บทที่ 6 โลกใบใหม่ที่มหาลัย

บดินทร์เดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดสูทสีกรมท่าเต็มยศ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงและเย็นชาราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง เขานั่งลงทานอาหารเช้าที่เกลวลินเตรียมไว้ให้อเงียบๆ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองคนที่ยืนกุมมืออยู่มุมห้อง ราวกับว่าเมื่อคืนไม่มี เหตุการณ์เลวร้ายใดๆ เกิดขึ้น ราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุในห้องนี้

"เลิกเรียนกี่โมง" เสียงทุ้มห้าวเอ่ยถามขึ้นลอยๆ ทำลายความเงียบ

"บะ... บ่ายสามค่ะ" เกลวลินสะดุ้ง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"เลิกแล้วก็รีบกลับมาทำความสะอาดห้อง อย่าให้ฉันต้องรู้ว่าเธอเถลไถลไปไหน หน้าที่ของเธอคือลูกหนี้ขัดดอก ไม่ใช่คุณหนูที่จะไปเดินเล่นช็อปปิ้งได้ตามใจชอบ เข้าใจไหม!"เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

"เข้าใจค่ะ ฉันจะรีบกลับมา"

บดินทร์วางช้อนลง หยิบกระดาษทิชชู่มาซับปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและ

เดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งให้เด็กสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ รอดพ้นจากการถูกกลั่นแกล้งไปได้อีกหนึ่งมื้อ การเดินทางไปมหาวิทยาลัยของเกลวลินในวันนี้แตกต่างจากวันแรกของการเป็นเฟรชชี่อย่างสิ้นเชิง เธอจำต้องนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินและต่อรถประจำทางด้วยตัวเอง เพราะไม่มีคนขับรถคอยรับส่งเหมือนตอนที่อยู่บ้านพ่อแม่ เมื่อเดินก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย บรรยากาศที่เคยดูสดใสและน่าตื่นเต้น กลับดูหม่นหมองในสายตาของคนที่เพิ่งสูญเสียอิสรภาพ แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่เขายังให้มาเรียน

เกลวลินปลีกตัวไปนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่หลังตึกคณะ เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ หรือเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องใดๆ ทั้งสิ้น หญิงสาวฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจไหลซึมออกมาเงียบๆ เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงป้าแมว คิดถึงชีวิตอิสระที่เคยมี

"นี่ชะนี! มานั่งทำมิวสิกวีดีโออกหักรักคุดอะไรตรงนี้ยะ แดดร้อนจะตายอยู่แล้ว

ไม่กลัวฝ้าขึ้นหน้าหรือไง!"

เสียงแหลมปรี๊ดที่ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้เกลวลินสะดุ้งเฮือก เธอรีบเงยหน้าขึ้นและเช็ดน้ำตาลวกๆ มองไปยังผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ตรงหน้าของเธอคือ 'นักศึกษาชาย' รูปร่างสูงโปร่ง หุ่นเพรียวบางยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก ใบหน้าหล่อเหลาถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ รับกับริมฝีปากที่ทาลิปกลอสสีพีชแวววาว เขาเท้าสะเอวมองเกลวลินด้วยสายตาจับผิด ก่อนจะถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งบนม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้าม

"ร้องไห้ทำไม โดนผู้ชายทิ้ง หรือโดนรุ่นพี่ว้ากมาฮึ ยัยหน้าจืด"

"ปะ... เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นอะไร"เกลวลินรีบปฏิเสธ

"เปล่าอะไรยังไงยะ ตาบวมเป็นไข่ห่านขนาดนี้ โกหกใครก็โกหกได้ แต่โกหกเรดาร์ของ 'แม่พีช' ไม่ได้หรอกนะจะบอกให้!"

คนตรงหน้าเชิดหน้าขึ้นอย่างมีจริต ก่อนจะยื่นมือเรียวยาวมาตรงหน้าเกลวลิน

"ฉันชื่อ 'พีท' ย่ะ แต่รบกวนกรุณาเรียกว่า 'ลูกพีช' ถ้านอกเหนือจากนี้แม่จะไม่หันเด็ดขาด! แล้วหล่อนล่ะ ชื่ออะไร ทำไมมานั่งอมทุกข์อยู่คนเดียว เพื่อนไปไหนหมด"

เกลวลินมองความร่าเริงและเป็นกันเองของคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาทีละน้อย ความรู้สึกอึดอัดที่สุมอยู่ในอกเริ่มคลายลงอย่างประหลาด

"ฉันชื่อ เกล ค่ะ เกลวลิน... ฉันเพิ่งเข้ามาเรียน เลยยังไม่มีเพื่อน"

"ตายแล้ว! น่าสงสาร งั้นตั้งแต่วันนี้ไป หล่อนตกเป็นสมบัติของแม่พีชแล้วนะยะ! มานี่เลย ลุกขึ้น ไปหาอะไรกระแทกปากกันเถอะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ร้องไห้ไปก็เสียน้ำตาเปล่าๆ ไปย่ะ!"

ไม่พูดเปล่า ลูกพีชเอื้อมมือมาดึงแขนเกลวลินให้ลุกขึ้น แล้วกึ่งลากกึ่งจูงเด็กสาวไปยังโรงอาหารของคณะ ตลอดทางลูกพีชชวนคุยจ้อไม่หยุด ทั้งเรื่องเรียน เรื่องแฟชั่น ไปจนถึงเรื่องผู้ชายหล่อๆ ในคณะ ด้วยความที่เป็นคนอัธยาศัยดีและมีอารมณ์ขัน ทำให้เกลวลินที่กำลังจมดิ่งอยู่ในความเศร้าเผลอหลุดหัวเราะออกมาหลายครั้ง สำหรับเกลวลินแล้ว ลูกพีชเปรียบเสมือนแสงสว่างเล็กๆ ในวันที่โลกทั้งใบของเธอมืดมิด เพื่อนใหม่คนนี้ไม่ได้ถามซอกแซกถึงสาเหตุที่เธอร้องไห้ แต่กลับใช้ความร่าเริงเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของเธอแทน ช่วงเวลาในมหาวิทยาลัยวันนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เกลวลินได้เพื่อนสนิทคนแรกที่เข้ากันได้เป็นอย่างดี ลูกพีชคอยประกบเธอแทบจะตลอดเวลา ไม่ว่าจะตอนเรียน ตอนกินข้าว หรือแม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำ จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียนในตอนบ่ายสามโมงตรง เกลวลินเก็บหนังสือใส่กระเป๋าด้วยท่าทีรีบร้อน เพราะนึกถึงคำสั่งประกาศิตของนายหัวบดินทร์ที่กำชับไว้เมื่อเช้า

"รีบไปไหนเนี่ยยัยเกล แม่ว่าจะชวนไปเดินดูเครื่องสำอางเปิดใหม่หน้ามอซะหน่อย" ลูกพีชทำหน้างอแง

"เกลไปไม่ได้จริงๆ ค่ะ พอดีย้ายมาอยู่หอญาติ... ญาติเกลเขาดุมาก สั่งให้รีบกลับไปช่วยงานบ้าน ถ้ากลับช้าเดี๋ยวจะโดนดุเอา" เกลวลินจำต้องโกหกออกไป เธอไม่อยากให้ใครรู้สถานะอันน่าอับอายของตัวเอง

"ว้า... แย่จัง ญาติอะไรเนี่ย เผด็จการชะมัด เอางั้นก็ได้ๆ เดี๋ยวแม่เดินไปส่งที่หน้ามอ จะได้ขึ้นรถเมล์กลับง่ายๆ"