Chapter 2

Chapter 2

“ได้ยินค่ะ แต่ทำไมคุณต้องดุหนูด้วย” ไลลาทำหน้าเซ็งใส่คนตัวสูง

“ก็เพราะเธอมัวแต่ทำมึนนอนอยู่ได้ ทำให้ฉันต้องใช้เสียงบอกเธอซ้ำ ๆ ไง”

“...” ไลลาถอนหายใจเซ็งที่เสียตัวให้ผู้ชายปากหมาอย่างเขา แต่ไลลาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามคำสั่งของเขา ด้วยการดึงผ้านวมคลุมตัว ลงจากเตียง แล้วก้มหยิบเสื้อผ้าที่พื้นเดินไปยังห้องน้ำ เมื่อเดินไปถึงประตูห้องน้ำ เธอก็สลัดผ้านวมออกจากตัว ก่อนที่จะหอบเสื้อผ้าเข้าไปสวมใส่ในห้องน้ำ หลังจากใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย เธอไม่ได้เดินไปหาเขาที่ระเบียง แต่เลือกที่จะนั่งลงปลายเตียง นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้...

ย้อนกลับไปก่อนเที่ยงคืน ไลลาทำงานพาร์ตไทม์ที่คลับแห่งนี้เป็นวันสุดท้าย ก่อนจะเดินทางกลับเชียงใหม่จังหวัดบ้านเกิด เพื่อไปฝึกงานตามที่ทางมหาวิทยาลัยได้จัดสรรให้ฝึกงานในวันจันทร์นี้ ผู้จัดการคลับที่อยากให้ไลลาได้ทิปหนัก ๆ ก็เลยให้เธอไปชงเหล้าให้กับลูกค้าวีไอพีชั้นสอง ในห้องนั้นมีนักธุรกิจชายแก่ที่ดูภูมิฐานอยู่สี่คน ท่าทางพวกเขาเหมือนนักธุรกิจที่น่าเชื่อถือและใจดี แต่ทว่ากลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เมื่อหนึ่งในสี่ของนักธุรกิจชายแก่ให้เธอเปิดการ์ดฉบับหนึ่ง หลังจากเธอคลี่กระดาษออกจากกัน การ์ดใบนั้นหอมมากจนไลลาสูดดมกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด แต่เมื่อกลิ่นหอมอันสดชื่นเข้าสู่ร่างกายไม่ถึงหนึ่งนาที ไลลาก็รู้สึกร้อนวูบวาบ ทันใดก็มีนักธุรกิจชายแก่คนหนึ่งเดินมาโอบกอดเธอจากทางด้านหลังพร้อมทั้งสูดดมต้นคอจนไลลาขนลุกขนพองเพราะขยะแขยง หญิงสาวจึงใช้แรงทั้งหมดผลักนักธุรกิจชายแก่ล้มลงไปที่โต๊ะวางแก้วอย่างแรง จากนั้นก็วิ่งหนีออกมาทันที จะว่าโชคดีก็ได้ที่เธออยู่ใกล้ประตู ทำให้หนีออกมาจากห้องลูกค้าหื่นกามได้ แต่ความโชคดีมักมีความโชคร้ายซ่อนอยู่เสมอ ถึงเธอจะไม่ได้ตกเป็นทาสเซ็กซ์นักธุรกิจชายแก่สี่คนนั้น แต่เธอกลับมาเสียตัวให้กับผู้ชายปากหมาแถมยังดูโหดร้ายอีกด้วย

“จะเอายังไง”

“อะไรคะ” ไลลามองคนตัวสูงด้วยสีหน้าสงสัย ปากเขาถามความเห็น แต่ทว่ามือของเขากลับยื่นเช็คเงินสดหนึ่งแสนบาทมาให้เธอ

“เช็คเงินสดไง ไม่รู้จักเหรอ?”

“รู้จัก แต่คุณให้หนูทำไม?”

“ค่าตัวเธอไง ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงไม่หายเงี่xxเพราะฤทธิ์ยาปลุกเซ็กซ์แน่ ๆ” ธีโอพูดอย่างตรงไปตรงมา

“หนูไม่ได้ขายตัว และคุณเองก็ช่วยให้หนูหายเงี่xxเหมือนกัน แต่ในเมื่อคุณอยากให้เงินหนูนัก หนูรับไว้ก็ได้ค่ะ” ถึงเขาจะทำเหมือนเธอขายตัว แต่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด และไหน ๆ ก็เสียตัวให้เขาไปแล้ว ไลลาจึงรับเช็คมาใส่กระเป๋า เพราะยุคสมัยนี้ชีวิตต้องขับเคลื่อนด้วยเงิน

“หึ...คำพูดมากมาย สุดท้ายเงินก็....” ‘ชนะศักดิ์ศรีของเธออยู่ดี’ ประโยคสุดท้ายเขาพูดต่อในใจ

“ก็อะไรคะ”

“คิดเอาเองสิ”

“...” ไลลานิ่งไปทันทีกับคำพูดของเขา ไม่คิดว่าผู้ชายที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตร จะปากเสียใส่ผู้หญิงขนาดนี้

“ลุกขึ้น แล้วตามฉันมา” ธีโอสั่งไลลาเสียงเข้ม

“ทำไมหนูต้องไปกับคุณด้วย”

“ก็เพราะเมื่อคืนฉันลืมป้องกันน่ะสิ ฉันจะพาเธอไปซื้อยาคุม”

“เดี๋ยวหนูจัดการเรื่องนี้เองได้”

“ฉันอยากเห็นกับตาเนื้อตัวเองว่าเธอกินยาคุมแล้วจริง ๆ จะได้ไม่เกิดปัญหาภายหลัง” ว่าจบ ธีโอก็ฉุดดึงไลลาออกจากห้องไปยังลิฟต์ ลงมายังชั้นล่าง แล้วดึงเธอไปที่รถสปอร์ตหรู จากนั้นก็ขับรถไปที่ร้านขายยา โดยที่เขาเป็นคนลงไปซื้อยาคุม เขาเข้าร้านขายยาไปไม่นาน เขาขึ้นรถมาพร้อมกับถุงหูหิ้วที่มียาคุมและน้ำดื่มหนึ่งขวด

“กินยาคุมซะ”

ไลลารับยาจากเขาป้อนเข้าปาก ก่อนจะดื่มน้ำตามเพื่อกลืนยาลงไปในลำคอ จากนั้นเธอก็บอกเขาว่า... “เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณมั่นใจได้เลยว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณไม่มีทางจับตัวเป็นก้อนเลือดมาเกิดกับหนูแน่นอน”

“อืม...กินยาแล้ว เงินก็รับไปแล้ว งั้นเรื่องเมื่อคืนนี้ถือว่าจบนะ”

“ค่ะ จบ หนูเองก็ไม่คิดจะสานต่อความสัมพันธ์กับคุณอยู่แล้ว”

“ไม่คิดก็ดี งั้นเราสองคนก็ถือว่าเคลียร์กันจบแล้วนะ”

“ค่ะ”

“จบแล้ว ก็ลงจากรถไปซะ”

“ฮะ...”

“หูตึงเหรอ? ฉันบอกให้เธอลงจากรถไง”

“...” ไลลามองหน้าธีโอแบบอึ้ง ๆ ที่เขาไล่เธอลงจากรถอย่างไม่ไว้หน้า แต่ก็อึ้งแค่ครู่เดียวเท่านั้น เมื่อตั้งสติได้ ไลลาจึงรีบเปิดประตูลงจากรถทันที ซึ่งเธอลงจากรถมายืนบนฟุตบาทได้ไม่ทันไร เจ้าของรถสปอร์ตหรูก็ขับรถออกจากบริเวณนั้นไปด้วยความเร็ว เขาทำเหมือนกับว่ากลัวเธอจะจับเขาทำผัวอย่างนั้นแหละ...