เซียนสาวเจ้าบทบาท

เจียงผิงอี้ตายแล้ว

ในยามที่นางวาดกระบี่แทงใส่บุคคลที่อยู่บนจุดสูงสุดของเขาหลานไถ พลันเกิดแสงสีขาวสว่างจ้าบาดตาขึ้นระหว่างฟ้าดิน ฉีกกระชากร่างของนางจนแหลกสลาย ก่อนจะโยนร่างนั้นลงสู่ความโกลาหลอันไร้ขอบเขต

ฉับพลันมวลบุปผาร่วงโรย สายน้ำไหลวนรอบขุนเขาเขียวเหล่าสรรพสัตว์คร่ำครวญท้องฟ้าปั่นป่วน สายลมหวีดหวิวทั่วทั้งแดนสวรรค์ต่างก็เกิดความโกลาหล

ทศวรรษที่ยี่สิบสอง

บนโลกมนุษย์อันวุ่นวาย ที่ไหนสักที่ในเมืองหลวงหญิงสาวผู้มีโฉมสะคราญซึ่งเดิมทีจมน้ำเสียชีวิตอยู่ในสระบัว ฉัยพลันก็ลืมตาขึ้นนางสะบัดมือเบาๆ เพียงครั้งเดียว ร่างอันบางเพรียวก็ลอยพ้นขึ้นมาจากผิวน้ำ

ที่นี่ที่ไหนกัน เหตุใดพลังวิญญาณถึงได้เบาบางเช่นนี้?

นางพลิกกายขึ้นฝั่ง นั่งขัดสมาธิลงบนพื้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมพุ่งพล่านเข้าสู่สมองดั่งสายน้ำ

นางชื่อเจียงผิงอี้ ทว่าไม่ใช่เจียงผิงอี้มหาเทพหญิงเพียงหนึ่งเดียวแห่งเขาหลานไถอีกต่อไป แต่เป็นเจียงผิงอี้ "ลูกสาวตัวจริง" ผู้เป็นตัวประกอบใช้แล้วทิ้งที่ตระกูลเจียงไปตามหาจนพบในที่ห่างไกล

เจียงผิงอี้ถูกอุ้มสลับตัวไปตั้งแต่เด็ก และถูกเลี้ยงดูอยู่ในภูเขาถึงยี่สิบเอ็ดปี ภายใต้สภาพแวดล้อมที่ยากจนข้นแค้นทำให้นางกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวและโลภมาก หลังจากถูกตระกูลเจียงรับกลับมา นางก็อาศัยรูปโฉมที่งดงามติดตามเจียงอวี้เจีย (ลูกสาวตัวปลอม) เข้าสู่วงการบันเทิงตามหลังกันมาติดๆ นางจ้องจะข่มขวัญลูกสาวตัวปลอมในทุกเรื่อง แต่เพราะเล่ห์เหลี่ยมต่ำเตี้ยและโง่เขลาเบาปัญญา กลับกลายเป็นการช่วยดึงดูดคะแนนนิยมให้ลูกสาวตัวปลอมแทน

ยิ่งชื่อเสียงของนางแย่ลงเท่าไหร่ ชื่อเสียงของลูกสาวตัวปลอมก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น ทั้งยังไปเข้าตา โม่ชิงซาน ทายาทของตระกูลโม่ซึ่งเป็นตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำของแวดวงธุรกิจและการเงินของเมืองใหญ่แห่งนี้อีกด้วย

แน่นอนว่านางไม่ยินยอม จึงใช้กลเม็ดสารพัดเพื่อทำลายวาสนาของเจียงอวี้เจีย ถึงขั้นคิดจะแสร้งทำเป็นจมน้ำเพื่อให้โม่ชิงซานมาช่วย เพื่อจะใช้ความบริสุทธิ์ของตนเองผูกมัดเขาไว้ ใครจะรู้ว่าเจียงอวี้เจียมองแผนออกและเรียกโม่ชิงซานออกไปก่อน

ส่วนตัวนางนั้น เพราะว่ายน้ำไม่เป็น จึงจมน้ำตายอยู่ในสระบัวจริงๆ

เจียงผิงอี้ที่เป็นตัวประกอบตายไปแล้ว เจียงผิงอี้ที่เป็นมหาเทพจึงฟื้นตื่นขึ้นมา

เพียงแต่... โลกใบนี้มีพลังวิญญาณน้อยเกินไป นางจำได้เพียงว่าตนเองคือมหาเทพแห่งเขาหลานไถ ตายเพราะลอบสังหารคนบนยอดเขา ส่วนเรื่องอื่นๆ นอกเหนือจากนั้นนางจำไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ติ๊ด ติ๊ด

เจียงผิงอี้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจาก เย่ว์ลั่ว ผู้จัดการของนาง

"พี่สาวครับ วันนี้มีถ่ายนิตยสารแนวโบราณ พี่คงไม่ได้นอนเพลินจนลืมอีกใช่ไหม! นิตยสารเล็กๆ ฉบับนี้ผมยอมพูดจนปากเปียกปากแฉะกว่าจะได้มา ทรัพยากรพวกเรามันแย่มากแล้วนะพี่ ต้องหัดทะนุถนอมไว้หน่อย!"

เย่ว์ลั่วเพิ่งเข้าวงการมาก็ต้องมาดูแลตัวปัญหาอย่างเจียงผิงอี้ ที่วันๆ เอาแต่ไปขายหน้าและคอยเกาะกระแสทำตัวมีปัญหากับคนอื่น จนคะแนนนิยมจากคนผ่านทางพังพินาศยับเยิน แต่ในฐานะเด็กใหม่ เขาไม่มีสิทธิ์เลือกศิลปิน จึงได้แต่คอยปรนนิบัติเจียงผิงอี้คนนี้อย่างน่าสงสาร

ตอนแรกเจียงผิงอี้คิดจะปฏิเสธ แต่พอคิดอีกที โลกนี้พลังวิญญาณเบาบางแต่ประชากรกลับหนาแน่น หากยิ่งได้รับความรักและโชคลาภมากเท่าไร พลังวิญญาณก็จะฟื้นฟูได้เร็วขึ้นเท่านั้น

เมื่อมองดูแล้ว การเข้าสู่วงการบันเทิง เป็นดาราในยุคสมัยนี้เพื่อให้มีแฟนคลับและได้รับแต้มความประทับใจ ก็ถือเป็นเรื่องที่ไม่เลวนัก

"ส่งตำแหน่งมาให้ฉัน"

เจียงผิงอี้วางสาย ลุกขึ้นยืนส่องกระจกที่เป็นเงาสะท้อนในสระบัวดูรูปลักษณ์ของตนเอง

เหมือนกับมหาเทพเจียงผิงอี้ไม่มีผิดเพี้ยน ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ คิ้วเรียวดั่งวาดด้วยถ่าน ตาพริ้มปากแดงฟันขาว ดวงตาที่มีชีวิตชีวายามกวาดมองไปมาดูคล้ายมีแสงดาวพุ่งออกมา ผิวพรรณยิ่งดูขาวผ่องเมื่อตัดกับผมยาวสลวยสีดำสนิท

แม้รูปลักษณ์นี้จะเป็นโฉมงามล่มเมืองในโลกมนุษย์อยู่แล้ว แต่หากมีพลังวิญญาณคอยหล่อเลี้ยงแบบมหาเทพเจียงผิงอี้ มนุษย์เดินดินอย่างเจียงผิงอี้คนเดิมก็ไม่อาจเทียบติดได้เลย

หลังจากเห็นตำแหน่งที่เย่ว์ลั่วส่งมา นางก็เดินเครื่องพลังวิญญาณเพื่อทำให้ผมและเสื้อผ้าแห้งทันที พร้อมเตรียมตัวออกเดินทาง

เพียงแค่ก้าวเท้าออกไป เจียงอวี้เจียก็พาโม่ชิงซานเดินตรงมาทางนี้พอดี

"ฉันเพิ่งเห็นพี่สาวเดินมาทางนี้ค่ะ หายไปนานขนาดนี้ฉันเป็นห่วงแทบแย่ ชิงซาน ขอบคุณนะคะที่ยอมช่วยฉันตามหาพี่"

ชายหนุ่มส่งเสียงอืมในลำคออย่างสุขุม

คิ้วคมเข้มดั่งกระบี่ ดวงตาประดุจดวงดาว ใบหน้าหล่อเหลาลุ่มลึก รูปร่างสูงโปร่ง ชุดสูทสั่งตัดประณีตขับเน้นรูปร่างให้โดดเด่น ยามก้าวเดินเห็นมัดกล้ามเนื้อที่เรียบเนียนรำไร

นี่คือโม่ชิงซาน มิน่าเล่าเจียงผิงอี้ถึงอยากจะยั่วยวนเขานัก ต่อให้ไม่นับรวมฐานะทางบ้านที่มีอำนาจล้นฟ้า แค่หนังหน้าและรูปร่างนี้ การจะยั่วยวนเขาก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

เพียงแต่... เหตุใดถึงมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดนะ

"พี่คะ พี่อยู่นี่เอง!"

ในวินาทีที่เจียงอวี้เจียเดินเข้ามาจับแขนของนาง พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว: อีแพศยานี่นังไม่ตายเหรอ เสียดายชะมัด!

นี่คือเสียงในใจของเจียงอวี้เจีย?

ดีมาก ดูเหมือนวิชาอ่านใจที่สั่งสมมาในฐานะมหาเทพจะยังไม่ลืมเลือน และน้องสาวคนนี้ของนาง ก็ไม่ได้เป็นคนดีมีเมตตาเหมือนอย่างในข่าวลือจริงๆ

เพียงแต่พวกเขาทั้งสามคนไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า มีไอพลังสายหนึ่งพุ่งออกจากร่างของเจียงผิงอี้ และมุดหายเข้าไปในร่างของเจียงอวี้เจีย

"ที่แท้เธอก็เป็นห่วงฉันขนาดนี้เลยเหรอ"

เสียงในหัวดังขึ้นอีกครั้ง: ก็ห่วงน่ะสิ! ห่วงว่าแกจะตายไม่สนิท แล้วมาแย่งซีนฉัน แถมยังขวางทางฉันกับโม่ชิงซานอีก!

"แน่นอนค่ะพี่ พี่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"

"วางใจเถอะ" ฉันน่ะคือมหาเทพหญิงเพียงหนึ่งเดียวแห่งเขาหลานไถนะ!.. "ฉันไม่มีวันเป็นอะไรแน่นอน"

เจียงผิงอี้ยกยิ้มที่มุมปาก มองเจียงอวี้เจียด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะเมินโม่ชิงซานที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเดินจากไปด้วยท่าทางเกียจคร้าน

โม่ชิงซานจ้องมองเจียงผิงอี้ที่ลบเครื่องสำอางหนาเตอะออกจนเผยให้เห็นผิวขาวสวยรูปร่างสมส่วน พลันหรี่ตาลง

ยัยโง่นี่กำลังเล่นเกมอะไรอยู่? ปกติเวลาเห็นเขา ความโลภในดวงตานางจะปิดไม่มิด แทบจะถลาเข้ามาสิงร่างเขาอยู่แล้ว แต่วันนี้กลับเมินเขาโดยสิ้นเชิง? ก็ดี เขาอยากจะดูนักว่านางจะเล่นตลกอะไรได้อีก

...

เจียงผิงอี้ยังไม่ทันก้าวเท้าเข้าประตูห้องสเตูดิโอ พลังวิญญาณก็ทำให้ได้ยินเสียงซุบซิบของผู้คนด้านใน

"บก. คิดอะไรอยู่เนี่ย ถึงได้เอาอีพวกโนเนมมีแต่ข่าวฉาวนี่มาถ่าย เดี๋ยวพวกแอนตี้แฟนได้ด่าเรายับแน่!"

"ดังทางลบก็คือดังนะ เจียงผิงอี้ดาราโนเนมชั้นสิบแปดนั่น มีคนรุมด่าได้เยอะขนาดนี้ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว ฮ่าๆ"

"คนที่โง่ขนาดลืมสลับบัญชีอวตารไปกดไลก์โพสต์ด่าคู่แข่งเนี่ย ถูกด่าจนติดเทรนด์ก็ไม่แปลกหรอก~"

"โง่ไม่ว่าหรอก แต่ประเด็นคือไอ้เมคอัพสโมกกี้อายสุดเห่ยที่พอกไว้บนหน้าตลอดเวลาเนี่ยสิ ใครจะรู้ว่าถ้าลบเครื่องสำอางออกมาแล้วจะเป็นตัวอะไร!"

สิ้นคำพูดของคนด้านใน นางก็ผลักประตูเข้าไปทันที

"ขอโทษที ฉันมาสาย"

"คนสวย... คุณ คุณคงมาผิดที่แล้วล่ะครับ ที่นี่เรา... ถ่ายนิตยสารกันอยู่"

ชายหนุ่มที่เพิ่งนินทาว่าเจียงผิงอี้ขี้เหร่เมื่อครู่ จ้องมองใบหน้าอันงดงามหาที่เปรียบไม่ได้ของนางจนพูดติดอ่าง

"ฉันเอง เจียงผิงอี้"

อะไรนะ?! นี่คือเจียงผิงอี้เหรอ?!

ที่แท้พอนางลบเครื่องสำอางสุดเห่ยที่เหมือนติดถาวรนั่นออกแล้ว หน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง!

จนกระทั่งเจียงผิงอี้เข้าไปในห้องลองเสื้อเพื่อเปลี่ยนชุด ทุกคนถึงเพิ่งจะได้สติกลับมาบ้าง ทว่าพอม่านห้องลองเสื้อถูกเลิกขึ้น ทุกคนก็ตกอยู่ในสภาวะตะลึงงันหนักกว่าเดิม

สวย สวยเหลือเกิน แม้จะเป็นใบหน้าสดไร้เครื่องสำอาง แต่ในยามนี้นางกลับสวยจนทุกคนไม่กล้าจ้องมองตรงๆ ที่สำคัญกว่านั้นคือนางมีกลิ่นอายบางอย่างที่ทำให้ผู้คนอยากจะสยบยอมโดยสัญชาตญาณ

ช่างแต่งหน้าที่เพิ่งเคยแต่งหน้าให้นางเป็นครั้งแรก แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉยแต่ในใจกลับกรีดร้องไม่หยุด

ใครจะไปเข้าใจ! การแต่งหน้าให้คนที่มีใบหน้าสวยเป๊ะทุกองศาประดุจงานปั้นแบบเนี้ยมันฟินแค่ไหน!

ผิวพรรณละเอียดเนียนกริบไร้ที่ติ คิ้วเข้มได้รูปโดยไม่ต้องวาด ปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต้ม ช่างแต่งหน้าลงรองพื้นเพียงเล็กน้อยก็เป็นอันเสร็จ จากนั้นก็หยิบดอกไม้สีแดงสดมาหมายจะทัดที่เส้นผมให้นาง

"เชย" เจียงผิงอี้ขยับริมฝีปากแดงเอ่ยออกมา น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนเกียจคร้านทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน "เปลี่ยนเป็นกิ่งหลิวใบนั้นมาแทน"

คนข้างๆ รีบหยิบกิ่งหลิวสดที่ปักอยู่ในแจกันมาให้ทันที

เจียงผิงอี้รับมา แล้วปักมันลงบนมวยผมสีดำขลับอย่างเป็นธรรมชาติ

ธีมการถ่ายทำวันนี้คือ "เซียนผู้ลงมาจากสวรรค์" ซึ่งเข้าทางเจียงผิงอี้พอดิบพอดี

พัดลมพ่นลมเปรยชุดกระโปรงยาวของนางให้พลิ้วไหว นางหลับตาลงเล็กน้อย ในสมองพลันปรากฏภาพเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมา

ท่ามกลางขุนเขาเขียวขจีและสายน้ำ นางในชุดสีขาวก้าวย่างอยู่บนมวลเมฆ พลิ้วกายไปมาท่ามกลางเทือกเขาสุดลูกหูลูกตา

"ดี! ดีมาก! อารมณ์แบบนี้แหละ รักษาไว้!"

นี่มันใช่เจียงผิงอี้ดาราโนเนมชั้นสิบแปดที่ไหนกัน นี่มันเทพเซียนจุติลงมาชัดๆ!

พนักงานที่เพิ่งนินทาเมื่อกี้ต่างยืนอ้าปากค้าง จ้องมองเจียงผิงอี้ตาไม่กะพริบ จนอดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมาแอบถ่ายเบื้องหลังแล้วโพสต์ออกไป

—ฉันลางสังหรณ์ว่า นิตยสารเล่มนี้จะดังเป็นพลุแตก

—ไม่ไหวแล้ว ฉันมันพวกแพ้คนสวย เห็นแล้วอยากเปลี่ยนจากแอนตี้มาเป็นแฟนคลับเลย...

เจียงผิงอี้ได้ยินคำพูดนั้นก็เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ช่างภาพมือไว รีบกดชัตเตอร์จับภาพที่สั่นสะเทือนโลกใบนี้เอาไว้ได้ทัน

สิบนาทีหลังจากนั้น ยอดกดไลก์ของโพสต์ดังกล่าวพุ่งทะลุเกือบล้านครั้ง และพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของเทรนด์ค้นหายอดนิยมทันที

#เทพแห่งความงามจุติ สยบราบคาบทั่งปฐพี#

..