Chapter 7

Chapter 7

เมื่อได้ยินน้ำเสียงสั่น ๆ ของคนตัวเล็ก ชายหนุ่มก็ยิ้มร้าย ๆ มุมปาก ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยด้วยแววตาหื่นกระหาย จากนั้นก็จับมือเล็กดูดเลียปลายนิ้วทีละนิ้วจนชุ่มน้ำลาย ส่วนมืออีกข้างก็ใช้ปลายนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากบางลากผ่านลำคอระหง เนินหน้าอกอวบอิ่ม ไล่ลงมาจนถึงสะดือ มือสากลูบไล้หน้าท้องแบนราบเบา ๆ แล้วไต่มือไปหยุดที่ขอบกางเกง แต่ในขณะที่กำลังสอดมือล้วงเข้าไปทักทายใจกลางความเป็นสาว เสียงมือถือก็ดังขึ้น

ฟูวววว!

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด เมื่อมือถือส่งเสียงรบกวนขัดจังหวะ เขาจึงปล่อยให้มันดังอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเสียงริงโทนดับไป แต่ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมาเสียงมือถือก็ดึงขึ้นอีกครั้ง สกายก็เลยต้องล้วงหยิบมือถือจากกระเป๋ากางเกงออกมาดู พอเห็นรายชื่อคนโทรเข้าเป็นธาวินผู้เป็นพี่ชายของวาวี เขาจ้องมองหน้าจอมือถืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคว่ำหน้าจอมือถือลงบนโต๊ะทำงาน แล้วปล่อยให้มันดังอยู่แบบนั้น จากนั้นก็อุ้มวาวีในท่าเจ้าสาวเดินออกจากห้องทำงานไปที่ห้องนอนของเขา

หลังจากวางหญิงสาวลงนอนบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ชายหนุ่มก็รีบผละตัวไปรื้อของที่ลิ้นชักหัวเตียงด้วยอาการร้อนรนเพราะยาปลุกเซ็กซ์ออกฤทธิ์หนักขึ้นเรื่อย ๆ จนกระสันเสียวไปทั้งตัว

เมื่อเจอยาที่หมอสายลมผู้เป็นเพื่อนสนิทเคยให้ไว้ สกายก็เอายานอนหลับชนิดแรงกรอกปากเล็กหนึ่งเม็ด แล้วหยิบขวดน้ำมากรอกปากเล็กให้กลืนยาลงคอ

“แค็ก ๆ พะ...พี่กายเอายาอะไรมาให้หนูกิน” วาวีสำลักน้ำจนหน้าแดง แต่สกายกลับเอามือปิดปากเล็กเอาไว้ เพื่อไม่ให้หญิงสาวคายยาออกจากปาก

“กลืนลงไป” เขาสั่งเสียงเข้ม

“อึก! พี่เอายาอะไรมาให้หนูกิน” วาวีกลืนยาลงคอในที่สุด แล้วถามย้ำอีกครั้ง

“ยานอนหลับ กินแล้วก็นอนที่นี่ไปก่อน” ก็เพราะรู้ว่าความต้องการทางเพศที่พุ่งปรี๊ดขึ้นแปลก ๆ ของเขากับวาวีในตอนนี้คงโดนยาปลุกเซ็กซ์เล่นงานแน่ ๆ และสิ่งเดียวที่จะช่วยดับไฟราคะได้คือยานอนหลับ สกายจึงไม่รอช้าที่จะป้อนยานอนหลับให้หญิงสาวทันที

“ทำไมถึงต้องให้หนูกินยานอนหลับด้วย หนูยังไม่อยากนอน หนูอยากโดนพี่กาย yes” วาวีพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอนไร้ยางอาย และถึงแม้ไฟสวาทจะพลุ่งพล่าน แต่อาการง่วงซึมก็จู่โจมโสตประสาทอย่างหนักเช่นกัน

“เลิกคิดทำอะไรไม่เข้าท่าสักที นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”

“ไม่! หนูไม่นอน พี่กายต้อง yes หนูก่อน” วาวีโผตัวไปกอดรัดคนตัวสูงพยายามดึงเขาลงนอนบนเตียง

“อยากโดน yes นักเหรอฮะ!” สกายจ้องมองวาวีตาดุ แล้วก้มหน้ากระแทกจูบปากเล็กอย่างร้อนแรง ทำให้หญิงสาวปากแตกจนเลือดซึมไหลออกมา ส่วนมือสากก็บีบขยำหน้าอกใหญ่อย่างแรงราวกับจะให้ก้อนนมแหลกคามือ แต่สั่งสอนคนดื้อได้ไม่ทันไร เธอก็ผล็อยหลับไปในที่สุด สกายจึงผละตัวออก เขาพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่จะดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้หญิงสาว จากนั้นก็หยิบยานอนหลับติดมือ แล้วรีบเดินออกจากห้องทันที

“ยัยเด็กแสบ อยากเสียตัวนักหรือไงวะ” หลังจากล็อกประตูขังหญิงสาวเอาไว้ สกายก็มองไปยังแก้วน้ำชา แล้วส่ายหัวเบา ๆ กับสิ่งที่วาวีสร้างเรื่องขึ้น นี่หากธาวินไม่โทรมาขัดจังหวะ เขาคงไม่หยุดแค่นี้แน่ และหากเขาทำเรื่องนั้นลงไป วาวีอาจจะกลัวเขาไปเลยก็ได้ แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน เพราะตอนนี้เขาต้องดับไฟราคะของตัวเองเสียก่อน ด้วยการป้อนยานอนหลับกรอกปากตัวเอง แล้วรีบเดินสาวเท้าเข้าห้องน้ำ

หลังจากช่วยตัวเองจนเสร็จไปหนึ่งยก สกายก็ยังคงยืนอยู่ใต้เรนชาวเวอร์ให้น้ำเย็นชโลมกายเพื่อดับไฟสวาท ชายหนุ่มกัดฟันสู้กับฤทธิ์ยาปลุกเซ็กซ์ จนกระทั่งรู้สึกว่าเปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง เขาจึงถอดเสื้อผ้าเปียกปอนออกจากตัว จากนั้นก็เอาผ้าเช็ดตัวพันไว้ที่เอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำไปล้มตัวนอนบนโซฟาโซนรับแขกและหลับไปในที่สุด...

รุ่งเช้า...

ร่างบางกะพริบเปลือกตาถี่ ๆ ก่อนที่จะปรือตาตื่น จากนั้นเธอกวาดตามองห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำ โดยมีภาพพระจันทร์เต็มดวงติดไว้ที่หัวเตียง ส่วนผนังห้องบริเวณปลายเตียงติดกระจกบานใหญ่สีทึบ ทำให้มองเห็นทิวทัศน์ด้านนอกได้แบบสบายตา สไตล์การตกแต่งห้องบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าของห้องเป็นผู้ชายเทสดี

หลังจากมองสำรวจห้องผู้ชายจนพอใจ วาวีก็เปิดผ้าห่มดูร่างกายตัวเองที่ยังมีกางเกงและบราครบชิ้น ขาดก็แต่เสื้อยืดที่เธอถอดทิ้งไว้ที่ห้องทำงาน

“เฮ้อ ~” วาวีถอนหายใจเซ็งในยามเช้าที่แผนการกลับล้มไม่เป็นท่า เธอจงใจมอมยาเขา แต่เขาดันเอายานอนหลับมากรอกปากเธอเสียอย่างนั้น

หญิงสาวแหงนหน้ามองนาฬิกาดิจิทัลที่ผนังห้อง ตอนนี้เวลาแปดโมงเช้า วันนี้เธอมีเรียนบ่ายโมง เมื่อวาวีเห็นว่ายังเหลือเวลายั่วเจ้าของห้องอีกหลายชั่วโมง หญิงสาวก็เลยถอดอาภรณ์ออกจากตัว แล้วนอนโป๊เปลือยอยู่บนเตียง

ในขณะที่วาวีกำลังคิดแผนการจัดการเพื่อนสนิทของพี่ชาย ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดเข้ามา วาวีก็เลยแกล้งหลับตาพริ้มพร้อมทั้งถีบผ้าห่มให้ร่วงหล่นลงพื้น เพื่อให้เขาเห็นเรือนร่างเย้ายวนเต็มตา

“อื้อ ~” วาวีแกล้งส่งเสียงครางเบา ๆ ราวกับคนอยู่ในห้วงของความฝัน แต่ภายในใจกลับกระดี๊กระด๊าสุด ๆ เมื่อได้ยินฝีเท้าหนักเดินมาฝั่งที่เธอนอน แต่ใจเต้นแรงได้ไม่ทันไรก็ต้องหงุดหงิดขึ้นมาทันควัน เมื่อผ้าห่มถูกเอามาคลุมตัวอีกครั้ง

“อื้อ ~ หนูจะนอน” วาวีแกล้งทำน้ำเสียงงัวเงียราวกับคนง่วงนอนมาก ๆ

“ตื่นได้แล้ว นี่มันไม่ใช่ห้องนอนของน้อง”

“อุ๊ย! ทำไมหนูถึงได้มานอนที่ห้องพี่กายได้” พอเปิดเปลือกตาปุ๊บ วาวีก็แกล้งทำสีหน้าตกใจ