บทที่ 1

ภายในร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์ปรากฎชายร่างกำยำสูงใหญ่ในสูทสีดำสนิททั้งเสื้อเชิ้ตข้างในและเสื้อด้านนอกกำลังนั่งไขว่ห้างยกชาขึ้นจิบช้าๆ ใบหน้าที่เห็นไม่ถนัดนักเพราะถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดสีดำสนิทบ่งบอกถึงแบรนด์ที่ใช้ว่าราคาแพงระยับแค่ไหนส่งให้เห็นแค่ปลายคางครึ้มไปด้วยเคราจางๆเพียงแค่เห็นเท่านี้ยังทำให้คนที่มองรู้ได้ว่าหากเอาแว่นออกใบหน้าจะหล่อเหลาขนาดไหน ด้านหลังยังมีผู้ชายตัวใหญ่สองคนยืนนิ่งเป็นหุ่นในชุดสีดำเหมือนกันประกบอยู่ ไม่นานนักก็มีผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงเพลิงสวนสง่าเดินเข้ามาหา หนึ่งในคนที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นขยับตัวมาขยับเก้าอี้ให้สุภาพสตรีท่านนี้นั่ง

"คุณชายหวาง"รอยยิ้มน้อยๆและน้ำเสียงนุ่มนวลดังออกมาจากปากของลู่เหม่ยหลิงที่ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงกันข้าม

"อืม"คุณชายหวางพยักหน้านิดๆ

"รอนานหรือเปล่าคะ"

"ไม่นานหรอก"หวางต้าหมิงพยักหน้าให้บอดี้การ์ดเรียกพนักงานเสริฟ

"ขอโทษจริงๆค่ะเหม่ยหลิงมัวแต่ทำเล็บอยู่กว่าจะเสร็จก็ใช้เวลานาน"น้ำเสียงอ่อนหวานบอกถึงความเกรงใจที่ทำให้เขารอ

"ไม่ต้องคิดมาก"

"ค่ะ"รอยยิ้มสดใสส่งต่อมาให้ต้าหมิงยกยิ้มน้อยๆจากนั้นก็ก้มลงดูไอเพดที่อยู่ในมือไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก ต่างกับเหม่ยหลิงที่อึดอัดในใจบอกไม่ถูกเธอและคุณชายหวางถูกจับคู่กันมาตั้งแต่เด็กพอรู้ความทั้งสองตระกูลพยายามเกี่ยวดองกันด้วยผลประโยชน์ที่ต่างฝ่ายต่างมีให้กันเธอยอมรับว่าผู้ชายตรงหน้าหล่อเหลาเกินเทพบุตร ฐานะและกิตติศัพท์ที่เลื่องลือของคุณชายหวางเป็นที่รู้กันทั่วทั้งเกาะฮ่องกงว่าเป็นเจ้าพ่อมาเฟีย ด้วยนิสัยที่โหดเหี้ยมเอาจริงและไม่เคยอ่อนข้อให้ผู้ใดเข้าจึงได้รับฉายา หวงหลงหรือเจ้าแห่งมังกร และครอบครัวของเธอก็ไม่ต่างกันเพียงแต่อยู่คนละเขตเท่านั้น ครอบครัวเธออยู่เขตใต้ อีกสามเขตเป็นของสกุลหวางครอบคลุมทุกพื้นที่ในเกาะแห่งนี้เธอลอบถอนหายใจเบาจนไแทบจะไม่รู้สึก

"อาหารมาแล้วค่ะ"พนักงานเสริฟเข้ามาบอกกับบอดี้การ์ด ต้าหมิงพยักหน้าเย็นชานิดๆอาหารก็ถูกลำเลียงมาที่โต๊ะอย่างเงียบกริบแทบจะไม่ได้ยินเสียงจานกระทบโต๊ะ

"น่าทานจริงๆด้วย"เหม่ยหลิงอุทานออกมา เขาและเธอถูกผู้ปกครองทั้งสองฝั่งนัดให้มาเจอกันด้วยเหตุผลที่ว่าคู่หมั้นควรจะมีเวลาพบเจอกันบ้าง

"ทานเถอะ"ต้าหมิงบอกสั้นๆจากนั้นก็ลงมือทานมื้อเที่ยงที่ปราศจากเสียงพูดคุย

ตึกหวาง

"คุณชายกำลังทำอะไร"น้ำเสียงทรงอำนาจของผู้ชายร่างใหญ่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้เอ่ยถามเลขาคนสนิทที่ยืนรอเอกสารจากผู้เป็นนาย

"คุณชายหวางกำลังรับประทานอาหารกับคุณหนูลู่เหม่ยหลิงครับ"

"หึ ไอ้ลูกคนนี้ต้องบังคับถึงจะไป"เขายิ้มน้อยๆมือหนาปล่อยปากกาลงบนเอกสารที่เช็นต์เสร็จแล้วปล่อยให้สมองย้อนไปถึงวันที่เด็กคนนี้ถือกำเนิดขึ้นมา

"อี๊เหรินปล่อยลูกลงเถอะ"คนเป็นพ่อพยายามดึงสองมืออกจากเด็กทารกชายที่แผดเสียงจ้า

"ไม่ ไม่มีทางพี่เซิ่นนี่ลูกของเรานะคะอย่าให้เค้าเอาไปเลยได้โปรดเถอะ"อี๊เหรินร้องไห้ปานจะขาดใจ ผิดกับผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำไม้เท้ารออย่างสงบที่โซฟาไม่ห่างจากเตียงผู้ป่วยนักเซิ่นทำสีหน้าเจ็บปวดปนลำบากใจสงสารภรรยาตนเองและลูกชายที่พึ่งถือกำเนิดมาได้ยังไม่พ้นสิบสองชั่วโมงดี

"ได้โปรดเถอะอี๊เหริน เรารับปากนายใหญ่แล้วอย่าผิดคำสาบานเลย"หย่งเซิ่นกลืนก้อนสะอื้นลงคอยื้อแย่งเอาเด็กน้อยที่กำลังหลับหูหลับตาร้องมาจากออกแม่

"แต่ว่านี่ลูกของเรานายใหญ่สามารถหาทายาทได้เยอะแยะทำไมต้องเป็นลูกของเราด้วย"อี๊เหรินสะอื้น

"เพราะสามีเธอสัญญาเลือดไว้กับฉันยังไงล่ะ ว่าถ้าจะออกจากกลุ่มโดยไม่ถูกฆ่าจะต้องยกลูกชายให้เป็นตัวประกัน"หวางเหวินกวางบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"นายใหญ่คะได้โปรดเถอะค่ะนี่เป็นลูกชายคนเดียวของเรา ไว้ชีวิตเราด้วยเถอะค่ะ"อี๊เหรินร้องไห้จนแทบจะกลายเป็นสายเลือด

"อ่า ซ้ออี๊อย่าเป็นห่วงเลยเด็กคนนี้จะเติบโตขึ้นมาเป็นใหญ่แน่นอนฉันให้สัญญา เขาจะมาเป็นคุณชายใหญ่ของสกุลหวาง"

"เอาชีวิตของดิฉันไปแทนได้มั๊ยคะนายใหญ่ปล่อยลูกชายของเราไปเถอะค่ะ"

"ไปเอาตัวมา"หวางเหวินกวางสั่งสั้นๆผู้ชายร่างยักษ์ก็ดิ่งเข้าไปคว้าเอาห่อผ้าสีขาวมาจากอกแม่ทันทีหย่งเซิ่นกับอี๊เหรินหน้าซีดจนหมดสีเลือดลูกชายคนเดียวของสกุลมู่ต้องตกไปอยู่ในกำมือของสกุลหวาง ที่เป็นใหญ่ในเกาะนี้

"นายใหญ่คะได้โปรดเถอะอย่าพรากลูกเราไปเลยได้โปรดเถอะค่ะ ไม่ๆพี่เซิ่นลูกเอาลูกมา"อี๊เหรินร่ำไห้จนแทบจะขาดใจปล่อยให้บอดี้การ์ดร่างยักษ์อุ้มห่อผ้าออกจากห้องไป อี้เหรินลุกขึ้นได้ก็คว้าเอาแจกันดอกไม้ที่นายใหญ่วางไว้ให้ทุ่มลงจนแตกหยิบเอาเศษแหลมพุ่งเข้าหาหย่งเซิ่นร้องห้ามไม่ทันเสียงปืนดังพร้อมกับร่างเล็กทรุดตัวลงนอนกับพื้นเลือดแดงฉานดวงตาเบิกโพล่ง

"อี๊เหรินไม่จริงอี๊เหรอนลืมตาเถอะ"เสียงแหบพร่าปนสะอื้นของหย่งเซิ่นที่กอดร่างภรรยาตัวเองเอาไว้กับอกร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเขาไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆภรรยาที่นอนตายคาอกกับลูกชายคนเดียวของเขาจากไปแล้วเขาดึงปืนออกมาจากเอวด้านหลังเล็งไปที่นายใหญ่เสียงกระสุนดังขึ้นอีกนัดก่อนที่เลือดสีแดงกระเด็นไปติดฝาผนังกระจายไปทั่วห้องร่างผอมสูงนอนหงายเหยียดยาวอยู่ข้างๆภรรยาตัวเองตรงกลางหน้าผากมีรอยกระสุนกลมๆคาอยู่

"เจ้าพวกคนโง่ แต่ก็ดีเหมือนกันเอาล่ะต่อไปเจ้าคือ หวางต้าหมิง คุณชายใหญ่แห่งสกุลหวางจงเติบโตเป็นผู้นำที่เข้มแข็งเด็ดขาด อาเซียงจัดการเก็บกวาดซะแล้วเรียกผู้การเขตไปาฉันที่บ้านด้วย"หวางเหวินกวางสั่งในมือใหญ่อุ้มห่อผ้าที่ยังรอยขยับไปมาและเสียงร้องดังลั่นของเด็กผู้ชายตัวน้อย

"ซู่เหมินนับจากนี้ไปเธอคือแม่นมของลูกชายฉันดูแลเขาให้ดีเข้าใจหรือเปล่า"

"รับทราบค่ะ"

"ดี"

"จริงสิอาเซียงผู้ว่าการมาหรือยัง"

"รอแล้วครับนายใหญ่"อาเซียงก้มหัว

"เอาล่ะฝากลูกชายฉันด้วย"หวางเหวินกวางเดินออกไปปล่อยให้แม่นมคนใหม่รับมือกับคุณชายใหญ่ของสกุลหวางเพียงลำพัง เขารับรองบุตรเด็กน้อยน้อยหวางต้าหมิงคือลูกชายคนเดียวของเขาและจะเป็นเจ้าของอาณาจักรทั้งหมดนี่

"ให้รางวัล"เหวินกวางบอกอาเซียงที่ยืนรออยู่ด้านหลัง ไม่นานเช็คถูกส่งไปอยู่ในมือผู้ว่าการด้วยจำนงนแปดหลักทันที

"ขอบคุณนายใหญ่ ขอบคุณนายใหญ่"ผู้ว่าการก้มหัวลงซ้ำแล้วซ้ำอีกเขาโบกมือให้ออกจากห้องไปมองสบตาอาเซียงโดยไม่ต้องพูดความลับย่อมต้องเป็นความลับยิ่งรู้มากมันจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป รุ่งขึ้นภาพข่าวผู้การรัฐขับรถตกเหวแถมในรถยังมีขวดเหล้าวางอยู่ข้างๆอีกต่างหาก เขาอ่านหนังสือพิมพิ์ที่พาดหัวตัวใหญ่เกี่ยวกับเรื่องนี้โดยมีคุณชายต้าหมิงนอนแก่วงมือน้อยๆไปมาอยู่ในรถเข็น

"ขอบใจ"คำพูดสั้นๆแต่รู้ความหมายอาเซียงก้มหัวลงน้อยๆ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่านายใหญ่เป็นหมันไม่สามารถมีผู้สืบทอดอำนาจได้และอี๊เหรินคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่นายใหญ่รักและพร้อมจะยกย่องให้เป็นคุณนายหวาง แต่เธอกลับไปหลงรักมือซ้ายของนายเข้านายใหญ่ต้องยอมถอยออกมาเพื่อให้ทั้งคู่ได้สมหวัง เป็นคุณนายอี๊เองอยากออกจากวงการนี้เรื่องเงื่อนไขจึงถูกสร้างขึ้นเหตุการณ์กลับบานปลายจนนายท่านควบคุมเอาไว้ไม่อยู่การเล็งปืนมายังผู้เป็นนายถือว่าผิดร้ายแรงหนทางเดียวคือความตายเท่านั้น เขารู้แก่ใจว่านายใหญ่เจ็บปวดมากแค่ไหนที่ต้องสั่งให้ฆ่าคนที่ตัวเองรักและตัวแทนของความรักถูกสองมือใหญ่นี้โอบอุ้มจนเติบใหญ่

"คุณชายใหญ่จะไปเคารพศพคุณนายหวางครับ"เขาบอกนายใหญ่ที่หันเก้าอี้ออกไปมองกระจกบานใหญ่ที่ทำหน้าที่แทนผนัง

"หึหึอันที่จริงฉันก็สงสารลูกเหมือนกันนะอาเซียง ให้เขาเคารพหลุมเปล่าๆ"

"มันจำเป็นนี่ครับ"เขาอยู่กับนายใหญ่มาตั้งแต่รุ่นหนุ่มเปรียบไปแล้วเขาก็เหมือนพ่อบ้านสกุลหวางทำทุกอย่าง

"อี๊เหรินคงดีใจที่ลูกชายเขาหล่อเหลาเอาการทีเดียว"

"แน่นอนครับเธอย่อมต้องรู้แน่ว่าท่านรักคุณชายใหญ่มากขนาดไหน"

"ฉันว่าจะให้เขาเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที"

"น่าจะยากครับคุณชายถอนนิสัยนายใหญ่มาทั้งหมดใครจะบังคับได้"อาเซียงบ่นปนหัวเราะ

"หึหึนั่นสิ"เขาส่ายหัวน้อยๆ

"ใครกันนะที่บอกว่าเชื้อไม่ทิ้งแถวดูลูกชายของเขาสิถึงแม้ไม่ใช่สายเลือดแต่นิสัยก็ถอดมาจากเขาทั้งหมด"

"เอาเถอะเรื่องนี้ยังไม่ต้องบังคับก็แล้วกัน"เขาถอนใจยกมือถือขึ้นมาโทรหาลูกชายคนเดียว

"ต้าหมิง"

//ครับ//

"แกจะกลับมากินข้าวกับพ่อหรือเปล่า"

//ไม่ครับ//

"มาให้เห็นหน้าค่าตากันบ้างก็ดีนะ//

//ครับ//จากนั้นสายก็ตัดลง

"เออนะมันเย็นชาเหมือนใครกัน"

"ก็นายใหญ่ไงล่ะครับตอนท่านหนุ่มๆก็เป็นแบบนี้"อาเซียงหัวเราะ

"ฮ่าๆๆๆๆ นั่นสินะ ไปเถอะฉันหิวแล้ว"อาเซียงค้อมตัวลงแล้วเดินไปเปิดประตูให้นายใหญ่ออกไปเขาเดินขึ้นเนินสูงด้านหลังเป็นภูเขาด้านหน้าติดกับทะเล ช่อดอกลิลลี่สีขาวส่งกลิ่นหอมฟุ้งอยู่ในอ้อมแขน

"อาเป่า"

"ครับคุณชาย"ร่างใหญ่ด้านหลังขานรับ

"วันนี้ตอนเย็นมีนัดที่ไหนหรือเปล่า"

"มีนัดกับซานเมี่ยนเรื่องเขตซันซื่อครับ"

"อืมเตรียมคนของเราให้พร้อมถ้ามันตุกติกก็ไม่ต้องไว้หน้า"เขาสั่งขายาวเดินเชื่องช้ามาจนถึงฮวงซุ๊ยใหญ่โตสะอาดสะอ้านก่อนจะวางช่อดอกไม้ลง

"แม่ครับผมมาเยี่ยม"เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆหลุมตอนยังเด็กเขามักจะถามพ่อเสมอว่าทำไมแม่ถึงตายไปเขาจำได้เพียงเลือนลางว่าแม่สวยๆมากจนไม่น่าเชื่อเลี้ยงดูเขาด้วยความรักและทนุถนอมจนเขาอายุได้เจ็ดขวบถูกพ่อบังคับให้เข้าโรงเรียนประจำยังไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำข่าวร้ายก็มาเยือน วันนั้นฝนตกหนักมากรถยนต์คันใหญ่ถูกจอดไว้หน้าตึกผู้อำนวยการพ่อที่ไม่ค่อยจะมีเวลาว่างเดินมากอดเขาแนบหน้าดกไปด้วยหนวดเคราลงกับหัวบอกเบาๆเกี่ยวกับการตายของแม่

"ไม่จริงใช่มั๊ยแม่ยังไม่ตายฮึก ไม่เอาพ่อเอาแม่กลับมานะไปเอาแม่กลับมา"เขาร้องไห้โวยวายทุบพ่อที่คุกเข่ากอดเขาไว้แน่น

"อย่าร้องลูกเป็นคุณชายใหญ่แห่งสกุลหวางจะต้องไม่หลั่งน้ำตาให้ใครเห็นเข้าใจไหม"พ่อบอกด้วยน้ำเสียงเด็กเดี่ยวเขาพยายามกลั้นน้ำตาแต่ก็ไม่ได้อยู่ดี

"แม่ไปสบายแล้วอย่าร้องไห้ให้พ่อเห็นอีกน้ำตาของลูกมีค่ามากเกินกว่าจะให้ใครเห็นง่ายๆ"พ่อดุด้วยน้ำเสียงเข้มเขาพยายามกลั้นสะอื้นจนสำเร็จ

"แม่เจ็บหรือเปล่าครับ"

"ไม่หรอกรถชนเธอไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ"

"คราวนี้ทำไมแม่ถึงขับเองล่ะครับ"

"อ่าเธออยากปลดปล่อยบ้างน่ะสิเลี้ยงลูกไม่ได้ออกไปไหนพอลูกมาอยู่โรงเรียนประจำก็เลยมีเวลาที่จะออกไปสังสรรกับเพื่อน อย่าเสียใจนะยังไงเขาก็หลับสบายแล้ว"พ่อลูบหัวเขาเบาๆเขาพยักหน้ารับน้ำตาซึมคลอเบ้าแต่ไม่ยอมให้หยดลงมาเปื้อนแก้ม

"เรากลับบ้านกันนะครับ"

"ลูกต้องอยู่ที่โรงเรียนงานของแม่พ่อจะจัดการเองเอาไว้ปิดเทอมลูกค่อยไปหาแม่"

"แต่ว่า"

"หวางต้าหมิง"ชื่อเต็มที่หลุดออกมาจากปากพ่อทำให้ผมต้องหยุดทันที

"ใช่แล้วเด็กดี"พ่อปลอบเขานุ่มนวลแล้วอยู่เป็นเพื่อนทั้งวันจนถึงเวลาขึ้นตึกนอน แม้วันเวลาผ่านมาจนเขาเติบโตเป็นหนุ่มก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลยตั้งแต่นั้นมา

"แม่ครับสบายดีหรือเปล่าช่วงนี้ผมคงยุ่งมากจนไม่อาจจะมาเยี่ยมได้เอาไว้งานหายยุ่งผมจะกลับมาเยี่ยมอีกทีนะครับ"เขาก้มลงคารวะหลุมศพของผู้เป็นมารดาแล้วกลับไปยังคอนโดที่หวางกรุ๊ปทันที

"มีข่าวถงเหยี่ยนหรือเปล่า"เขาถามอาเป่าที่นั่งอยู่ด้านข้างอาจงทำหน้าที่ขับรถให้

"ไม่มีเลยครับคุณชายใหญ่"

"หึ!!แก้งสวะแบบนั้นหาทางจัดการให้เร็วที่สุด"

"ครับคุณชายใหญ่"