ตอนที่ 5 เปิดใจ

ครบกำหนดการถอดเฝือกของพิพัฒน์ในวันนี้ นายแจ่มต้องไปธุระในเมือง ส่วนนาวินต้องเฝ้าสวน จึงเป็นหน้าที่กิ่งกานดาที่ต้องดูแลเขาในวันนี้

“ขอซื้อของแป๊บนึงนะคุณรีบหรือเปล่า?” เธอเอ่ยถามชายหนุ่มขณะที่เดินมาด้วยกันหลังจากเสร็จธุระที่โรงพยาบาลแล้ว พิพัฒน์กำลังจะอ้าปากตอบ แต่คนถามก็ชิงตอบก่อนเสียอย่างนั้น

“จะรีบทำไมคุณไม่มีอะไรทำสักหน่อย” หันมามองหน้าเขาแค่แว๊บเดียวก่อนจะเดินตรงไปลานจอดรถ ถามเองตอบเอง มีงานทำแค่ตัวเองคนเดียวหรือยังไง ส่ายหน้าพร้อมกับอมยิ้มและเดินตามเธอไป

ชายหนุ่มแบมือและยื่นไปตรงหน้าเธอเพื่อขอกุญแจรถ

“ผมขับให้” หลังจากรบกวนเธอก็หลายครั้ง ถึงแม้ทุกครั้งจะใช้เงินแก้ปัญหาก็เถอะ กิ่งกานดายื่นกุญแจรถให้เขา นั่งสบาย ๆ ก็ดีเหมือนกัน

สองหนุ่มสาวเดินซื้อของใช้ในห้างสรรพสินค้าขนาดเล็กในตัวอำเภอ จากท่าทีของกิ่งกานดาที่ดูผ่อนคลายหลังจากคุ้นเคยกันมากขึ้น เธอคงเริ่มสะดวกใจที่จะเป็นมิตรกับเขาบ้างแล้ว เพราะกล้าที่จะเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ของเธอให้เขาฟัง การพูดคุยไม่ใช่แค่ถามคำตอบคำเหมือนที่ผ่านมา

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่ลอยคละคลุ้งมากับแอร์เย็นฉ่ำในอากาศภายในห้างสรรพสินค้า บวกกับกลิ่นหอมของขนมหลากหลายในโซนใกล้กันมันยั่วยวนชวนชิม กิ่งกานดาชะเง้อมองพร้อมทั้งเผลอเก็บกลิ่นหอมสูดเข้าเต็มปอดอย่างฟิน ๆ

“หอมจัง” เธอพูดพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกเก็บความหอมพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“เราซื้อไปฝากลุงแจ่มกับโหน่งดีกว่า” พิพัฒน์เอ่ยปากชวนเมื่อเห็นท่าทีของเธอ

“คุณจ่ายนะ” มาธุระเรื่องของเขานี่นา เขาก็ต้องเป็นคนควักสิถึงจะถูก

“แน่นอนอยู่แล้ว” รอยยิ้มบาง ๆ จากใบหน้าเข้ม ๆ

พิพัฒน์สั่งเครื่องดื่มสำหรับหญิงสาวและสำหรับตัวเอง อีกทั้งขนมมากมายกลับไปฝากลุงแจ่มและนาวิน ก่อนสองหนุ่มสาวจะเดินทางกลับ

“ดีจังมีคนจ่ายให้ อิ่มจังตังค์อยู่ครบ” เธอพูดอย่างอารมณ์ดีขณะขึ้นนั่งในรถ พิพัฒน์ประจำที่คนขับแล้ว

“อยากกินอะไรมีคนจ่ายให้ทุกวันแบบนี้ก็ดีสิ” คำพูดของคนขี้งกที่ไม่ได้คิดอะไร

“จ่ายตลอดชีวิตยังได้เลย” พิพัฒน์ที่ไม่ได้คิดอะไรเช่นกัน เขาหมายถึงมันก็ไม่ได้แพงอะไรมากมาย จ่ายได้สบายอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนจะเลือกใช้คำผิด เพราะทำให้คนฟังถึงกับนิ่งไป

เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ปลายสายคือผู้กองก้องเกียรติ ชายหนุ่มกดรับและเปิดลำโพง

“ว่าไง?” กรอกเสียงไปตามสาย

(“ฉันออกมาข้างนอกก็เลยโทรหาแก เป็นไงบ้างขาแกหายดีหรือยัง?”)

“เพิ่งจะถอดเฝือกวันนี้”

(“แล้วเมื่อไหร่แกจะกลับมา ตอนนี้คุณดากับไอ้ชัชตามหาแกให้ควั่ก”)

(“งานโรงแรมที่ภูเก็ตคุณดาเขามอบหมายให้ชัชชาติ เป็นผู้อนุมัติแทนแกแล้ว จนกว่าจะมีประกาศเปลี่ยนแปลง และให้คนสะกดรอยตามฉันทุกวัน เบื่อฉิบหาย ส่งคนไปเฝ้าที่คอนโดแกด้วย”)

(“นี่มันไม่รู้เหรอว่ากูเป็นตำรวจ”) ก้องเกียรติพูดติดตลกเมื่อแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าถูกสะกดรอยตาม

กิ่งกานดานั่งนิ่งฟังคำสนทนาของเขากับปลายสายที่เธอไม่รู้จัก กับเรื่องราวของเขาที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน จะบอกว่าไม่เคยสนใจเลยก็ว่าได้ ไม่ผิดอย่างที่เธอคาดเดาไว้สักนิด คงเป็นพวกคนรวยที่แย่งมรดกกันกระมัง ถึงมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น

“งานที่ให้ทำไปถึงไหนแล้ว?” พิพัฒน์ถามปลายสาย

(“ฉันปรึกษากับคุณเกษมแล้ว ได้หลักฐานมาส่วนหนึ่ง แต่คุณเกษมบอกว่ายังไม่แน่นพอ แล้วก็ได้ข้อมูลเจ้าหน้าที่การเงินที่เคยทำงานกับคุณวรรณแล้ว เรื่องนี้คุณเกษมเขาจะจัดการเอง”)

ทนายเกษม คือทนายฝ่ายกฎหมายของบริษัท ที่ทำงานกับสุเทพมานานจนเป็นที่ไว้ใจของพิพัฒน์

“ถ้าหลักฐานพร้อมแกนัดคุณเกษมให้ฉันด้วย...ถ้าจำเป็นคงต้องฟ้องหย่า แต่ฉันจะคุยกับคุณเกษมก่อน ไม่อยากให้กระทบกับหุ้นโรงแรม”

ฟ้องหย่าเหรอ กิ่งกานดาทวนคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่ เขาแต่งงานแล้ว เธอคิดในใจ

(“แล้วก็คนที่ลอบทำร้ายแกเป็นคนของไอ้ชัชนะ ส่วนทะเบียนรถเห็นวิ่งเข้าออกคอนโดที่คุณดาพัก ฉันเก็บหลักฐานไว้หมดแล้ว น่าจะตั้งใจให้เหมือนเป็นอุบัติเหตุ ถ้าเล่นถึงตายขนาดนี้แกก็ระวังตัวไว้ด้วยแล้วกัน”)

“อือ” ตอบรับคำเป็นห่วงของเพื่อนแค่สั้น ๆ

(“นายเข้มตอนนี้ปลอดภัยแล้วมีพลเมืองดีมาช่วยไว้ทัน กำชับไว้แล้วเรื่องคำให้การกับตำรวจว่าเป็นอุบัติเหตุอย่าทำให้เกิดพิรุธ ตอนนี้นายเข้มพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน มีคนเฝ้าสะกดรอยตามตลอดคงรอดูว่าแกไปเยี่ยมหรือเปล่า”)

ก้องเกียรติร่ายยาว สองเพื่อนซี้คุยกันต่อสักพักก่อนวางสายไป การสนทนาโทรศัพท์สิ้นสุดลงแล้ว แต่คนที่นั่งข้างๆ เขายังคงเงียบอยู่ นี่เขาตั้งใจเปิดลำโพงเพื่อให้เธอได้ยินสินะ

“ทำไมเงียบจัง” พิพัฒน์หันมาถามคนข้าง ๆ กิ่งกานดาหันไปมองหน้าเขา แล้วจะให้เธอพูดอะไร

“คุณสงสัยอะไรก็ถามได้”

เขาพูดขณะขับรถโดยไม่หันมามองหน้าเธอ น้ำเสียงเรียบเดาอารมณ์ไม่ออก

“คุณแต่งงานแล้วเหรอ?” แม้จะไม่อยากถาม แต่ไหน ๆ เขาก็เป็นคนเปิดประเด็นมาเองนี่นา ก็ต้องแต่งอยู่แล้วสิ ดูจากโปรไฟล์ภายนอก อีกทั้งเรื่องราวธุรกิจที่เขาคุยสายเมื่อครู่ก็คงไม่รอดโสดมาได้กระมัง

“อือ...และกำลังจะหย่า” เขาตอบเสียงเรียบ

หันขวับมามองหน้าคนพูดทันที พิพัฒน์ยังคงสีหน้าเรียบนิ่ง

“ดากับผมแต่งงานกันเพราะข้อตกลงของพ่อผมและพ่อเธอในเรื่องธุรกิจครอบครัว” เขาขยายความต่อให้

“อ๋อ” พยักหน้ารับรู้ แต่เลือกที่จะไม่ถามต่อ เขาก็แค่มาขอเช่าห้องคงไม่เหมาะหากจะไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขามากเกินไป

“ในความเป็นจริงบางครั้งเราก็ไม่สามารถเลือกทุกอย่างที่ตัวเองต้องการได้ ผมเป็นลูกเลี้ยงของคุณพ่อ พ่อแม่ผมเสียตั้งแต่ผมยังเด็ก ท่านเป็นคนเลี้ยงผมมา” เขาขยายความให้

กิ่งกานดาฟังเรื่องราวของเขาและปะติดปะต่อเรื่องที่เขาคุยสายโทรศัพท์เมื่อครู่

“อย่าบอกนะว่าคนที่ลอบทำร้ายคุณคือ...ภรรยาคุณ” เธอพูดอย่างระมัดระวัง

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ไอ้ก้องกำลังรวบรวมหลักฐานอยู่”

“คนที่โทรมาเมื่อกี๊นั่นแหละ เขาเป็นตำรวจ” กิ่งกานดาพยักหน้ารับรู้

เรื่องราวมากมายของเขาที่นำมาแชร์กับเธอ สองหนุ่มสาวสนทนากันไปเรื่อย ๆ ตลอดทางจนถึงบ้าน และดูเหมือนจะเป็นการพูดคุยที่เข้ากันได้เป็นอย่างดีเสียด้วย

แสงแดดจ้าของบ่ายแก่ๆ ที่อากาศแสนจะอบอ้าว เม็ดเหงื่อเกาะตามกรอบหน้าของสองหนุ่มนาวินและพิพัฒน์ จนต้องจอดซื้อน้ำปั่นเย็น ๆ เพื่อดับกระหาย วันนี้เป็นวันที่แสนจะวุ่นวายของสองพี่น้อง เมื่อลุงแจ่มไม่อยู่บ้านเลยต้องพึ่งข้าวกล่องที่ร้านอาหารตามสั่งในหมู่บ้านประทังชีวิตไปก่อน

“เดี๋ยวพี่ไปสั่งข้าวให้นะ” พิพัฒน์เอ่ยขึ้นกับนาวินขณะที่นั่งรออยู่ร้านน้ำ

“ขอบคุณครับ”

หลังจากสั่งรายการอาหารเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็นั่งรออยู่ม้าหินอ่อนหน้าร้านอาหารตามสั่ง ด้านข้างคือร้านสะดวกซื้อที่เต็มไปด้วยกล้องวงจรประจำหมู่บ้านที่กำลังจับกลุ่มสนทนากันอย่างออกรส ทุกสายตาจากป้าข้างบ้านที่นั่งรอใส่ใจเรื่องของทุกคนที่เดินผ่าน และจะเริ่มตั้งเรื่องเปิดกระทู้ทันที

มีรถเก๋งขับมาจอดเทียบหน้าร้าน พร้อมกับสองหนุ่มสาวที่เดินลงจากรถมาพร้อมกัน เอกภพ สัตวแพทย์หนุ่มรูปหล่อประจำตำบล ควงคู่มากับแฟนสาว น้ำหวาน ลูกสาวเสี่ยลานอ้อยเจ้าใหญ่ในย่านนี้ สองหนุ่มสาวเดินเข้าไปซื้อของในร้านสักพักก็เดินกลับออกมา ก่อนจะขับรถออกไป บทสนทนาของป้าข้างบ้านก็เริ่มขึ้นทันที

“ก็สวยดีนะ เหมาะสมกันดี”

“แต่ฉันว่าไอ้กิ่งสวยกว่า”

ชื่อที่กำลังถูกพูดถึงทำให้พิพัฒน์หูผึ่ง

“ดีแล้วที่เลิกกันผู้ชายเจ้าชู้แบบนี้เลิก ๆ ไปเถอะ”

“เจ้าชู้อะไรกันคบกันมาตั้งแต่เรียนหนังสือจนจะแต่งอยู่แล้ว ไม่เคยนอกลู่นอกทาง หมอเอกเขารักไอ้กิ่งจะตายใครๆ ก็รู้ พลาดท่าโดนผู้หญิงจับมากกว่า”

“เออ...ว่าแต่ว่าผู้ชายที่อยู่บ้านตาแจ่มน่ะ เป็นใครเหรอ...เห็นไปกับไอ้โหน่งประจำ” หนึ่งในมนุษย์นินทาเปลี่ยนหัวข้อพูดคุย

“ตาแจ่มบอกว่าเป็นญาติแกนี่นา”

“ฉันว่าไม่ใช่หรอกต้องเป็นผัวไอ้กิ่งแน่เลย”

พิพัฒน์ถึงกับไอสะอึกกับคำคาดเดาของมนุษย์ป้า

“ร้อยวันพันปีไม่เคยจะเห็นตาแจ่มมีญาติที่ไหน แถมเป็นคนหนุ่มหน้าตาดีด้วยนะ ดูลักษณะน่าจะเป็นคนในเมืองท่าทางน่าจะมีกะตังค์ซะด้วย”

ถึงแม้จะเดามั่วซั่วแต่สายตาก็ยังดีอยู่

“ตั้งแต่ไอ้กิ่งเลิกกับหมอเอกก็ไม่เห็นมันคบกับใครเลยนะ”

“ยายว่างมากหรือไงมานั่งนินทาชาวบ้านอยู่ตรงนี้” เสียงเด็กสาวที่ตะโกนมาจากด้านหลัง

“โน่น...ขาไพ่เขารออยู่ เดี๋ยวฉันจะแจ้งตำรวจไปจับให้จะได้ไม่เหงา”

“อีบ้า” เสียงจากยายที่ตะโกนด่าหลานสาว และวงสนทนาก็ยุติลงเพียงเท่านั้น