ตอนที่ 9 บ้านต้นไม้

ครู่ต่อมา ซ่งเชียนชิวจ้องมองลั่วเฉินพลางพยายามอดกลั้นอย่างถึงที่สุด สุดท้ายเธอก็ยอมรั้งท้ายมาสองก้าวแล้วกระซิบถามเจียงผิงอี้ "ทำไมต้องให้เขาเอาคางคกมาผูกไว้ที่แผลด้วยล่ะ?"

เธอคิดว่านี่เป็นตำรายาสมุนไพรพื้นบ้านอะไรสักอย่าง แต่เจียงผิงอี้กลับยกยิ้มที่มุมปากแล้วตอบว่า "ก็เพื่อให้เขาได้สัมผัสถึงความรู้สึกของพวก 'ดีแต่เห่า' (หนวกหู) บ้างไงคะ"

ซ่งเชียนชิวอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะหลุดขำออกมา "ไม่มีสรรพคุณอย่างอื่นจริงๆ เหรอ?"

"จะว่าไม่มีเลยก็ไม่เชิงค่ะ บนผิวคางคกมีพิษอ่อนๆ ที่ช่วยทำให้ผิวหนังชาได้ ฤทธิ์คล้ายๆ กับยาชา ก็ถือว่าช่วยระงับปวดให้เขาไปในตัวแล้วกัน"

"ฮ่าๆ เจียงผิงอี้ เธอเนี่ยน่าสนใจจริงๆ"

— ฮ่าๆๆๆๆๆ ขำจะตายแล้ว!

— สะใจ! สะใจโว้ย! พี่สาวแค้นนี้ต้องชำระ ช่วยถนอมสุขภาพจิต (หน้าอก) ฉันได้ดีแท้!

— ถึงลั่วเฉินจะน่าสงสาร แต่ภาพที่เขาเอาคางคกมาผูกแขนแบบจริงจังมันตลกมากกกก!

ทั้งสามคนเดินไปคุยไปจนเริ่มสนิทกันอย่างรวดเร็ว

ซ่งเชียนชิวคอยถามเจียงผิงอี้เป็นระยะว่าต้นไม้ใบหญ้าแถวนี้คืออะไร มีสรรพคุณยังไง ซึ่งเจียงผิงอี้ก็ตอบได้เกือบหมด จนเธออดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

"เมื่อก่อนเห็นในเน็ตคนพูดถึงเธอไม่ดีเยอะเลย ฉันก็นึกว่าเธอจะเป็นเด็กผู้หญิงที่เย่อหยิ่งเอาแต่ใจเสียอีก การได้สัมผัสตัวจริงครั้งนี้ทำให้ฉันรู้เลยว่า เราไม่ควรตัดสินคนจากปากของคนอื่นจริงๆ"

ลู่หยุนคงพยักหน้าเห็นด้วยเงียบๆ ในใจ

ส่วนลั่วเฉินยังคงเดินฟังเสียงคางคกร้องอยู่ข้างๆ

— จริงที่สุด! สมเป็นพี่ซ่ง ทำอะไรก็เปิดเผยตรงไปตรงมา!

— นั่นดิ เมื่อก่อนดูพวกข่าวซุบซิบแล้วภาพจำที่มีต่อเธอแย่มาก ใครจะรู้ว่าพอมาดูจริงๆ แล้วจะรักเลย เรื่องหน้าตาไม่ต้องพูดถึง แต่ประเด็นคือเธอเก่งมาก! เก่งทุกด้านเลย!

— ตอนนี้ใครเข้าด้อมผิงอี้คือคุ้มสุดๆ ติดตามตอนนี้ได้ตำแหน่งแฟนคลับรุ่นบุกเบิกนะจ๊ะ!

ผู้กำกับมองตัวเลขบนหน้าจอมอนิเตอร์แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจให้กับห้องไลฟ์ของเจียงผิงอี้ ที่ยอดคนดูและคอมเมนต์ทิ้งห่างห้องอื่นแบบไม่เห็นฝุ่น

เพราะเรื่องที่ลั่วเฉินบาดเจ็บทำให้เสียเวลาไปบ้าง ช่วงบ่ายทุกคนจึงรีบเดินทางต่อโดยหยุดพักแค่กินน้ำกินท่า จนกระทั่งฟ้าเริ่มสลัว เจียงผิงอี้สัมผัสได้ถึงความชื้นในอากาศและมองดูท้องฟ้า เธอขมวดคิ้วแล้วบอกว่าต้องหาที่ปักหลักพักแรมแล้ว

ลั่วเฉินที่ยังมีอคติอยู่ก็คอยแขวะทุกอย่างที่เธอพูด "ฟ้ายังสว่างอยู่เลย เดินต่อได้อีกตั้งนาน เธอหาเรื่องขี้เกียจล่ะสิไม่ว่า?"

ลู่หยุนคงขัดขึ้น "ฝนกำลังจะตกแล้วครับ เราต้องรีบกางเต็นท์หลบฝน"

"ไม่ค่ะ แค่กางเต็นท์ไม่พอ"

ยิ่งเดินลึกเข้าป่า พลังวิญญาณยิ่งเข้มข้น ประสาทสัมผัสของเจียงผิงอี้ก็ยิ่งคมชัด "ไม่ใช่แค่ฝนจะตก แต่มันจะเป็นฝนที่ตกหนักมากๆ แค่กางเต็นท์น่ะกันความหนาวและความชื้นไม่ได้หรอก เผลอๆ น้ำที่ท่วมขังบนพื้นจะลามเข้าเต็นท์ด้วย เราต้องหาที่สร้าง 'บ้านบนต้นไม้' (Treehouse) ถึงจะรอด"

ตอนนี้ซ่งเชียนชิวเชื่อเธออย่างไร้เงื่อนไข พอได้ยินแบบนั้นก็รีบสนับสนุนทันที "ได้เลย แต่เราจะทำยังไงล่ะ? ไม่มีอุปกรณ์อะไรเลยจะสร้างบ้านบนต้นไม้ได้ยังไง?"

"กัปตันคะ คุณไปหักกิ่งไม้เล็กๆ มาหน่อย เอาขนาดประมาณแขนของลั่วเฉินก็พอ พี่ซ่งคะ พี่ใช้มีดไปตัดใบไม้ใหญ่ๆ มาที อย่างพวกหญ้าใบยักษ์หรือใบปาล์มที่เราเพิ่งเจอมาก็ได้ ส่วนลั่วเฉิน... นายก็ไปหาพวกหญ้าเหนียวๆ หรือเถาวัลย์มาไว้ใช้มัดแล้วกัน"

"ตกลง"

ลู่หยุนคงและซ่งเชียนชิวแยกย้ายไปทำหน้าที่ทันที มีเพียงลั่วเฉินที่ฮึดฮัดแล้วเริ่มกางเต็นท์อยู่กับที่ "ผมไม่ไป มีเต็นท์ทำไมไม่นอน จะสร้างบ้านบนต้นไม้อะไรให้วุ่นวาย? อีกอย่างฟ้าก็ยังดูดีอยู่ ไม่เห็นเหมือนฝนจะตกหนักเลย พวกคุณอยากทำก็ทำไปเถอะ ผมไม่เกี่ยว"

เจียงผิงอี้เลิกคิ้ว ไม่คิดจะตื๊อเด็กเจ้าปัญหานี่ต่อ เธอปีนขึ้นไปบนต้นไม้เตี้ยแต่ลำต้นหนาแข็งแรงต้นหนึ่งเพื่อเริ่มวางโครงสร้าง

..