Chapter 2

Chapter 2

เมื่อเภสัชกรเห็นหญิงสาวตัวเล็กใส่กระโปรงยีนสั้นมีบ็อกเซอร์สีขาวแลบออกมาตรงชายกระโปรงอีกทั้งยังใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่แบบรุงรัง เภสัชกรก็รู้ได้ทันทีว่าหญิงสาววัยนี้ เข้ามาร้านขายยาสภาพนี้ คงมาซื้อยาคุมกำเนิดอย่างแน่นอน แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร แก้วตาก็พูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ออกมาเสียก่อน

“เอ่อ พะ...พี่คะ”

“คะ?”

“หนูขอปรึกษาหน่อยค่ะ”

“ได้เลยค่ะ”

“คือหนูเพิ่งเคยมีเซ็กซ์กับแฟนครั้งแรก เอ่อ...หนูควรกินยาคุมกำเนิดแบบไหนดีคะ” แก้วตาอ้างว่าเขาคนนั้นเป็นแฟนไว้ก่อน เพราะหากบอกเภสัชกรว่าเผลอไปมีเซ็กซ์กับผู้ชายแปลกหน้า เภสัชกรคงจะมองว่าเธอเป็นผู้หญิงร่านแน่นอน

“มีเซ็กซ์กับแฟนครั้งแรก ต่อไปก็ต้องมีเรื่อย ๆ งั้นพี่แนะนำให้กินยาคุมกำเนิดแบบรายเดือนไปเลยค่ะน้อง หรือถ้าไม่อยากกินยาคุมก็ให้แฟนใส่ถุงยาง”

“มะ...ไม่ค่ะ หนูจะมีเซ็กซ์กับเขาแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวค่ะ”

“อ๋อ” เภสัชกรพยักหน้าเออออไปอย่างนั้น ซึ่งภายในใจไม่เชื่อหรอกว่าคนเป็นแฟนกันจะมีเซ็กซ์แค่ครั้งเดียว แต่ในเมื่อลูกค้าบอกมาแบบนี้ เภสัชกรก็เลยต้องแนะนำยาคุมกำเนิดแบบรายวัน

“งั้นก็ต้องกินยาคุมแบบฉุกเฉินค่ะ” ว่าแล้วเภสัชกรก็หยิบยาคุมฉุกเฉินแบบเม็ดเดียวส่งให้แก้วตา

“กินตอนไหนคะพี่”

“มีเซ็กซ์กับแฟนนานกี่ชั่วโมงแล้วคะ”

“เอ่อ...เมื่อคืนค่ะ”

“งั้นก็กินตอนนี้เลยค่ะ”

“โอเคค่ะ เท่าไรคะ”

“80 บาทเอาน้ำด้วยไหม”

“เอาค่ะ”

“ทั้งหมด 90 บาทจ้ะ”

“นี่ค่ะพี่” แก้วตายื่นเงินแบงก์ร้อยให้เภสัชกร

“นี่จ้ะเงินทอน”

หลังจากได้รับเงินทอนจากเภสัชกร แก้วตาก็รีบเดินออกจากร้านแกะยาคุมกินทันที จากนั้นเธอก็นั่งรถแท็กซี่กลับหอพัก

ในเวลาต่อมาเมื่อรถแท็กซี่จอดที่หน้าตึกหอพัก เธอรีบจ่ายเงินค่ารถแท็กซี่ จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าหอพักทันที แต่พอเข้ามาในห้องทำให้รู้ว่าเมษากับทอฝันยังไม่กลับห้อง ซึ่งแก้วตาไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะคิดว่าเมษาอาจจะกลับไปนอนที่บ้าน เพราะเมษามีบ้านอยู่ กทม. ส่วนทอฝันเพื่อนสาวผู้เป็นรูมเมทอีกคนที่ไม่ได้ไปงานวันเกิดเมษา ไม่ค่อยนอนที่หอในอยู่แล้ว เพราะทอฝันมักไปนอนค้างกับแฟนหนุ่มรุ่นพี่ที่คอนโดฯ

การที่รูมเมทไม่อยู่ห้องพักในวันนี้ แก้วตารู้สึกโล่งใจมากที่ไม่ต้องตอบคำถามเพื่อนว่าหายไปไหนทั้งคืน โดยเฉพาะกับเมษาที่เมื่อคืนกระหน่ำแชตกระหน่ำโทรหาเธอ แต่ด้วยความที่แก้วตาตั้งเสียงเงียบ อีกทั้งเมื่อคืนสติหลุดลอยจนควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ เธอจึงไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น เพิ่งมาเห็นข้อความและสายไม่ได้รับก็ตอนรุ่งเช้านี่เอง

เมษา : อยู่ไหน?

เมษา : ยัยแก้วตาแกอยู่ไหน?

เมษา : อยู่ไหนของแกเนี่ย

เมษา : รับสายฉันหน่อย

...

แก้วตา : โทษทีที่เพิ่งตอบ เมื่อคืนฉันนั่งแท็กซี่กลับหอพัก พอมาถึงหอก็หลับไปเลย

เมษา : เค ๆ

หลังจากเมษาตอบกลับสั้น ๆ โดยไม่ได้ถามอะไรต่อ แก้วตาก็วางมือถือไว้บนเตียง ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปล้างตัว เพราะรู้สึกเหนียวเหนอะหนะที่หว่างขา เมื่อถอดเสื้อผ้าออกจากตัวจนร่างกายเปลือยเปล่าก็ต้องตกใจที่เห็นรอยดูดบริเวณหน้าอกเต็มไปหมด หญิงสาวจึงเอามือถูเพื่อลบรอย แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้รอยดูดจางลงแม้แต่น้อย เธอก็ได้แต่ถอนหายใจ แล้วล้างตัวให้สะอาด หลังจากอาบน้ำเสร็จ แก้วตาก็เอาครีมรองพื้นทากลบรอยดูดให้สีผิวสม่ำเสมอกัน

หลังจากแต่งตัวเสร็จ แก้วตาก็หยิบมือถือของเขาคนนั้นออกจากกระเป๋า แต่ในขณะที่กำลังคิดหาวิธีจะปลดล็อกมือถือ เพื่อดูว่าเขาได้ถ่ายรูปถ่ายคลิปเอาไว้หรือเปล่า แก้วตาก็ต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อหน้าจอมือถือแสดงรายชื่อ ‘หมอธีโอ’ โทรเข้ามา แก้วตาปล่อยให้มันดังอยู่แบบนั้น จนสัญญาณตัดไป แก้วตาจึงรีบปิดเครื่อง ก่อนที่จะเอามือถือไปเก็บไว้ในลิ้นชัก จากนั้นก็กลับมานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกผิดต่อคุณแม่และคุณตาคุณยายที่เพิ่งมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ได้แค่เทอมเดียว แต่กลับทำตัวเหลวแหลกเสียตัวให้ใครก็ไม่รู้ ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้ยาคุมป้องกันการตั้งครรภ์ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ อย่าได้พลาดท้องกับเขาคนนั้น ในระหว่างที่แก้วตาคิดไปต่าง ๆ นานา คุณแม่ของเธอก็ส่งแชตมาหา

แม่ : (ส่งโลเคชัน)

แม่ : เย็นนี้เจอกันที่นี่นะจ๊ะลูกรัก

แก้วตา : ค่ะแม่

หลังจากแก้วตาตอบกลับแชตแม่แล้ว เธอก็ลุกจากเตียง หยิบเสื้อผ้าสองชุดใส่กระเป๋าเป้เพื่อเตรียมชุดไว้ไปนอนค้างกับแม่ที่ห้องพักคนงานคฤหาสน์คนรวยในคืนนี้...