7. หาตัวช่วย (2)

ผิดกับจางหยู่เยียนลิบลับ ทันทีที่มาถึงเรือนพัก นางก็อดไม่ได้ที่จะบ่นสามีให้สาวใช้ฟัง ไม่เพียงเล่า แต่ยังด่าทอจนลี่จูต้องห้ามปรามให้เบาเสียง

“บะ เบาๆ หน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

“มิจริงหรือลี่จู นายท่านของเจ้าน่ะ โง่เขลา มองไม่ออกหรืออย่างไรว่าสตรีผู้นั้นมิได้เป็นขอทาน เป็นถึงองครักษ์แต่กลับตาถั่ว!”

“ฮูหยินเจ้าขา ประเดี๋ยวมีคนมาได้ยินนะเจ้าคะ”

“ช่างปะไร! ข้าห่วงความปลอดภัยของพวกเรา ในฝันม่านม่านนางเป็นคนที่วางยาข้า เป็นคนที่ใช้มีดแทงเจ้า”

“ฮูหยินอย่าได้-”

“ถึงจะเป็นเพียงฝัน แต่เราก็ควรระวังไว้มิใช่หรือ ป้องกันไว้ย่อมดีกว่ามาแก้ไขภายหลัง” จางหยู่เยียนรู้ว่าบ่าวรับใช้ไม่เชื่อที่นางพูด ซึ่งมันก็ดูจะไร้เหตุผลจริงๆ ถึงกระนั้นเตรียมการไว้ก็เป็นเรื่องดีมิใช่หรือ

“เช่นนั้นฮูหยินจะให้บ่าวทำอย่างไรเจ้าคะ ให้คนในเรือนจับตาดูนางดีหรือไม่”

“หากให้พูดตามตรง ข้าไม่ไว้ผู้ใดเลยลี่จู”

“...” ลี่จูยิ้มเจื่อน ยามแต่งเข้าสกุลเว่ย ฮูหยินมีเพียงนางที่ติดตามมารับใช้ บ่าวในเรือนคนอื่นๆ ล้วนเป็นคนของสกุลเว่ยที่จัดหามาดูแลทั้งสิ้น

“ข้าคงต้องหาคนที่วางใจได้มารับใช้ เจ้าไปเอาหมึกกับกระดาษมาให้ข้าที”

“ฮูหยินจะทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ” ถามไป ร่างเล็กก็เร่งไปจัดการเตรียมกระดาษและหมึกให้นายทันที

“ข้าจะเขียนจดหมายถึงฮองเฮา ขอคนที่ไว้ใจได้มาดูแลข้าที่จวนอีกสักสองคน” ปลายพู่กันตวัดขีดเขียนอักษรลงไปตามความต้องการ ก่อนจะจัดการให้ลี่จูนำไปฝากพี่ใหญ่ของนางเข้าวังไปให้ฮองเฮา

มีคนที่ไว้ใจได้ ก็เหมือนกับมีแขนขาเพิ่ม จะคิดจะทำสิ่งใดย่อมสะดวกสบายมากขึ้น

เพียงสองวันหลังจากที่จางหยู่เยียนส่งจดหมายไป วันนี้เรือนสกุลเว่ยก็ได้ต้อนรับแขกจากในวังเสียแล้ว

“คำนับหัวหน้าองครักษ์เว่ย”

“ท่านขันที มิทราบว่าฮองเฮามีพระประสงค์สิ่งใดหรือ วันนี้ท่านจึงได้มาถึงที่นี่ หรือว่ามีผู้ใดงอแงส่งจดหมายไปรบกวนฮองเฮาอีก” เว่ยเฉิงหยวนเอ่ยถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเรื่องครานี้ต้องเกี่ยวข้องกับคนท้องที่ยื่นอยู่ข้างๆ

“มิได้ขอรับ มิได้ ฮองเฮาเพียงเป็นห่วงฮูหยิน กำลังท้องกำลังไส้ จึงส่งคนมาช่วยดูแลเท่านั้นขอรับ” ท่านขันทีจากตำหนักฮองเฮาพยักหน้าให้นางกำนัลทั้งสองแนะนำตัว

“บ่าวนามว่าอี้ถานเจ้าค่ะ”

“บ่าวซีเยว่เจ้าค่ะ”

“อืม เช่นนั้นพ่อบ้านถูกช่วยจัดแจงหาที่พักให้พวกนางที”

“มิเป็นไรเจ้าค่ะ ให้พวกนางอยู่เรือนของข้า ข้าเตรียมทุกอย่างไว้อยู่แล้ว” จางหยู่เยียนก้มคำนับขอบคุณและส่งท่านขันที ก่อนจะบอกให้ลี่จูพานางกำนัลทั้งสองไปยังเรือนของนาง

“ให้ลี่จูไป เจ้าอยู่กับข้าก่อน”

“มะ มีอันใดเจ้าคะ” หยู่เยียนระแวงทันทีเมื่อบ่าวรับใช้ต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ขอตน จนเหลือเพียงนางและบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี

“สมองน้อยๆ นี้คิดจะทำสิ่งใดกัน” ไม่ว่าเปล่า นิ้วชี้ยังเคาะหน้าผากของหยู่เยียนเชิงหยอกล้ออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“ท้องข้าโตขึ้นทุกวัน ข้าเพียงแค่ต้องการคนดูแลเพิ่ม มิมีสิ่งใดแปลก”

“เอาเถิด ข้าตามใจเจ้า แต่อย่าไว้ใจผู้อื่นง่ายๆ เข้าใจหรือไม่” คำพูดของชายหนุ่ม ทำเอาจางหยู่เยียนหัวเราะในลำคอ เขากล้านัก!

“ในจวนแห่งนี้...คนที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดคือท่าน เว่ยเฉิงหยวน”