6 กับดักรอยยิ้ม

พิมพ์รตาพาชาริณมายังร้านอาหารที่เธอเพิ่งจะแนะนำแทนคุณไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เมื่อมาถึงร้านเธอก็มองไปรอบๆ จนสะดุดตากับชายหนุ่มรูปร่างสูงที่มุมหนึ่งของร้านอาหาร

“นั่นไงใบชาคนที่พี่พูดถึง”

พูดจบชาริณก็เดินเข้าไปกอดกับชายคนนั้น ทำให้พิมพ์รตารู้ทันทีว่าเขาคือคนรักของชาริณตามที่เคยเล่าให้ฟัง

ขณะที่ทั้งสองยืดกอดกันอยู่ในร้านพิมพ์รตาก็มองยืนมองบริเวณหน้าร้านเพราะกลัวว่ารัฐชาจะมาเห็น

“พี่เพิร์ลคะ นี่พี่แทนค่ะ คนที่ชาเล่าให้ฟัง” หญิงสาวแนะนำคนรักให้รู้จักกับเพื่อนใหม่ก่อนที่ทั้งสามคนจะนั่งลง

“ยินดีที่รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะคุณแทน”

“พี่เคยเจอกันแล้วเหรอคะ”

“ใช่ครับ คุณเพิร์ลเป็นคนแนะนำให้พี่มาทานข้าวที่นี่ทำให้พี่ได้เจอใบชา”

“พี่เพิร์ลอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่ต้นนะคะ” ชาริณร้องขอเสียงสั่น

“แต่พี่ไม่รู้ว่าจะช่วยปิดเรื่องนี้ได้นานแค่ไหน”

“คุณเพิร์ลครับ ผมรู้ว่าคุณลำบากใจนะ แต่ผมอยากขอร้องว่าอย่าเพิ่งบอกนายต้นให้รู้ว่าผมมาที่นี่จนกว่าแม่ผมจะมาถึงได้ไหมครับ” แทนคุณขอร้องเพราะอยากเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน

“แล้วเพิร์ลต้องเก็บเรื่องนี้นานแค่ไหนคะ”

“แค่สองวันครับ แม่ผมกำลังบินมาที่นี่ ตอนนี้คุณช่วยกันนายต้นให้หน่อยได้ไหม”

“พี่เพิร์ลคะ ถ้าพี่ต้นโทรมาพี่ก็บอกแค่ว่าชาอยู่แต่ที่โรงแรมนะคะ ชาอยากให้พี่ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจให้ชาหน่อยนะคะ” หญิงสาวร้องขออีกครั้ง

“ก็ได้จ้ะ พี่เองก็อึดอัดเหมือนกันที่ต้องเฝ้าใบชาเหมือนนักโทษ แต่หวังว่าถ้าเขารู้ว่าพี่ร่วมมือด้วยเขาจะไม่โกรธพี่อีกคนหรอกนะ”

“ไม่หรอกค่ะพี่เพิร์ล เพราะพี่ต้นเขาแพ้ทางคนยิ้มสวยค่ะ” ชาริณบอกอย่างมั่นใจ เธอหวังว่าความลับครั้งนี้จะไม่แตกก่อนที่มารดาของแทนคุณจะมาถึง

หลังจากอาหารมื้อค่ำที่แล้วทั้งสามคนก็กลับมาที่โรงแรม

“ขอบคุณนะครับคุณเพิร์ล” แทนคุณกล่าวขอบคุณหญิงสาวอีกครั้ง

“ขอบคุณที่แนะนำร้านอาหารเหรอคะ” หญิงสาวถามกลับอย่างรู้ทัน

“เรื่องร้านอาหารก็ใช่ครับ แต่เรื่องที่สำคัญกว่าก็คือคุณไม่โทรบอกนายต้นว่าผมมาหาใบชาที่นี่”

“เพิร์ลก็อยากโทรบอกเขานะคะแต่ก็เห็นใจใบชา ที่ผ่านมาใบชาคิดถึงคุณมาก เธออยากติดต่อคุณตลอดแต่พี่ชายก็สั่งห้าม เพิร์ลให้เธอยืมโทรศัพท์แต่เธอก็กลัวว่าเพิร์ลจะเดือดร้อน เพิร์ลเองก็เคยมีแฟนมาก่อนและเข้าใจดีว่าการคิดถึงคนรักมันทรมานแค่ไหน”

“พี่เพิร์ลเป็นคนจิตใจดีมากค่ะ ชาอยากได้พี่เพิร์ลเป็นพี่สะใภ้จัง”

“อย่าคิดแบบนั้นนะใบชา พี่ชายของใบชาดุอย่างกะเสือแบบนั้นใครได้เป็นแฟนคงเหมือนถูกจับขังกรง” หญิงสาวส่ายหน้าเพราะแค่คิดก็รู้สึกได้ว่าอิสระจะหายไป

“มันก็ไม่แน่นะ เสือแบบนั้นถ้าเจอคนที่ใช่ก็อาจจะเชื่องเป็นแมวเลยก็ได้” แทนคุณหัวเราะกับท่าทางของหญิงสาว

“เพิร์ลว่าอย่ามัวยืนคุยกันเลยนะคะ เดี๋ยวคุณต้นมาเจอเราทั้งสามคนคงได้ซวยกัน เพิร์ลหวังว่าคุณจะจริงจังกับใบชาอย่างที่พูดนะคะ เพราะถ้าคุณทำให้ใบชาเสียใจเพิร์ลก็คงรู้สึกเหมือนคนโดนหักหลัง”

“แน่นอนครับผมไม่มีทางทำให้คนรักของผมเสียใจครับ”

“ชาเป็นหนี้บุญคุณพี่เพิร์ล”

“อย่าคิดมากสิพี่เห็นใบชายิ้มแบบนี้พี่ก็ดีใจแล้วรีบขึ้นข้างบนเถอะเดี๋ยวก็จะกลับแล้วเหมือนกัน”

พิมพ์รตากำลังจะเดินออกจากโรงแรมรัฐชาก็เดินเข้ามาพอดี หญิงสาวรีบเดินเข้าไปทักทาย

“สวัสดีค่ะพี่ต้นมาหาใบชาเหรอคะ เพิร์ลไปด้วยนะคะ”

หญิงสาวอยากโทรไปบอกชาริณแต่ก็กลัวเขาจะสงสัยจึงต้องมาด้วยเผื่อว่าเกิดอะไรขึ้นจะได้ห้ามศึก

“วันนี้ยัยชาเป็นยังไงบ้างเพิร์ล กวนใจอะไรเราหรือเปล่า” เสียงของรัฐชาดังขึ้นชัดเจน

“ไม่นะคะ ใบชาเชื่อฟังคุณต้นค่ะ” เสียงของเพิร์ลค่อนข้างดังเพราะเธออยากให้คนที่อยู่ในห้องรู้ตัวก่อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

รัฐชาเคาะประตูโดยมีพิมพ์รตายืนหน้าซีดอยู่ทางด้านหลัง เธอมองหน้าของชาริณอย่างรู้สึกผิดที่ไม่สามารถห้ามชายหนุ่มได้

“พี่ต้น ดึกแล้วยังจะมาอีกนะคะคิดถึงน้องเหรอ” ชาริณแสร้งทำน้ำเสียงงัวเงียเหมือนคนง่วง แต่เธอแอบมองไปทางหญิงสาวทางด้านหลังด้วยแววตาขอร้อง

“พี่เพิ่งเสร็จงานน่ะ กะว่าจะแวะมาดูเราสักหน่อย พอดีเจอเพิร์ลเลยมาด้วยกัน ทำไมไฟมืดจัง นอนแล้วเหรอ” รัฐชาถามอย่างสงสัย

“ค่ะ ชาเพิ่งกลับจากกินข้าวกับพี่เพิร์ลมานี่ก็เพิ่งจะปิดไฟเองค่ะ รู้สึกง่วงมากเลยค่ะคงเพราะกินเยอะไปหน่อย” หญิงสาวรีบชิงตัดบทเพราะกลัวพี่ชายจะเข้ามาในห้องและครั้งนี้เขาคงโกรธมาก

พิมพ์รตาที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าไม่ดี เธอรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้รัฐชาเข้าไปในห้อง ความลับต้องแตกแน่นอน เธอจึงรีบทำตามแผนที่ตกลงกับแทนคุณไว้ทันที

“ใบชาดูง่วง ๆ นะคะ อย่าไปกวนน้องเลยค่ะ วันก่อนพี่ต้นบอกว่าถ้ามีโอกาสอยากจะขอบคุณเพิร์ลที่ช่วยดูน้องสาวให้ พอดีวันนี้เพิร์ลเลิกงานแล้วรู้สึกอยากหาเพื่อนไปนั่งดื่มสักหน่อย พี่ต้นพอจะสละเวลาไปเป็นเพื่อนเพิร์ลได้ไหมคะ” พิมพ์รตาจงใจยิ้มหวานเพราะชาริณเคยบอกว่าพี่ชายแพ้คนยิ้มสวยซึ่งเธอพยายามจะยิ้มให้สวยที่สุด

“ตอนนี้เหรอครับ ผมว่าเราชวนยัยชาไปด้วยดีไหม อยู่แต่ในห้องน่าเบื่อ”

“พี่ต้นคะชาอิ่มมาก หนังตาจะปิดแล้ว พี่ต้นไปกับพี่เพิร์ลเถอะค่ะ ถือว่าไปพักผ่อนบ้าง พี่ต้นทำงานหนักมาหลายวันแล้วนะ” ชาริณรีบเสริมทัพ

รัฐชาลังเล เขาหันมองน้องสาวสลับกับเพิร์ล

“ถ้าพี่ต้นอึดอัดที่จะไปกับเพิร์ลตามลำพังก็ไม่เป็นไรค่ะ เพิร์ลขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวหันหลังกลับและคิดว่าการพูดแบบนี้จะทำให้รัฐชาเปลี่ยนใจไปกับเธอ

“เอ่อ....ไม่ใช่แบบนั้นครับเพิร์ล” รัฐชารีบปฏิเสธ

“พี่ต้นคะ ชาว่าพี่ต้นห่วงชามากจนลืมมารยาทไปแล้วนะคะ ที่ผ่านมาพี่เพิร์ลดูแลชาอย่างดี เธอขอให้พี่ไปดื่มด้วยแค่นี้พี่ทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่”

“ไม่ใช่แบบนั้น พี่แค่ไม่อยากให้เราเหงาอยู่ที่ห้องคนเดียวต่างหากล่ะ”

“ชาไม่เหงาหรอกค่ะพี่ต้น เดี๋ยวชาก็จะนอนแล้ว”

“งั้นพี่จะไปดื่มกับเพิร์ลนะ เราก็ล็อกห้องดีๆ ล่ะ มีอะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอดเข้าใจไหม”

“รับทราบค่ะพี่ต้น เที่ยวให้สนุกนะคะ” ชาริณยิ้มหวานให้พี่ชาย

รัฐชาเดินตามหญิงสาวเข้ามาในลิฟต์ เขารู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ที่เมื่อครู่ปฏิเสธเธอไป

“พี่ต้นจะกลับไปพักก็ได้นะคะ”

“ไม่เป็นไร พี่ก็อยากดื่มเหมือนกัน แล้วปกติเพิร์ลไปดื่มที่ไหนล่ะ”

“ผับของโรงแรมค่ะ อยู่ชั้นใต้ดินนี่เอง เมาแค่ไหนก็เดินกลับที่พักได้”