1.3 | รับมือกับเมียเด็กยังไงดี - NC

“ตอนแรกเจ็บนิดหน่อยค่ะ แต่ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว” เรนเดียร์รู้สึกว่าตัวเองโกหกไม่ค่อยเนียนเท่าไหร่ เพราะใบหน้าเธอทั้งเหยเกและมีเหงื่อซึมออกมาตามไรผม แถมลมหายใจของเธอก็ยังติดขัดไม่ปกติ ทว่าพันแสงที่กำลังอยู่ในอารมณ์ใคร่เต็มที่ก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอกำลัง ‘ทนเจ็บ’ เพื่อความสุขของเขาอยู่

เมื่อได้ยินดังนั้นพันแสงจึงเร่งจังหวะให้ถี่กระชั้นมากขึ้น ทุกจังหวะการถอยออกและดันเข้าของเขาหนักหน่วงและเต็มแน่นจนคนตัวเล็กที่เป็นฝ่ายรองรับแรงอัดรู้สึกเจ็บหน่วงอยู่ภายใน หากแต่เป็นความเจ็บที่แสนหวาน เป็นความทรมานที่ซาบซ่าน

“พี่ซัน เดียร์เป็นอะไรก็ไม่รู้” ลมหายใจของหญิงสาวหอบลึกขาดเป็นห้วง ร่างกายแข็งเกร็งแบบที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ว่าอาการแบบนี้มันคืออะไร

“ทำตัวตามสบายแล้วปลดปล่อยมันออกมา” พันแสงรู้ดีว่านั่นคืออาการของคนที่กำลังจะถึงจุดสูงสุด

“อื้อ...” เรนเดียร์ครางเสียงแผ่ว สองแขนเรียวเล็กโอบกอดสามีไว้แน่นเช่นเดียวกับกล้ามเนื้อภายในส่วนที่ลึกลับที่สุดที่กำลังตอดรัดตัวตนของเขาเป็นจังหวะเร่าร้อน

“เดียร์รัดพี่แน่นมาก” คำพูดที่มาพร้อมกับการเร่งจังหวะให้เร็วและแรงมากขึ้นของพันแสงทำให้เรนเดียร์มิอาจต้านทานได้อีกต่อไป เธอปลดปล่อยตัวเองออกมาอย่างอิสระพร้อมกับเสียงหวีดร้องแสนหวาน

พันแสงถอดถอนตัวตนออกแล้วถอดเครื่องป้องกันโยนทิ้งลงถังขยะข้างเตียงหลังจากพาตัวเองไปแตะจุดสูงสุด จากนั้นเขาก็ลุกออกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกายโดยไม่สนใจภรรยาที่กำลังนอนหายใจหอบสะท้านเลยสักนิด หลังจากนั้นราวสิบห้านาทีเขาก็กลับออกมาจากห้องน้ำแล้วกลับขึ้นมานอนบนเตียงเงียบๆ โดยไม่พูดไม่จากับภรรยาสักคำ

เรนเดียร์ที่นอนหันหลังให้เขาอยู่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ เธอไม่ได้เสียใจที่เสียพรหมจรรย์ให้เขา แต่น้อยใจชะตาชีวิตของตัวเองมากกว่าที่ต้องมาแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รักเธอเลยสักนิดเพียงเพราะคำว่า ‘บุญคุณ’ มันค้ำคอ

ก่อนแต่งงาน พิมพ์ผกาผู้เป็นแม่ของพันแสงบอกกับเธอว่า แต่งงานกันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง แต่เธอมองไม่เห็นทางเลยว่า ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากเซ็กซ์จะก่อให้เกิดรักแท้ได้อย่างไร

พันแสงตื่นขึ้นมาในตอนสายของวันใหม่แต่ภรรยาที่นอนหันหลังให้เขาทั้งคืนไม่ได้นอนอยู่ที่เดิมแล้ว ไม่รู้ว่าเธอตื่นตอนไหน ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลที่หัวเตียงเห็นว่าเก้าโมงกว่าแล้วจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำ เสร็จแล้วรีบลงไปชั้นล่าง เขาเดินตามหาภรรยาไปทั่วบ้านแต่ก็ไม่เจอ จนกระทั่งแม่บ้านบอกว่าเธออยู่ในห้องครัวเขาคิดไม่ออกเลยว่า หญิงสาวอายุ สิบแปดปี ท่าทางไม่ประสีประสาจะเข้าไปทำอะไรในนั้น

ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตา เมื่อพันแสงแอบย่องเข้าไปในห้องครัวก็คือ เรนเดียร์กำลังตั้งใจวางผักตกแต่งลงบนจานอาหารเมนู Eggs Benedict with smoked salmon มีเบคอนทอดกรอบวางเคียงข้างอยู่ในจานด้วย

ชายหนุ่มยิ้มให้กับความน่ารักของภรรยา ตอนที่แม่ของเขาบอกว่าจะรับสาวนิวยอร์กเกอร์ อายุสิบแปดปีมาอยู่ด้วยแล้วจะยกให้เป็นเจ้าสาวของเขา เขาคิดว่า เธอคงเป็นวัยรุ่นที่เปรี้ยวซ่าก๋ากั่นไม่เบาเพราะเกิดและเติบโตในมหานครที่มีอิสระในการใช้ชีวิตมากขนาดนั้น ทว่าเขาคิดผิด เรนเดียร์เป็นหญิงสาวที่เรียบร้อยและน่ารักมาก ที่สำคัญ เธอยังรักษาพรหมจรรย์ไว้ได้จนถึงเมื่อคืน ซึ่งเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขามาก

“มอร์นิ่ง” พันแสงเข้ามากอดภรรยาจากทางด้านหลังแล้วหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

“พี่ซัน!” เรนเดียร์ทั้งตกใจ ทั้งอาย รีบมองซ้ายมองขวากลัวแม่บ้านมาเห็น

“ตื่นมาทำอะไรแต่เช้า” ชายหนุ่มจับคนตัวเล็กในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานให้หันหน้าเข้าหากัน

“ตื่นมาเตรียมอาหารเช้าให้พี่ซันไงคะ”

“ไม่น่าเชื่อ ว่าเด็กอย่างเดียร์จะทำอาหารเป็นด้วย” ถามแล้วก็อยากตบปากตัวเอง เพราะจานอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะบอกได้เป็นอย่างดี ว่าเรนเดียร์ไม่ได้แค่ทำอาหารเป็น แต่ฝีมือระดับมืออาชีพเลยทีเดียว

“เมื่อก่อนพ่อกับแม่เดียร์เปิดร้านอาหารไทยนิวยอร์ก เดียร์ก็ต้องช่วยงานในร้านทุกอย่าง ตั้งแต่ทำอาหาร เสิร์ฟอาหาร คิดเงิน ล้างจาน ทิ้งขยะ” เรนเดียร์เล่าด้วยรอยยิ้มพลางถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วนำไปแขวนเก็บเข้าที่

“เมื่อคืนนี้พี่รุนแรงกับเดียร์มากเกินไปหรือเปล่า” อยู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“เปล่าค่ะ” ผิวหน้าของเรนเดียร์ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงคืนวาบหวามครั้งแรกในชีวิตสาวที่เพิ่งผ่านพ้นมา

“แล้วโกรธพี่หรือเปล่า”

“โกรธเรื่องอะไรคะ” ดวงตากลมโตสีคาราเมลมองช้อนขึ้นสบตากับคนตัวสูงอย่างใสซื่อ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร

“เรื่องที่พี่เอาแต่ใจตัวเองกับเดียร์เมื่อคืนนี้ไง”

“ไม่ค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าซ่อนความอายแล้วกลั้นใจพูดความรู้สึกที่อยู่ในใจออกมาอย่างเปิดเผย “เดียร์รู้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าคงหลีกเลี่ยงเรื่องแบบนี้ไม่ได้ แล้วเมื่อคืนนี้เดียร์ก็...เต็มใจค่ะ”

“ถ้าเต็มใจแล้วร้องไห้ทำไม”

“พี่ซันรู้ด้วยเหรอคะ” เรนเดียร์ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างคาดไม่ถึง เมื่อคืนนี้หลังจากเสพสุขจากร่างกายเธอจนพอใจแล้ว เขาก็เดินหนีเข้าห้องน้ำ พอออกมาก็นอนหันหลังให้ โดยไม่สนใจไยดีคนที่นอนร่วมเตียงเดียวกันอย่างเธอเลย

“พี่รู้ แต่ที่ไม่ถามตั้งแต่เมื่อคืนก็เพราะรู้ว่า ถามไปเดียร์ก็คงไม่ตอบ” พันแสงจับต้นแขนสองข้างของเธอไว้แล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย “ว่าไง เมื่อคืนนี้ร้องไห้ทำไม”

“เดียร์เจ็บ”

“ตรงนี้” ชายหนุ่มถามพลางเลื่อนมือลงไปสัมผัสจุดอ่อนไหวของเธอผ่านผ้าเนื้อนุ่มของกระโปรงสีหวาน

“ตรงนี้ค่ะ” เรนเดียร์จับมือสามีให้เลื่อนขึ้นมาวางแนบที่หน้าอกข้างซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ หวังให้เขารับรู้ถึงความเจ็บที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

ฝ่ามือของพันแสงเย็นวาบลามไปถึงหัวใจ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนร้องไห้เสียใจหลังจากมีอะไรกับเขาเหมือนเธอ

เขาควรรับมือกับภรรยาอายุสิบแปดปีคนนี้อย่างไรดี