บทที่ 6 ใจเสาะ

“หนูสามารถถามเรื่องอื่น ๆ ได้หรือเปล่าคะ” ตอนนี้เมษารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นหลังจากที่เขาอนุญาตให้เธอพูดได้ และในเมื่อเธอต้องทำหน้าที่เป็นเด็กเลี้ยงสร้างความพอใจให้กับเขา เมษาคิดว่าเธอควรจะชวนเขาคุยเพื่อทำความรู้จักกันให้มากขึ้น

“ลองถามมาก่อนแล้วกัน อันไหนที่ฉันพอใจจะตอบฉันจะตอบคำถามของเธอ แต่ถ้าอันไหนที่ฉันไม่ต้องการจะตอบฉันจะบอกผ่าน”

อลันยังใช้โทนเสียงที่ทุ้มนุ่มเหมือนเดิม เขาเองก็อยากให้เมษารู้สึกผ่อนคลายมากกว่านี้เพราะถึงยังไงเขายังต้องให้เมษาเป็นเด็กเลี้ยงของเขาไปอีกสักพัก

‘จ่ายหนักก็ต้องใช้ให้คุ้มหน่อยไหม’

“คุณอลันอายุเท่าไหร่เหรอคะ” ถามออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะบางคนก็ถือเรื่องอายุมากเพราะมันเป็นเรื่องค่อนข้างจะส่วนตัว แต่ด้วยความที่เมษาอยากรู้เอาไว้เธอจึงตัดสินใจถามเขาออกไป

“แล้วเธอคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่ละ”

“หนูคิดว่าคุณอายุประมาณ27-28ค่ะ”

เมษาตอบตามความคิดจริง ๆ ของเธอและไม่ได้มีเจตนารมณ์ที่จะพูดเยินยอแอบแฝงอยู่ บุคลิกของเขาดูเป็นคนโตแต่หน้าของเขาดูเด็กมาก ผิวก็ดีมากด้วย ผิวหน้าสวยจนผู้หญิงอย่างเธอยังอายเลย

“ขนาดนั้นเลย?” อลันยกคิ้วขึ้นขณะถามอย่างประหลาดใจแต่ก็พึงพอใจกับตัวเลขที่เมษาพูดพอสมควร เขาไม่ใช่คนบ้ายอแต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเวลามองหน้าเด็กเลี้ยงหมาด ๆ คนนี้ถึงได้รู้สึกว่าเมษาค่อนข้าง จริงใจ และเธอไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายสักเท่าไหร่

“หนูทายถูกหรือเปล่าคะ”

“เกือบถูก”

“แล้ว...คุณอลันอายุเท่าไหร่เหรอคะ”

“30ปี อายุของฉันคงไม่ทำให้เธอรู้สึกผิดหวังใช่ไหม หืม...” อลันไม่ได้คาดหวังกับคำตอบที่เขาจะได้ยินและไม่สนด้วยว่าเมษาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อต้องมาเป็นเด็กเลี้ยงของผู้ชายที่อายุแค่30ปี ไม่ได้อายุ50หรือ60 ตอนนี้อลันให้ความสนใจกับแก้มเนียนที่ซับสีชมพูจาง ๆ ของเธอมากกว่า

แอบเห็นเส้นเลือดฝาดเล็กน้อยชวนให้เขาย้ายมือของตัวเองไปเกลี่ยที่แก้มของเมษาและพบว่า แก้มของเธอนุ่มเหมือนกับที่เขาคิดเอาไว้ เลื่อนจากแก้มมาที่เส้นผมสีน้ำตาลเข้ม อลันจับที่เส้นผมนุ่มสลวยก่อนจะเลื่อนนิ้วลงมาช้า ๆ จนถึงปลาย โน้มใบหน้าลงไปกดจูบลงบนปลายผมของเมษาและได้กลิ่นหอมสดชื่นจากแชมพูที่เธอใช้

“คุ คุณอลันทำอาชีพอะไรเหรอคะ” เมษาพยายามชวนเขาคุยต่อเพราะเธอยังมีอีกหลายอย่างที่อยากจะถามเขาแต่ดูเหมือนว่า ความสนใจของอลันในตอนนี้จะอยู่ที่ร่างกายของเธอมากกว่าเรื่องที่เธอถาม

“เธอลองเดาดูสิ”

“คุณเป็นนักธุรกิจใช่ไหมคะ”

“ไม่เชิงแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด” อลันไหวไหล่เล็กน้อยเพราะที่เมษาพูดมาก็ไม่ได้ผิด เขามีธุรกิจอาหารเสริมแต่อันนั้นทำเป็นงานอดิเรกเท่านั้นอลันรักงานหลักของเขามากกว่า

“แล้วคุณอลันทำอะไรอยู่เหรอคะ”

“ฉันขอไม่ตอบว่าฉันทำอาชีพอะไรอยู่แต่...” เมษาต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่เปลี่ยนเป็นลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของเขาและก็ต้องตกใจเมื่อร่างกายของเธอถูกอลันอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว สองแขนรีบกอดรอบลำคอของเขาเอาไว้

“คุณอลัน...”

“เธอถามไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้ฉันทำอะไรอยู่”

ใช่ เมษาจำในสิ่งที่เธอถามได้แต่ความหมายของเธอก็คือเขาทำงานอะไรอยู่ ไม่ได้หมายถึงตอนนี้เขาคิดที่จะทำอะไรอยู่สักหน่อย

“หนะ หนู หมายถึงงานของคุณอลันค่ะ”

“อืม แต่ฉันอยากตอบอย่างอื่น อยากพาเธอไปดูว่าฉันอยากจะทำอะไร”

สายตาคมเข้มที่มองผ่านแว่นตาของเขานั้นทำให้หัวใจของเมษาเริ่มเต้นแรงขึ้น เธอไม่อยากจะคิดว่าเขาจะพาเธอไปทำอะไร แต่ถ้าหากเป็นเรื่องอย่างว่าจริงเมษาก็ขอยอมรับตามตรงว่าเธอไม่พร้อม

อลันอุ้มร่างบางขึ้นมายังชั้นสองพาเธอเข้าไปในห้องนอนของเขา เดินตรงไปที่เตียงขนาดคิงไซส์ที่ปกคลุมไปด้วยผ้าปูที่นอนเนื้อผ้าอย่างดีแค่เห็นก็รู้สึกถึงความนุ่ม

ปล่อยตัวเมษาให้นอนราบบนที่นอน ถอดแว่นตาที่ไม่ใช่แว่นสายตาแต่เป็นแว่นตากรองแสงที่อลันชอบใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลา นอกจากจะช่วยถนอมสายตาแล้วแว่นตาอันโปรดนี้ยังทำให้ภาพลักษณ์ของเขาน่าเชื่อถือมากยิ่งขึ้น

วางแว่นตาไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะก้าวขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวของเมษา อลันเห็นสายตาล่อกแล่กของคนใต้ร่างและรู้ว่าเธอกำลังตื่นตกใจแต่ไม่กล้าแสดงอาการออกมามากนัก

“กลัวเหรอ”

เป็นคำถามที่ไม่น่าถาม แต่มันน่าตลกดีนะสำหรับผู้หญิงที่เลือกจะทำงานแบบนี้ แปลว่าเธอใจกล้าไม่น้อยแต่แล้วทำไมกับเรื่องบนเตียงที่อาจจะกำลังเกิดขึ้นเธอถึงได้ใจฟ่อขึ้นมาซะละ ในเมื่อเลือกที่จะทำก็ต้องกล้ากว่านี้หน่อยไหม

“ค่ะ” อาการตัวสั่นน้อย ๆ ของเธอก็บอกชัดอยู่

“เลือกมาเป็นเด็กเลี้ยงของฉันแล้ว เธอจะกลัวไม่ได้แล้วนะเมษา ในเมื่อเธอเลือกทำงานแบบนี้เธอก็ต้องเตรียมตัวและเตรียมใจให้พร้อม รู้ใช่ไหมว่าการเป็นเด็กเลี้ยงหมายความว่าเธอต้อง...”

“นอนกับคุณ หนูรู้ค่ะ นอกจากสร้างความพึงพอใจให้คุณแล้วหนูต้องมีอะไรกับคุณด้วย”

“รู้แล้วทำไมยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ฉันจ่ายเงินไปเยอะนะและฉันไม่ต้องการเห็นน้ำตาของเด็กใจเสาะอย่างเธอ”

ตอนแรกเมษาแค่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะเธอกำลังประหม่า เธอยังไม่เคย เขาก็ควรให้เวลาเธอทำใจหน่อยสิ เธอไม่ได้จะไม่ให้เขาทำสักหน่อยแต่ขอเวลาเตรียมใจบ้างไม่ได้เหรอ และพอได้ยินเขาพูดแบบนี้จากแค่ทำหน้าเหมือนจะร้องกลายเป็นหยดน้ำสีใสล่วงหล่นลงมาจากหางตาแทบจะทันที ‘คุณอลันใจร้าย’

“นี่เธอ...” จะร้องไห้ทำไม น้ำตาเป็นสิ่งที่อลันไม่อยากเห็นมากที่สุดเพราะเขาเป็นหมอและเขาต้องได้เห็นน้ำตาแทบจะทุกวันอยู่แล้ว

และที่เขาต้องการหาผู้หญิงสักคนมาเป็นเด็กในปกครองของเขาก็เพราะอลันอยากให้คนที่ทำหน้าที่ตรงนี้ซึ่งตอนนี้คือเมษา เธอต้องทำให้เขาคลายเครียดสิ เธอต้องสร้างความสุขให้เขาสิ แต่ดูเหมือนตอนนี้เธอจะสร้างความปวดหัวให้เขาแทน

“ของมันต้องแลกอยู่แล้วนะเมษา อยากได้เงินง่ายๆ เงินเยอะ ๆ เธอก็ต้องแลกตามข้อตกลง เธอไม่ควรมาเสียใจกับสิ่งที่เธอเลือกไปแล้วนะ”

“ฮึก หนูก็ไม่ได้อยากจะทำนักหรอกค่ะ” เมษาเริ่มตัดพ้อและอลันจับอารมณ์กรุ่น ๆ ของเธอได้

“หนูไม่มีทางเลือกอื่นและที่หนูเลือกมาเป็นเด็กของคุณอลันก็เพราะหนูจำเป็นต้องใช้เงิน”