข้าผับใหญ่ โยนกุญแจพร้อมทิปให้เด็กรับรถเสร็จแครอลก็เดินเฉิดฉายเข้าไป

เธอสวมเสื้อยืดคาลวินไคลน์เรียบง่าย กางเกงยีนส์เอวต่ำและรองเท้าส้นสูงสีเงินที่ยังไม่เปิดขาย ออกเที่ยวแต่ละครั้งไม่เคยแต่งองค์ทรงเครื่องน้อย คราวนี้เพราะไม่มีอารมณ์รังสรรค์จึงเลือกแบบสาวมหาวิทยาลัยวัยละอ่อนแทน

ผับนี้ใหญ่ไม่เท่าเดอะเคกับมอนิ่งสตาร์ แต่ก็มีชื่อเสียงไม่น้อย ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศไปในตัว

แสงสีมืดสลัว สายตาอันตรายจากทุกสารทิศจ้องมองมาที่คนๆ เดียว

หญิงสาวเอวบางหย่อนก้นนั่งลงที่โต๊ะหมายเลขห้าใกล้กับเวที ไม่มีคนมารออย่างที่คิดจึงรู้สึกเกินคาด เจ้าหมอนี่น่าจะตรงเวลา ทำไมกล้าให้เธอคอย

เล่นตัวใช่ไหม แครอลไม่อยากหงุดหงิดตั้งแต่เริ่มจึงสั่งเหล้ามามอมเมา เธอส่งข้อความหาหนุ่มแว่นอีกครั้ง

คนสวย : ฉันถึงแล้ว

บนชั้นสองของผับ เมื่อหน้าจอแจ้งเตือนข้อความใหม่ ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบสีทองพลันยกยิ้มเบาๆ ราวกับรอเรื่องสนุก

เขามองไปเห็นคนแล้ว กำลังตัดสินใจว่าจะลงไปหาหรือไม่ไปดี นั่นแครอล ซันวาทอเรย์เชียวนะ ถ้าไม่ติดว่าเพื่อนสั่งห้าม ต่อให้เสี่ยงเจ็บตัวก็ขอพิสูจน์ความสามารถในการเกี้ยวสาวสักหน่อย

(ฝูงหมา)

กวิน : ไอ้เชี่ยบอส อย่าให้รอนาน หญิงกับเพื่อนมึงต้องเลือกเดี๋ยวนี้

มาโค่ว : ก็มึงไม่ใช่เหรอไอ้วินที่แนะนำให้มันเล่นแอพหาคู่ เป็นไงยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงสาวแอดมันเพียบ

กวิน : เออ กูเองแหละ อยากเห็นหน้าสาวไอ้บอสว่ะ ต้องสวยแค่ไหนวะมันถึงไม่มาแดกเหล้ากับเพื่อน ไปเดทกับเค้าเฉยเลย

ในเมื่อเพื่อนๆ อยากเห็นกันนักบอสก็เต็มใจแบ่งปัน เขาส่งรูปที่แอบถ่ายหญิงสาวหุ่นสวยระยะไกลเข้าไปในกลุ่ม และไม่ต้องรอนาน แชทสนทนาก็มีใครบางคนเดือดร้อนใหญ่

นาวี : เดี๋ยวไป

มาโค่ว : ไปไหนวะไอ้วี

กวิน : นั่นสาวไอ้บอส มึงจะไปเสือกกับมันทำไม

มาโค่ว : นั่นน้องแครอลหรือเปล่า เฮ้ย! ไอ้เสื้อซุ่ม มึงแม่งไม่ธรรมดาเลยว่ะ แล้วไอ้วีจะไปทำไมวะ

กวิน : @นาวี มึงจะไปทำไม

มาโค่ว : กูขี้เกียจพิมพ์ละ นั่งอยู่ด้วยกันพวกมึงกลัวดอกพิกุลร่วงหรือไง ก็ถามมันสิ

สองหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างพร้อมเพรียง แต่ไม่ทันได้ถามเจ้าตัว คนหายไปเร็วราวกับผี

พวกเขาไม่เห็นความกระตือรือร้นแบบนี้มาหนึ่งปีแล้ว ตั้งแต่ที่เลิกรากับสาวปริศนาคนนั้น มุบมิบไม่บอกว่าเป็นใครด้วย สงสัยจะฝังใจ

“ไอ้นี่ น้องน้ำผึ้งมาแล้ว มันหลอกเขาให้มีความหวังเสร็จก็หายหัว โคตรเชี่ย! มึงรู้เปล่าไอ้นาวีมันจะไปไหน”

“ตอบไอ้บอสก็คงไปหาไอ้บอสน่ะสิ แปลกๆ เรามีกฎห้ามยุ่งหญิงเพื่อน แล้วมันไปหาเขาทำไม โว๊ะ!”

สวยมากก็จริง แต่ไปแย่งเนื้อจากปากพวกเดียวกัน จะไม่เกิดเรื่องเหรอ

คนสวย : ไม่ต้องโผล่หน้ามา

(คนสวยบล็อกคุณ)

เกินเวลามาสิบห้านาที ต่อให้ใจเย็นแต่หากนิสัยทุเรศเกิน แครอลก็ไม่สน เธอดื่มเหล้าบาดคออีกหลายแก้ว หมดไปหนึ่งขวดเต็มๆ แล้วก็ยังไม่สามารถมอมให้เมาได้

ตระกูลซันวาทอเรย์ขึ้นชื่อเรื่องการดื่ม ตั้งแต่คุณปู่จนมาถึงเธอ แต่ละรุ่นโหดๆ กันทั้งนั้น ไม่มีหรอกแก้วเดียวจอด จะเอาลงต้องขนมาทั้งโรงงาน

“มาคนเดียวเหรอครับ ให้ผมนั่งเป็นเพื่อนไหม”

ชายหนุ่มเสียงทุ้มยังไม่ได้รับคำตอบก็นั่งลงตรงข้าม โต๊ะใหญ่เปิดบิลที่ห้าพัน สาวสวยมาคนเดียวคงจะเบื่อแย่ มิสู้ลองเสี่ยงแนะแนวทางสนุกให้สักหน่อย แครอลผู้เลื่องชื่อ เธอเองก็มั่วไม่เลือกไม่ใช่หรือไง

“เอาแล้ว คนอื่นจ้องอยู่นานไม่มีใครกล้า ไอ้บ้านั่นหาเรื่องใส่ตัวเก่งฉิบหาย ผู้หญิงไม่ได้เหมือนกระต่ายเชื่องๆ ทุกคนนะเว้ย วิ่งไปให้เสือขย้ำถึงที่ชัดๆ”

“ก็ไม่แน่หรอก ภูผามันชอบพูดถึงน้องแคลอยู่บ่อยๆ อาจจะรู้จักกันเป็นการส่วนตัวตั้งนานแล้วก็ได้”

“พวกผู้ชายเจ้าชู้มีใครไม่พูดถึงน้องมันบ้างวะ ที่คบจริงกี่คน นอกนั้นขี้ฟันโม้ไว้อวด”

“เป็นผู้ชายของน้องแคล รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลองว่ะ”

“มึงก็ปากเก่ง ไม่เห็นกล้าเหมือนที่พูดเลย”