ตอนที่ 2 : สิ่งที่ไม่ควรถูกเห็น

ซออึนฮาไม่เชื่อในการตัดสินใจฉับพลัน

เธอเชื่อในการเตรียมการ

เช้าวันถัดมา หลังจากออกจากอพาร์ตเมนต์ในคืนนั้น

เธอไม่ได้ไปทำงาน

แต่ไปนั่งอยู่ในร้านกาแฟเงียบ ๆ แห่งหนึ่งย่านซอชอน

ร้านนี้ไม่ดัง

ไม่มีมุมถ่ายรูป

ไม่มีเพลงดังรบกวนความคิด

เป็นสถานที่ที่คนไม่ตั้งใจมักไม่เลือก

และคนที่ไม่อยากถูกจำ มักจะชอบ

อึนฮานั่งโต๊ะมุมในสุด

หลังติดผนัง

สามารถมองเห็นประตูร้านและเคาน์เตอร์ได้พร้อมกัน

เธอวางโน้ตบุ๊กลง

เปิดมันขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

ราวกับเป็นลูกค้าคนหนึ่งที่มานั่งทำงาน

แต่ในความเป็นจริง

ไฟล์แรกที่เธอเปิด

ไม่เกี่ยวกับงานของบริษัทใดเลย

มันคือไฟล์ที่ชื่อว่า

“โครงสร้างความสัมพันธ์”

อึนฮามองชื่อไฟล์นั้นอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะคลิกเข้าไป

หน้าจอแสดงตารางข้อมูล

ชื่อ

วันที่

ความเชื่อมโยง

และระดับความเสี่ยง

ชื่อของคังมินแจอยู่ตรงกลาง

เชื่อมโยงไปยังหลายจุด

หนึ่งในนั้นคือชื่อที่เธอเห็นเมื่อคืน

ฮันซูยอน

อึนฮาไม่ได้เริ่มจากการถามว่า ทำไม

เธอเริ่มจากคำถามที่สำคัญกว่า

เขาเริ่มเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอเลื่อนข้อมูลย้อนกลับ

หกเดือน

เจ็ดเดือน

แปดเดือน

ช่วงเวลาเดียวกับที่มินแจเริ่มผลักดันโปรเจกต์ใหม่

บริษัทที่ดูเหมือนจะเป็นก้าวกระโดดในอาชีพของเขา

แต่ทุกก้าวกระโดด

ต้องมีแรงส่ง

และแรงส่งนั้น…

มักไม่ฟรี

อึนฮายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

สายตายังคงจับจ้องหน้าจอ

ซูยอนเข้ามาในชีวิตมินแจ

ไม่ใช่ในฐานะ “ผู้หญิง”

แต่ในฐานะ “ทรัพยากร”

เธอเห็นภาพนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อข้อมูลเริ่มเรียงตัวเอง

ฮันซูยอน

ลูกสาวของอดีตผู้บริหารระดับสูง

เครือข่ายทางธุรกิจแน่นหนา

เงินลงทุนหมุนเวียนสูง

และ…ความทะเยอทะยานที่ไม่เคยซ่อน

ผู้หญิงแบบนี้

ไม่เสียเวลาคบใครเพราะอารมณ์

อึนฮาปิดไฟล์

เปลี่ยนไปเปิดอีกไฟล์หนึ่ง

“จุดบอด”

ในนั้นคือสิ่งที่มินแจคิดว่าเธอ “ไม่รู้”

บัญชีที่ไม่ได้ใช้ชื่อเขา

สัญญาที่เธอไม่ได้เป็นผู้ลงนาม

การโอนเงินที่อ้อมไปหลายทอด

เขาคิดว่าเธอไม่สนใจ

เพราะเธอไม่เคยถาม

แต่ความจริงคือ

เธอไม่ถาม

เพราะคำตอบมันชัดเจนเกินไป

โทรศัพท์ของเธอสั่น

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

ทำให้มุมปากของอึนฮาขยับเพียงเล็กน้อย

คังมินแจ

เธอปล่อยให้มันดังจนเกือบตัดสาย

ก่อนจะกดรับ

“อึนฮา”

เสียงของเขาฟังดูอ่อนลง

“เธออยู่ไหน”

“ข้างนอก”

“กลับบ้านได้ไหม เราต้องคุยกัน”

อึนฮามองนาฬิกา

09:18 น.

“วันนี้ฉันไม่สะดวก”

เธอตอบ

น้ำเสียงสุภาพ

ไม่มีร่องรอยของอารมณ์

“เธอเลี่ยงฉันอยู่หรือเปล่า”

คำถามนั้น

ไม่ได้มาจากความรัก

แต่มาจากความไม่มั่นคง

อึนฮานิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะตอบ

“คุณคิดมากไปเอง”

ประโยคเดียวกับที่เขาเคยใช้กับเธอ

เธอกดวางสาย

ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ

ไม่ใช่เพราะไม่อยากฟัง

แต่เพราะ ยังไม่ถึงเวลา

ช่วงบ่าย

อึนฮาไปพบคนคนหนึ่ง

ไม่ใช่เพื่อน

ไม่ใช่ญาติ

และไม่ใช่คนที่มินแจรู้จัก

เขาชื่อ พัคจินวู

ที่ปรึกษาทางกฎหมายด้านโครงสร้างธุรกิจ

ชายวัยกลางคน

สีหน้าเรียบ

ไม่ถามมาก

ไม่แสดงความเห็นเกินจำเป็น

คนแบบนี้

เหมาะกับการเก็บความลับ

“คุณต้องการให้ผมดูอะไร”

จินวูถาม เมื่ออึนฮาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ

“ฉันอยากรู้ว่า ถ้าฉันถอนตัว”

เธอพูดชัดเจน

“ใครจะเจ็บมากที่สุด”

จินวูเลิกคิ้วเล็กน้อย

แต่ไม่แปลกใจ

เขาเปิดแฟ้ม

พลิกดูทีละหน้า

ยิ่งดู

สีหน้าก็ยิ่งนิ่ง

“คุณรู้ไหม”

เขาพูดในที่สุด

“ว่าคุณถือไพ่สำคัญอยู่กี่ใบ”

อึนฮาพยักหน้า

“พอประมาณ”

เขามองเธอ

สายตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ถ้าคุณเดินออกตอนนี้”

“บริษัทนั้นจะไม่ล้มทันที”

“แต่จะเริ่มเลือดไหล…อย่างช้า ๆ”

อึนฮาชอบคำอธิบายนี้

เพราะมันตรงกับสิ่งที่เธอต้องการ

“แล้วถ้าฉันไม่เดินออก”

เธอถามต่อ

“แต่เปลี่ยนตำแหน่ง”

จินวูหยุดมือ

เงยหน้ามองเธอจริงจัง

“คุณหมายถึง…”

“ฉันหมายถึง”

อึนฮาขัดขึ้น

“ฉันยังอยู่ในเกม”

“แต่ไม่ใช่ในฐานะคนของเขา”

ความเงียบปกคลุมโต๊ะสนทนา

จินวูยิ้มบาง ๆ

เป็นรอยยิ้มของคนที่เริ่มสนใจ

“งั้นคุณต้องระวัง”

เขาพูด

“เพราะคนที่คิดว่าคุณไม่อันตรายที่สุด”

“มักเป็นคนที่คุณต้องจัดการเป็นคนแรก”

อึนฮาปิดแฟ้ม

ลุกขึ้นยืน

“ฉันรู้”

เย็นวันนั้น

อึนฮากลับไปที่อพาร์ตเมนต์

มินแจอยู่ที่นั่น

นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่น

เขาลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นเธอ

สีหน้าดูโล่งใจปนกังวล

“เธอหายไปทั้งวัน”

เขาพูด

“ฉันโทรหาเธอหลายครั้ง”

อึนฮาถอดรองเท้า

วางกระเป๋า

ท่าทางไม่รีบร้อน

“ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่สะดวก”

“เธอเปลี่ยนไป”

เขาพูดตรง ๆ

“ตั้งแต่เมื่อคืน”

อึนฮาหยุด

หันมามองเขา

“หรือคุณเพิ่งเริ่มสังเกต”

คำถามนั้น

ทำให้มินแจพูดไม่ออก

“เธอไม่เหมือนเดิม”

เขาพูดซ้ำ

น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด

“คนเราควรเปลี่ยนบ้าง”

อึนฮาตอบ

“โดยเฉพาะเมื่อข้อมูลใหม่เข้ามา”

เขาขมวดคิ้ว

“ข้อมูลอะไร”

อึนฮาเดินไปนั่งลงตรงข้าม

สบตาเขานิ่ง ๆ

“คุณอยากให้ฉันพูดตอนนี้จริง ๆ เหรอ”

มินแจชะงัก

เขาไม่แน่ใจ

และความไม่แน่ใจนั้น

กำลังกัดกินความมั่นใจของเขาอย่างช้า ๆ

“เราเป็นอะไรกันแน่ตอนนี้”

เขาถามในที่สุด

อึนฮาคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะตอบ

“เรายังอยู่ในความสัมพันธ์เดิม”

“แค่ฉันเริ่มมองมันจากมุมที่ต่างออกไป”

คำตอบนั้น

ไม่ใช่การยืนยัน

และไม่ใช่การปฏิเสธ

มันคือพื้นที่สีเทา

ที่ทำให้คนฟังไม่สามารถวางใจได้

มินแจถอนหายใจ

พยายามควบคุมอารมณ์

“ฉันรักเธอ”

เขาพูด

เหมือนประโยคนี้จะช่วยแก้ทุกอย่าง

อึนฮายิ้มบาง

สุภาพ

ว่างเปล่า

“ฉันรู้”

เธอลุกขึ้น

เดินไปที่ห้องทำงาน

ปิดประตูเบา ๆ

ทิ้งให้มินแจนั่งอยู่กับคำพูดของตัวเอง

ภายในห้อง

อึนฮาเปิดโน้ตบุ๊กอีกครั้ง

เธอเพิ่มบันทึกใหม่ลงในไฟล์เดิม

วันที่: วันนี้

สถานะ: เริ่มบีบพื้นที่

การตอบสนองของเป้าหมาย: สับสน / พยายามควบคุม

เธอหยุดพิมพ์

มองหน้าจอครู่หนึ่ง

ก่อนจะเปิดไฟล์ใหม่

“ฮันซูยอน”

ข้อมูลของผู้หญิงคนนั้นยังไม่สมบูรณ์

แต่มีมากพอให้เห็นแนวโน้ม

ซูยอนไม่ใช่แค่เข้ามาแย่ง

เธอเข้ามา แทนที่

และผู้หญิงแบบนี้

ไม่หยุดแค่ผู้ชายคนเดียว

อึนฮาหลับตาลง

คิดอย่างเป็นระบบ

ถ้ามินแจคือหมากที่กำลังสั่นคลอน

ซูยอนก็คือมือที่ขยับหมากนั้น

และถ้าเธออยากให้กระดานพัง

เธอไม่ควรเริ่มจากหมาก

แต่ควรเริ่มจาก มือ

อึนฮาเปิดตา

พิมพ์ประโยคสุดท้ายของวัน

ขั้นตอนต่อไป:

ทำให้คนที่คิดว่าตัวเองคุมเกม

เริ่มไม่มั่นใจในทุกการเดินของตัวเอง

ด้านนอกห้อง

มินแจยืนอยู่หน้าประตู

มือยกขึ้นเหมือนจะเคาะ

แต่สุดท้ายก็ลดลง

เขารู้สึกได้

อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ซออึนฮา

กำลังอยู่ใกล้เขา

แต่ไกลออกไปทุกที

และเขาไม่รู้เลยว่า

สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ในนั้น

ไม่ใช่การเสียใจ

แต่คือการ

วางกับดักอย่างเป็นระบบ