Chapter 1 อินฟลูหน้าใสกับรถหรูของรุ่นพี่

Chapter 1

อินฟลูหน้าใสกับรถหรูของรุ่นพี่

@มหาวิทยาลัยเอกชนแอชตันเจเค

วันเปิดภาคเรียน

แสงแดดยามเช้าอ่อน ๆ สาดส่องลงมาทั่วบริเวณมหาวิทยาลัยเอกชนที่เต็มไปด้วยนักศึกษาใหม่และเก่า เสียงพูดคุยจอแจดังขึ้นเป็นระยะ บ่งบอกถึงความตื่นเต้นในวันแรกของเทอม มหาวิทยาลัยแห่งนี้ถูกก่อตั้งอยู่แถบชานเมืองของกรุงเทพมหานคร

สวัสดีค่ะ ฉัน วาวา เด็กสาวหน้าใสวัย 19 ปี วันนี้ฉันสวมชุดนักศึกษาพอดีตัว เสื้อแขนสั้นสีขาว กระโปรงทรงเอสั้น เข็มขัดหนังสีน้ำตาล ในมือถือกล้องวิดีโอขนาดพกพาเดินถ่ายทอดไลฟ์สด อย่างกระตือรือร้น เสียงสดใสดังผ่านไมโครโฟน

“สวัสดีค่า! วันนี้เป็นวันแรกที่วาวาจะพาทุกคนมาชมชีวิตในมหาวิทยาลัยแอชตันเจเคนะคะ! บอกเลยว่าตื่นเต้นมาก! วาวาขึ้นปี 1 แล้วน๊า ทุกคนมาทายกันซิว่าวาเข้ามาเรียนคณะอะไร?”

‘กรี๊ด น่ารักจัง’

‘ขาวมาก ใช้อะไรคะ’

‘เสื้อนักศึกษาเบอร์อะไรคะ?’

‘พี่วาวาสอนแต่งหน้าหน่อยค่ะ’

‘พี่เข้าเรียนที่นั่นได้ไงคะ ต้องสอบมั้ย?’

คอมเม้นต์หลั่งใหลเข้ามาจากการเปิดไลฟ์สด

ฉันยิ้มกว้างพูดคุยกับแฟนคลับในแพลตฟอร์มวิดีโอสั้น ขาเรียวเล็กสับเดินสำรวจรอบ ๆ อย่างกระฉับกระเฉง มือข้างหนึ่งถือกล้อง อีกข้างหนึ่งจับกระเป๋าสะพายที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ถ่ายทำ

ระหว่างที่กำลังพูดอย่างเพลิดเพลิน ฉันก็ตั้งกล้องบนขาตั้งเล็ก ๆ ไว้ใกล้ขอบปูนบริเวณลานจอดรถหรูโดยไม่ทันสังเกตว่าใกล้เกินไป ด้วยความตื่นเต้นจึงหมุนตัวเพื่อถ่ายวิวรอบ ๆ แต่…

ปึก!

กล้องของฉันล้มลง ฮือ! มันกระแทกเข้าไปที่กันชนหน้าของซูเปอร์คาร์สีดำมันวาวที่จอดอยู่ไม่ไกล รอยขีดเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นทันที

“โอ๊ย! ตายแล้ว!” ตายละยัยวาวาเอ๊ย ฉันรีบพุ่งเข้าไปเก็บกล้องอย่างตกใจ แล้วก้มมองรถคันหรูอย่างทำอะไรไม่ถูก

“ขอปิดไลฟ์ก่อนนะคะ เดี๋ยวคืนนี้วาวาจะมาลงคลิปตอบคำถามน๊า รอติดตามได้เลยค่ะ”

ฉันรีบปิดกล้องลงทันที

“ไม่จริงน่า…เป็นรอยเลยเหรอเนี่ย?”

มาวันแรกก็ล่อซูเปอร์คาร์ซะแล้วยัยวาวา ซุ่มซ่ามจริงๆเลย ยัยทื่อเอ๊ย!

ขณะที่ฉันกำลังใช้ชายเสื้อที่ดึงออกมานอกกระโปรงเพื่อเช็ดรอยอย่างรีบร้อน เสียงทุ้มเย็นชาก็ดังขึ้นจากด้านหลังของตัวฉัน

“นี่กล้าทำรถฉันเป็นรอยเหรอ?”

ฉันหันขวับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีแดง กางเกงยีนส์สีเข้ม ภายในสวมเสื้อยืดสีดำ ใบหน้าหล่อเหลา ผมสีดำขลับ จมูกโด่งเป็นสัน ปากสวยได้รูป และดวงตาคมกริบจ้องมาอย่างนิ่ง ๆ

เบย์แบด หรือที่ใคร ๆ ต่างก็รู้จักในฐานะลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย ยืนกอดอกมองเธอราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ แต่แน่นอนว่าวาวาเป็นนักศึกษาใหม่จึงไม่รู้จักเขา

ฉันรู้เพียงว่าชายที่ยืนอยู่ด้านหลังนี้หล่อมาก ทรงผมหล่อสไตล์เกาหลีสีดำขลับ ผิวขาวราวกับเจ้าชายหิมะ ปากสีระเรื่อธรรมชาติ ตัวสูงโปร่งมากกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร เทียบกับฉันที่สูงเพียงร้อยหกสิบเซนติเมตรแล้วคนละเรื่องเลย

ดวงตาคู่คมกริบจ้องมองฉันอย่างกดดัน เอาแล้วสิยัยวาวา!

“อ่า…เอ่อ…ขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ตั้งใจเลยค่ะ!” ฉันยิ้มแหย ๆ ก่อนพยายามเช็ดรอยขนแมวนั้นต่อไป

“แค่นิดเดียวเอง เดี๋ยวฉันจะเช็ดให้เอี่ยมเลยค่ะ!”

ยังคงพยายามทำให้เขาใจเย็น แต่เหงื่อบนหน้าฉันนี่สิผุดขึ้นเม็ดเบ้อเริ่ม ซูเปอร์คาร์นะคะไม่ใช่เวฟทรงเช็งจะได้ไม่เครียด มาวันแรกก็ชะตาขาดซะแล้วยัยวาวาเอ๊ย

แต่คนด้านหลังกลับพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ไม่ต้อง”

มือน้อยๆอันเรียวสวยของฉันถึงกับชะงักกึก

“อ้าว…งั้นก็ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร?” เขาเดินเข้าไปใกล้รถ ใช้นิ้วแกร่งลูบรอยที่กันชน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“นี่เรียกว่านิดเดียวเหรอ?”

ฉันยิ้มเจื่อน ตาบ้าเอ๊ย นึกว่าจะใจดี

“ก็…อาจจะนิดเดียวจริง ๆ ค่ะ เดี๋ยวหนูจ่ายค่าเสียหายให้นะคะรุ่นพี่~”

ฉันรีบทำน้ำเสียงออดอ้อนทันที ไม่ว่าผู้ชายคนไหนถ้าโดนยัยวาวาคนนี้อ้อนก็ต้องมีอ่อนระทวยรวยแรงกันทุกคนแหละ ดูจากการที่ใส่เสื้อช็อปก็รู้ได้ในทันทีว่าน่าจะเป็นรุ่นพี่ภายในคณะวิศวกรรมศาสตร์ แต่ฉันไม่รู้นะว่าเขาคือใครและเรียนสาขาอะไร

“ไม่ต้อง”

คำพูดซ้ำ ๆ ของเขาทำให้ฉันงงกว่าเดิม ฉันมองหน้าเขา ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“แล้ว…จะให้หนูทำยังไงเหรอคะ?”

พี่เขามองมาทางฉันอย่างพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น

“เธอจะต้องรับผิดชอบ”

“เอ่อ… คะ?”

“ถ่ายวิดีโอจากกล้อง มีกระเป๋าใส่อุปกรณ์ขนาดนี้ เรียนสาขาอะไร?”

“เอ่อ หนะ หนูเรียนนิเทศค่ะ อยู่ปี 1 สาขาการสื่อสารมวลชน”

“...” เขายังคงนิ่งไม่ตอบ ฉันจึงขยายความเสริมเข้าไป

“แล้วก็เป็นอินฟลูเอ็นเซอร์ด้วยค่ะ มีผู้ติดตามอยู่สามแสนคน”

ฉันพูดแล้วยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ โดยที่ชายเสื้อนักศึกษายังคงหลุดรุ่ยออกมาจากกระโปรงเพราะแงะออกมาเช็ดรอยขนแมวเจ้ากรรมที่รถคันหรู

“ไปถ่ายคลิปโปรโมตคณะวิศวะให้ฉัน”

เขาตอบเรียบ ๆ ทิ้งท้ายก่อนเดินจากไป ทิ้งให้ฉันยืนอึ้งอยู่กับกล้องในมือ

แต่ยังเดินไปไม่ทันถึงไหนเขาก็หันหลังกลับมาอีกครั้ง แล้วยื่นมือมาตรงหน้าของฉัน ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างสงสัย

รึว่ารุ่นพี่วิศวะคนนี้จะตกหลุมความสวยของยัยวาวากันนะ คิกๆ งี้แหละค่ะ คนมันสวย

“เอาโทรศัพท์มา”

“จะเอาโทรศัพท์หนูไปทำอะไร?”

“เอามาแลกไลน์ไว้ก่อน”

“พี่จะจีบหนูเหรอ?”

“ก่อนถามคือคิดแล้ว?” เขาเลิกคิ้วเหมือนตั้งคำถาม ใบหน้าหล่อนิ่งงัน แต่สะกิดต่อมฉันเข้าอย่างจังเลยล่ะ กวนตีน...

กรี๊ด ไอ้รุ่นพี่บ้า นี่เขาว่าฉันเหรอ!? ฉันถึงกับหน้าเสียไปเลย ไม่เคยมีใครกล้าว่าฉันแบบนี้มาก่อน ฉันเป็นวาวาคนสวย ดาวประจำรุ่นตอนเรียนมัธยมเลยนะ แถมยังเป็นอินฟลูเอ็นเซอร์สาวสวยที่มีคนติดตามมากกว่า 300,000 subscribe อีก

ท้ายที่สุดแล้วฉันก็ยอมยื่นโทรศัพท์ให้กับเขา

“ไว้จะติดต่อไป”

เขาพูดเสียงเรียบแล้วเดินจากไปไม่พูดอะไรอีกเลย ส่วนฉันได้แต่มองแผ่นหลังกำยำนั้นอย่างแค้นเคือง