7 เป็นเดือดเป็นร้อน

วรเมธเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะ เขาหยุดการกระทำนั้นไว้ชั่วขณะ เพื่อให้เธอได้เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ค้างคา

“ต่อสิคะ เอาของคุณเข้ามาเลย ลิตาพร้อมแล้ว”

“เสียใจ!!! คุณต้องอ้อนวอนผม ลิตา...” เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำและแฝงอำนาจ

“บอกมา...ว่าคุณชอบแบบไหน” ลลิตาไม่อาจทนต่อการรอคอย มือเรียวบางขึ้นยกโอบรอบลำคอแกร่งอย่างอ้อนวอน ไม่เหลือความหยิ่งทะนง

“แบบเถื่อน ๆ ค่ะ... แบบที่คุณถนัด... ได้โปรด...... อื้อ! ได้โปรดค่ะ เมธขา!” เมื่อได้ยินคำอ้อนวอนที่น่าพอใจ วรเมธจึงสานต่อความปรารถนานั้นให้กับแม่เลี้ยงสาวด้วยความรุนแรง...ปั๊กกก!!!!

“อะอร๊่ยยยยย อืยยยย” ลลิตากัดริมฝีปากตัวเองแน่น รับรู้ถึงความดิบเถื่อนที่ถาโถมเข้ามาเสียงหวาน ๆ ที่เคยควบคุมได้ดี บัดนี้แตกพร่าเป็นคำครวญครางที่ไม่เป็นภาษา พ่อเลี้ยงจอมหื่นชะงักเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อจ้องมองแววตาของคู่ขา ที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมปนความเจ็บปวด

“อย่าบอกนะ....ว่าคุณเจ็บ!!!” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและท้าทาย

“ไม่เจ็บค่ะ ลิตาชอบ อร๊่อยยยย ผัวววาาขาา” ลลิตาหลุดปากทันควันเมื่อความยาวใหญ่อัดกระแทกเข้าไปพร้อม ๆ กับน้ำเสียงของเธอที่กำลังโต้ตอบกับเขา ยืนยันว่าความรุนแรงของเขานั้นคือสิ่งที่เธอต้องแลกมาเพื่อให้ได้ขึ้นเตียงกับเขา

ปิ่นมณีเดินออกมาจากบริเวณที่พักของรีสอร์ตได้ไม่นานนัก ความร้อนรุ่มในใจก็ยังคงแผดเผาอยู่ในอก เธอต้องรีบหาทางระบายและหาข้อมูลเพื่อยืนยันความจริง มือเรียวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์ลูกสาวที่กำลังฝึกงานอยู่ที่โรงแรมทันที

เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อซ่อนตัวจากสายตาผู้คน และเริ่มการสนทนาอย่างเร่งรีบที่สุด ปลายสายรับทันทีด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อน

“ค่ะแม่... มีอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงหวานที่เคยสดใสของมะปรางเอ่ยตอบกลับมาอย่างแผ่วเบา แสดงถึงอารมณ์เซ็ง ๆ จากการทำงาน

“แม่มีเรื่องสำคัญอยากจะถามแกยัยปราง... พ่อเลี้ยงเมธอยู่ที่โรงแรมมั้ย” น้ำเสียงของปิ่นมณีแฝงความเร่งรีบและความกระหายใคร่รู้

“ไม่เห็นเลยค่ะแม่... นี่ปรางก็เพิ่งกลับมาจากข้างนอกพร้อมกับมิ่งฟ้า คุณณิชาสั่งงานหนูสองคนมาเป็นตั้งเลย น่าเบื่อชะมัด!” มะปรางบ่นอย่างหงุดหงิด น้ำเสียงแสดงถึงความไม่พอใจที่ถูกเลขาฯ ของวรเมธใช้ให้ทำงานมากมาย

“งานมันก็ต้องมีหนักบ้างสิยัยปราง...อดทนเอาหน่อย! แล้วแกแน่ใจนะว่าไม่เห็นคุณลุงของแกน่ะ” ปิ่นมณีพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้แสดงความหึงหวงออกมามากเกินไป

“หนูไม่เห็นคุณลุงตั้งแต่เช้าแล้วค่ะแม่” มะปรางยืนยัน

“แกลองแอบไปดูที่ห้องทำงานเค้าสิ” เธอสั่งด้วยความกระวนกระวายใจ

“ค่ะ ๆ เดี๋ยวเสร็จงานแล้วหนูจะแวบไปดูให้นะคะ” มะปรางตอบแบบขอไปที

“ม่าย!!!...ต้องเดี๋ยวนี้สิ! แกต้องไปดูให้แม่เดี๋ยวนี้เลยมะปราง!” น้ำเสียงของปิ่นมณีเริ่มแข็งกร้าวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“โห!!!...นี่แม่จะอะไรกับคุณลุงเค้านักหนาล่ะเนี่ย” มะปรางเริ่มออกอาการรำคาญที่แม่วุ่นวายกับเรื่องของวรเมธไม่เลิก

“ก็แม่.... เออ ๆ” ปิ่นมณีชะงักคำพูดไว้ เธอรู้ตัวว่ากำลังเปิดเผยพิรุธมากเกินไป

“ก็แม่มีธุระจะคุยกับเค้า ถ้าไม่อยากไปดูให้แม่ แกก็ถามเอากับยัยเลขาฯ นั่นสิ” เธอเบนเป้าหมายไปที่เลขาฯ ของวรเมธอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าณิชารู้ว่าวรเมธมาที่นี่ เธอก็คงเป็นเดือนเป็นร้อนแน่ ๆ เผลอ ๆ ก็อาจจะออกมาตามก็เป็นได้

“ค่ะ ๆ งั้นเดี๋ยวหนูจะรีบโทรกลับไปบอกแม่นะคะ” มะปรางรับคำอย่างจำนน

“อื้ม!!!...อย่านานล่ะ” ปิ่นมณีทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน เธอกดตัดสายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้ามองยอดไม้ที่เขียวชอุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงริษยา... หากวรเมธไม่ได้อยู่ที่โรงแรม นั่นก็หมายความว่าผู้หญิงที่มาด้วยคือลลิตา!

ความร้อนรุ่มในตัวของวรเมธพุ่งสูงขึ้นเมื่อแม่เลี้ยงสาวนอนครวญครางอย่างออดอ้อนอยู่บนเตียง มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่เติมให้ไฟปรารถนาของเขาลุกโชน

“แรงอิีกสิคะ อื้ยยยยย...เมธขา..” ลลิตาอ้อนวอนอย่างขาดสติ