13 ใจตรงกัน

รัฐชายิ้มเขายังไม่บอกพิมพ์รตาว่าที่ก็ตั้งใจจะมาหาเธอและเที่ยวกับเธอเพราะไม่อยากจะกดดันเธอมากจนเกินไป

“พี่ว่าพรุ่งนี้จะเข้าบริษัทครับ จากนั้นก็คงพักสักหน่อย”

“แล้วพี่ต้นจะอยู่ไทยนานไหมคะ”

“ยังไม่แน่เลย เพิร์ลล่ะ เรื่องไปเที่ยวตกลงจะไปที่ไหนกันครับ”

“ไม่รู้เลยค่ะ เพื่อนๆ ไม่ว่างกันเลยเพราะไม่ได้นัดกันไว้ก่อน เพิร์ลเลยต้องหาที่เที่ยวที่ไปคนเดียวได้” เธอตอบอย่างผิดหวังเพราะเอาแต่ตื่นเต้นกับการแต่งงานของเพื่อนจนลืมถามว่ามีใครว่างจะไปเที่ยวต่อกับเธอบ้าง

“น่าเสียดายนะ อุตส่าห์ได้หยุดพัก งั้นไปเที่ยวกับพี่ไหมล่ะ” รัฐชารีบเสนอ

“แต่พี่ต้นบอกว่าจะเข้าบริษัทนี่คะ เพิร์ลไปเที่ยวคนเดียวได้ค่ะ ไม่อยากให้พี่ต้นต้องเสียงาน”

“ก็แค่เข้าไปสั่งงานเองครับ เราไปเที่ยวกันนะครับ”

“ก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้พี่ต้นไปทำงาน ส่วนเพิร์ลก็จะเอาของฝากไปให้ป้าค่ะ แล้วเราค่อยนัดเจอกันวันมะรืนนะคะ”

“เพิร์ลพักที่โรงแรมนี้เหรอ”

“ใช่ค่ะ แต่พรุ่งนี้ก็จะย้ายไปโรงแรมที่เพิร์ลเคยทำงานแล้วค่ะ ค่าห้องถูกกว่าที่นี่”

“จะเสียค่าห้องทำไมล่ะ ไปพักที่บ้านพี่ก็ได้”

“ขอบคุณค่ะพี่ต้น แต่เพิร์ลเกรงใจ”

“เกรงใจทำไม บ้านพี่มีตั้งหลายห้องนะ”

“แล้วคนที่บ้านจะไม่ว่าเหรอคะ”

“จะมีใครว่าล่ะ พี่อยู่กับใบชาสองคนแล้วตอนนี้ใบชาก็อยู่ญี่ปุ่น เก็บของแล้วไปพักกับพี่นะครับ พี่ไม่อยากเหงาอยู่คนเดียว เพิร์ลพักที่โรงแรมก็น่าจะเหงานะ”

คำว่าเหงาสำหรับคนทั้งสองมันไม่เหมือนของคนอื่น พิมพ์รตายิ้มเพราะเข้าใจถึงความหมายมันดี

“แต่เพิร์ลอยากอยู่อาฟเตอร์ปาร์ตี้ก่อน พรุ่งนี้เพิร์ลค่อยไปพักที่บ้านพี่ได้ไหมคะ”

“แต่พี่รอได้นะ”

“ถ้าจะรอจริงๆ ที่ไปรอที่ห้องเพิร์ลก็ได้ค่ะ” หญิงสาวหยิบคีย์การ์ดจากกระเป๋าส่งให้จากนั้นตัวเธอเองก็กลับเข้าไปร่วงงานกับเพื่อนๆ ต่อ

เมื่อขึ้นมาถึงบนห้องรัฐชาก็เดินสำรวจไปทั่ว กระเป๋าเดินทางใบใหญ่วางอยู่ที่มุมห้องส่วนอีกใบหนึ่งเปิดกางอยู่

เขาหัวเราะเบาๆ กับการกระทำของตัวเองที่เดินเข้าไปบอกทุกคนว่าเป็นแฟนของพิมพ์รตาแต่อารมณ์ในตอนนั้นก็ไม่อยากจะให้ใครมาดูถูกเธอโดยเฉพาะผู้ชายคนนั้นที่เขาพอจะจำได้ว่าเป็นหนึ่งในวิศวกรที่บริษัทของเขา

รัฐชาไม่รู้ว่าถ้าหากเรื่องนี้เป็นจริงมันจะเป็นยังไง เพราะจากที่คุยกับพิมพ์รตาหญิงสาวยังไม่คิดจะกลับมาทำงานที่ประเทศไทย

ส่วนเขาก็จะอยู่ที่นั่นเพียงแค่สองปี เขาไม่เคยมีแฟนที่ต้องอยู่ห่างกันแต่ระยะเวลาสองปีที่ได้อยู่ใกล้ชิดก็อาจทำให้ทั้งเขาและเธอรู้จักกันมากขึ้น

“เฮ้อ....” ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะล้มตัวลงนอน

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัฐชารีบลุกไปเปิดให้กับเจ้าของห้องตัวจริงที่เดินเข้ามาพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์

“พี่ต้น รอนานไหมคะ”

“ไม่ครับ สนุกไหมเพิร์ลเมาหรือเปล่า”

“สนุกค่ะ เพิร์ลไม่ได้เมานะคะ แค่มึนนิดหน่อยเอง พี่ต้นจะให้เพิร์ลไปกับพี่คืนนี้เลยจริงๆ ใช่ไหม”

“จริงครับ พี่ว่าเรากลับไปที่บ้านดีกว่าพรุ่งนี้จะตื่นสายแค่ไหนก็ได้ ให้พี่ช่วยเก็บของนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ของนิดเดียวเอง”

แล้วหญิงสาวก็เก็บของลงกระเป๋าโดยมีเขาคอยช่วยอยู่ใกล้ๆ ทุกจังหวะที่ก้มชุดของเธอที่เว้าลึกก็ทำเอาเขาแอบกลืนน้ำลายอยู่หลายครั้ง

“พร้อมนะครับ ไม่ลืมอะไรใช่ไหม”

“ไม่แล้วค่ะ บ้านพี่ต้นอยู่ไกลจากที่นี่ไหมคะ เพิร์ลเริ่มจะง่วงแล้วล่ะคะ”

“ไม่ไกลครับ ถ้าเพิร์ลง่วงก็หลับในรถไปเลยก็ได้นะ”

ระยะทางจากโรงแรมมายังบ้านของรัฐชาใช้เวลาขับรถประมาณสิบนาทีแต่คนที่นั่งอยู่ข้างๆ นั่นหลับมาตั้งแต่รถเคลื่อนตัวออกจากหน้าโรงแรมแล้ว เขารู้ว่าเธอเมาแต่ก็พยายามครองสติเอาไว้

“ถึงบ้านแล้วครับเพิร์ล” ชายหนุ่มเรียกเธอเบาๆ เพราะกลัวหญิงสาวจะตกใจ

“ทำไมถึงไวจังคะ เพิร์ลยังง่วงอยู่เลยขออีกสักห้านาทีได้ไหมคะ” เพราะอากาศเย็นในรถบวกกับแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปเยอะหญิงสาวเลยไม่มีแรงจะลงจากรถ

“งั้นพี่ให้อยู่ต่ออีกแป๊บนะ” เขาขยับเบาะถอยห่างแล้วอุ้มเธอขึ้นมานั่งคร่อมไว้บนตัก

“พี่ต้น ไหนว่าจะให้นอนต่อแล้วอุ้มเพิร์ลมาทางนี้ทำไม”

“ก็พี่กลัวเพิร์ลหนาวเลยอยากจะกอดให้หายหนาวไงล่ะ” เขากอดเธอแน่นขึ้นจมูกคลอเคลียอยู่ตรงซอกคอหอมไม่ยอมห่าง

“อื้อ...พี่ต้นอย่านะ”

“อย่าอะไร ก็คนมันคิดถึงจนต้องบินกลับมาหา”

“ไหนว่ามาทำงาน”

“มันก็แค่ข้ออ้างอันที่จริงคิดถึงเพิร์ลมากกว่า”

“รู้หรอกน่าว่าพูดแบบนี้เพราะต้องการอะไร”

หญิงสาวสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของชายหนุ่มเพราะตอนนี้ร่างกายของเขามันร้อนขึ้นและบางอย่างมันก็ดุนดันอยู่ตรงบั้นท้าย

“แล้วเพิร์ลล่ะ รู้สึกเหมือนกันไหม คิดถึงคืนนั้นของเราไหม” รัฐชากระซิบแหบพร่า ได้อยู่ใกล้ได้กลิ่นหอมแบบนี้เขาแทบจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่

“แล้วพี่ต้นคิดว่าเพิร์ลไม่รู้สึกแบบพี่เพิร์ลจะยอมมาด้วยไหม”

“แสดงว่าเราสองคนใจตรงกันนะ” พูดจบก็โน้มใบหน้าของเธอลงมาใกล้ๆ แล้วจูบแผ่วเบาความคิดถึงผ่านริมฝีปากร้อน

“อื้อ....” หญิงสาวครางความประท้วงเมื่อเขาจูบดูดดื่มจนเธอแทบจะขาดอากาศหายใจ

“พี่คิดถึงจูบนี้ที่สุด คิดถึงกลิ่นกายหอมๆ ของเพิร์ล”

“เพิร์ลก็เหมือนกันค่ะ เพิร์ลคิดถึงอ้อมกอดอุ่นๆ ของพี่ต้นที่สุดค่ะ” หญิงสาวพูดความรู้สึกออกมาจากใจจริง

ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าหาและแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม

ปลายลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดส่งผ่านความรู้สึกกระแสความเสียวซ่านเดินพล่านไปทั่วตัว ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างกายบวกกับความคิดถึงทำให้พิมพ์รตาหลงลืมว่าตอนนี้ถึงสองยังนั่งอยู่ในรถ

ฝ่ามือร้อนของรัฐชาลากไล้ให้ไปตามผิวเนื้อนุ่ม ก่อนจะเกี่ยวสายเดี่ยวลงมากองอยู่ใต้ราวนม เขาตาลุกวาวเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่สวมชั้นในเพราะชุดเป็นแบบมีชั้นในอยู่แล้ว ฝ่ามือใหญ่ก็ฟอนเฟ้นอกอิ่มสองข้างไปตามอารมณ์ที่ไม่อาจควบคุมได้

เสียงครางในลำคอของหญิงสาวบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าตอนนี้อารมณ์ของเธอก็กำลังปะทุเดือดขึ้นไม่ต่างจากเขาเลยสักนิด ริมฝีปากกดจูบไม่ยอมปล่อย ก่อนผละออกอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าเธอจะขาดอากาศหายใจ รัฐชาประคองแผ่นหลังแล้วจมูกโด่งสูดดมกลิ่นกายหอมก่อนที่ริมฝีปากจะขบเม้มไปบนยอดถันเบาๆ กระตุ้นอารมณ์ของหญิงสาวให้ลุกโชน

“อ้าาาา.....พี่ต้น.....” เธอครางสะท้านกับสัมผัสร้อน เขาดูดดึงหน้าอกอวบอิ่มของทั้งสองข้างสลับไปมาอย่างหิวกระหายก่อนที่มืออีกข้างจะเริ่มต่ำลงมากดสะโพกกลมกลึงให้แนบชิดกับความแข็งร้อน ตอนนี้อารมณ์ของทั้งสองเหมือนกับเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ

“เพิร์ลจ๋า....พี่คงเข้าไปในบ้านไม่ไหวแน่ๆ ขอจัดการเพิร์ลในรถก่อนนะ”