11 นางบำเรอคนโปรด

มิ่งฟ้าเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตาที่เหนื่อยล้าจากการทำงานจางหายไปเล็กน้อย เมื่อเห็นมะปรางเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“ปราง... ไปไหนมาน่ะ?” มิ่งฟ้าถามขึ้นด้วยความสงสัย

“แม่ให้ไปดูว่าพ่อเลี้ยงเมธอยู่ที่ห้องทำงานหรือเปล่าน่ะสิ?” มะปรางตอบอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

มิ่งฟ้าอมยิ้ม ก่อนจะแกล้งตอบด้วยน้ำเสียงกวน ๆ

“แล้วเจอมั้ยล่ะ”

“ไม่เจอหรอก” มะปรางตอบพร้อมกับยักไหล่

“สงสัยคงออกไปหาสาว ๆ แถวนี้ละมั้ง” มิ่งฟ้าเอ่ยแซวตามประสา ก่อนจะมองหน้ามะปรางที่เริ่มแสดงสีหน้าจริงจัง

“ถามจริ้ง!” มะปรางเลิกคิ้วสูง ไม่เชื่อในทันที

“ล้อเล่นน่ะ!” มิ่งฟ้าหัวเราะเบา ๆ

“ไม่เห็นตั้งแต่เช้าแล้วเหมือนกัน ลองไปถามคุณณิชาดูสิ เธอน่าจะรู้ว่า...พ่อเลี้ยงเมธไปไหน” มิ่งฟ้าว่าพลางจัดเอกสารบนโต๊ะที่ตัวเองทำเสร็จแล้วให้เรียบร้อย มะปรางมองเห็นกองเอกสารที่ถูกจัดเอาไว้อย่างเป็นระเบียบของมิ่งฟ้า ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“งานของมิ่งฟ้าทำเสร็จแล้วเหรอ?”

“เสร็จแล้ว” มิ่งฟ้าตอบพร้อมรอยยิ้ม

“งั้นฝากช่วยทำหน่อยสิ พอดีแม่...จะให้ปรางไปถามเรื่องคุณลุงน่ะ” มะปรางกล่าวพร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารของตนเองส่งให้มิ่งฟ้าอย่างรวดเร็ว

“อ๋อ ได้สิ” มิ่งฟ้าตอบรับอย่างว่าง่าย

 

มะปรางเดินเข้าไปในห้องทำงานของวรเมธก่อนจะพบกับณิชา เลขาฯ คนสนิทของเขากำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง ณัชชารีบเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นมะปราง

“อ้าว!!! มะปราง งานที่พี่สั่งไป ทำเสร็จแล้วเหรอ?” ณัชชาถามด้วยความแปลกใจ ก่อนจะก้มลงไปเขียนงานต่อ

“เกือบจะเสร็จแล้วค่ะ! แต่แม่ให้หนูมาหาคุณลุง คุณณิชาเห็นคุณลุงมั้ยคะ” เด็กสาวรีบบอกทันทีด้วยท่าทางกระตือรือร้น

“คุณเมธน่ะเหรอ? อ๋อ!!... เค้าไม่อยู่หรอก” มะปรางทำสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ ก่อนจะเอ่ยถามต่อไป ทำให้ณัชชาวางปากกาลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิดอยู่ลึก ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาว เธอเก็บอารมณ์ฉุนเฉียวที่เล็กน้อยนั้นได้อย่างแนบเนียน เพราะถึงยังไง มะปรางก็ได้ชื่อว่าเป็นหลานสาวของชายหนุ่มที่เธอหมายปอง ซึ่งเรื่องนี้วรเมธไม่เคยบอกใครเลย ว่ามะปรางนั้นไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ ของเขา

“แล้วพี่ณิชา พอจะรู้มั้ยคะ ว่าคุณลุงเค้าไปไหน?” ณัชชาถอนหายใจเบา ๆ

“เค้าบอกว่าจะกลับไปดูงานที่รีสอร์ตน่ะ แต่ก็ไปตั้งนานแล้วไม่เห็นกลับมาสักที สงสัยคงจะแวะพักเที่ยงอยู่แถวนั้นแหละ” เลขาฯ สาวตอบพลางมองนาฬิกาข้อมือของเธอ

“ปรางมีอะไรกับคุณลุงหรือเปล่าล่ะ” ณัชชาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไม่มีค่ะ แต่ว่า....แม่ปรางให้มาถามดูน่ะค่ะ”

“แสดงว่าแม่ของปรางมีธุระที่จะคุยกับคุณเมธ...งั้นเหรอ”

“ค่ะ”

“งั้น...ก็ไม่ต้องห่วงหรอก ป่านนี้คงได้คุยกันแล้วล่ะ เพราะคุณเมธเค้ากลับไปที่รีสอร์ตตั้งแต่ช่วงสาย ๆ แล้วนิ” ณิชาตอบตามความเป็นจริง วันนี้วรเมธหงุดหงิดใส่เธอจนเธอเข้าหน้าเขาไม่ได้ติด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

“แล้ว... เค้าไปกับใครคะ?” มะปรางรีบถามต่อทันที แววตาแฝงความสงสัยที่อยากได้คำตอบ คำถามที่เซ้าซี้นั้นทำให้เลขาฯ สาวฉุกกึก ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเบา

“พี่เห็นเค้าออกไปคนเดียวนะ” ณัชชาตอบอย่างหนักแน่นและรู้สึกรำคาญเล็กน้อยสำหรับคำถามแต่ไม่ได้แสดงอาการใด ๆ ออกมา

“อย่าบอกนะว่า... แม่ของปรางยังไม่เจอคุณเมธอีก” เธอแกล้งแหย่ เพราะรู้ดีว่าปิ่นมณียังคงหวังในตัววรเมธพอ ๆ กับเธอ และบ่อยครั้งที่ต้องปะทะคารมกับปิ่นมณีบ่อย ๆ เวลาที่เธอมาหาเขา จนวรเมธสั่งห้ามไม่ให้ปิ่นมณีมาที่โรงแรมนี้อีก ราวกับว่าแยกปิ่นมณีและณัชชาออกจากกัน ส่วนณัชชาเองวรเมธก็สั่งห้ามไม่ให้ไปที่รีสอร์ตเช่นกัน

“ค่ะยังไม่เจอ พอดีแม่ปรางมีธุระด่วนกับคุณลุง” ณัชชาถึงกับนิ่งไปเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการและตอบกลับด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยที่สุด

“ก็คงจะอยู่แถวนั่นแหละมั่ง รีสอร์ตออกจะกว้าง บอกให้แม่ปรางหาดี ๆ สิ เดี๋ยวก็เจอ” ณิชาตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อไป

หลังจากออกมาจากห้องทำงานของวรเมธแล้ว มะปรางก็ไม่รอช้า รีบโทรศัพท์ไปรายงานมารดาในทันที น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ได้ข้อมูลที่ชัดเจนกว่านี้

“แม่คะ!!!... หนูไปถามคุณณิชาให้แล้ว... เธอยืนยันว่าคุณลุงไปที่รีสอร์ตจริง ๆ ค่ะ” มะปรางรายงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“งั้นเหรอ... ปกติยัยณิชามันตามคุณลุงของแกอย่างกะอะไร แต่ทำไมหลัง ๆ มานี้มันไม่ยอมมาด้วยล่ะ แม่ล่ะแปลกใจจริง ๆ หรือว่าลุงของแกจะเขี่ยมันทิ้งแล้ว เป็นแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน ศัตรูของฉันจะได้เหลือน้อย ๆ หน่อย” ปิ่นมณีบ่นอุบ

“อันนี้หนูก็ไม่กล้าถามให้แม่หรอก”

“อือ ๆ ...แกจะไปทำงานต่อก็ไปเถอะ แค่นี้แหละ”

“ค่ะแม่”

ล้านนารีสอร์ต

หยาดเหงื่อจากเรือนกายที่ประสานกันไหลรวมกับหยาดน้ำตาแห่งความสุขที่เอ่อคลอเบ้าของลลิตา... ทว่าความเจ็บปวดจากการถูกกระทำอย่างบ้าคลั่งไม่ได้ทำให้เธอคิดจะหนี... เธอเลือกที่จะกอดรัดแผงอกแกร่งของวรเมธไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม ยอมรับในโชคชะตาที่เธอเลือก... และเลือกที่จะเป็นเพียงของเล่นชิ้นโปรดที่วรเมธจะนึกถึงในยามที่ต้องการปลดปล่อย

“ลิตารักคุณค่ะ... ได้แค่นี้ลิตาก็ยอม... อร๊ายยย! ผัวขา! อื้มมม! จะเสร็จหรือยังคะ”

เธอใช้คำสรรพนามที่ต้องห้ามและบาดใจเช่นนี้...เพื่อย้ำเตือนเขาถึงสถานะชั่วคราวอันแสนมีค่าของเธอ... สถานะที่ทำให้เธอได้อยู่ใกล้ชิดกับบุรุษที่เธอเฝ้าฝันถึง... เมื่อแรงปรารถนาของวรเมธที่ถาโถมเข้าใส่เริ่มคลายลงชั่วขณะ ลลิตาจึงเอ่ยขออย่างออดอ้อน... น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความหวัง... เพื่อเปลี่ยนสถานการณ์... ให้เธอได้เป็นผู้ควบคุมเกมรักและมอบความสุขสุดยอดแก่เขาบ้าง

“ลิตาขอทำให้คุณบ้างได้มั้ยคะ... เมธ!!!”

วรเมธไม่ตอบคำ... เขาดึงรวบเอวคอดกิ่วของเธอออกจากการเกาะเกี่ยวแล้วปล่อยร่างนุ่มนิ่มของเธอลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี... แววตาคมกริบฉายแววท้าทาย

“เอาสิ!!” เขายอมรับข้อเสนออย่างง่ายดาย เพราะเขารู้ดีว่าลลิตาจะทุ่มเททุกสิ่งอย่างและใช้ทักษะทั้งหมดที่เธอมี เพื่อทำให้เขามีความสุขถึงขีดสุด... เธอคือนางบำเรอชั้นดีที่เขาไม่ต้องเสียเวลาสั่งสอน...

เมื่อได้รับอนุญาตจากพ่อเลี้ยงหนุ่ม... ลลิตาก็ไม่รอช้า... เธอพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของวรเมธอย่างรวดเร็ว... กิริยาท่าทางที่แฝงความโหยหาและเร่งรีบเผยออกมาอย่างชัดเจน...

มือเรียวของแม่เลี้ยงสาวสั่นเทาเล็กน้อยจากความตื่นเต้นก่อนจะเอื้อมไปจับแท่งรักที่ยังคงร้อนผ่าวและแข็งขืนของเพื่อนำมันสอดเข้าสู่ร่องหลืบอันอ่อนนุ่มของเธออย่างชำนาญด้วยความรักใคร่ทะนุถนอม

ลลิตานั่งยอง ๆ คร่อมร่างของวรเมธก่อนจะกดสะโพกตัวเองลงไปช้าๆ... พยายามที่จะควบคุมจังหวะและดื่มด่ำกับสัมผัสที่เธอเป็นผู้กำหนดเองบ้าง แต่ทว่า... การกระทำที่เชื่องช้าและละเมียดละไมของเธอก็ยังไม่ทันใจของบุรุษใต้ร่าง...

วรเมธไม่ต้องการความอ่อนโยนใด ๆ ทั้งนั้น เขาต้องการเพียงการเร่าร้อนและดิบเถื่อน ก่อนที่จะระเบิดความต้องการให้ถึงที่สุด...

พรวด!!!

วรเมธช่วงชิงการควบคุมด้วยการกระแทกสะโพกขึ้นมา มันลึกจนถึงด้านในแหวกความกระชับแน่นของร่องสวาทอย่างรุนแรงจนร่างกายของลลิตาที่อยู่ด้านบนถึงกับสะท้านเฮือก... มันจุกขึ้นไปจนถึงช่องท้อง แม่เลี้ยงสาวถึงกับต้องกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้อง แต่เธอก็กลั้นมันเอาไว้ไม่ได้นาน

“อร๊อยยย! อย่าเพิ่งสิคะ... ไหนคุณจะให้ลิตาทำเองไม่ใช่เหรอ!” ลลิตาโอดครวญอย่างไม่พอใจที่เกมรักถูกช่วงชิงไปอย่างกะทันหัน... แววตาตัดพ้อจับจ้องไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของความป่าเถื่อนที่ไม่อาจยับยั้งได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงก้มลงบดเบียดเนินอกเข้ากับใบหน้าของเขาเป็นการออดอ้อน

วรเมธทั้งดูดกลืนและบีบขยำสองเต้าของเธออย่างเมามัน แม้การควบคุมจะถูกช่วงชิงไปแต่เธอก็สามารถใช้ความสวยงามในร่างกายหยิบยื่นให้เขาเพื่อฆ่าเวลา รอคอยให้เธอพร้อม ก่อนจะโยกสะโพกขึ้นลงเบา ๆ วรเมธดันลึกลุกขึ้นตามมา เขายังคงดูดเต้านมของเธอไม่เลิก ลลิตาเองก็ชื่นชอบในความดิบเถื่อนของเขาอยู่ไม่น้อย เธอยอมเป็นเพียงนางบำเรอถูกเขาลากขึ้นเตียงตามอารมณ์ปรารถนาเท่านั้น