บทที่ 3

ตอนนั้นชญานิษฐ์ก็วิ่งตัวเล็กๆ เข้ามาหาฉัน พร้อมทำหน้ารู้สึกผิด

“พี่คะ อย่าเข้าใจผิดนะ พี่ลภัสกรบอกว่าหนูนอนกระสับกระส่าย ชอบกลิ้งไปกลิ้งมา เขากลัวว่าที่นอนห้องแขกมันเล็ก หนูจะตกเตียง ก็เลยให้หนูมานอนห้องใหญ่แทนค่ะ”

“เดี๋ยวหนูย้ายของออกให้เลยนะคะ พี่อย่าโกรธพี่ลภัสกรเพราะหนูเลยนะ”

ฉันกวาดตามองไปรอบห้อง รูปถ่ายคู่ที่เคยวางอยู่บนโต๊ะหายไป ห้องทั้งห้องถูกจัดใหม่หมด

ข้างในเต็มไปด้วยตุ๊กตาผ้า กับฟิกเกอร์ลิมิเต็ดวางเรียงอยู่หลายตัว

ฉันจำได้ดี ตอนก่อนฉันเคยชอบตัวละครการ์ตูนตัวหนึ่งมาก ฟิกเกอร์นั้นราคาแค่สองร้อยเอง

แต่ลภัสกรไม่เคยยอมซื้อให้ฉัน ยังพูดอีกว่า “ของพวกนี้เด็กผู้หญิงเล่นกัน เธอไม่คิดว่าตัวเองเด็กไปหน่อยเหรอ?”

ใครๆ ก็พูดกันว่า ผู้ชายถ้ารักใครจริงจะตามใจคนนั้นเหมือนเด็กตัวน้อย และกับชญานิษฐ์…ลภัสกรก็ทำแบบนั้นจริงๆ

ในวินาทีนั้นเอง ฉันก็เข้าใจทุกอย่างชัดเจนหมดแล้ว

ฉันมองเธอแล้วเผลอยิ้มเยาะออกมาเบาๆ

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอก”

ฉันหมุนตัวเดินไปที่ห้องแขก จัดที่นอนลวกๆ แล้วเตรียมจะพักผ่อน

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น เป็นสายจากแม่ฉัน

“ญิศรา ในที่สุดลูกก็คิดได้สักที ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพราะไอ้ลูกชายนั้นเธอถึงไม่กลับบ้าน คบกันมาตั้งกี่ปีแล้ว เขายังไม่เคยให้คำตอบชัดเจน แบบนี้มันชัดเลยว่าเขาแค่ถ่วงเวลา ไม่ได้จริงใจกับลูกเลยสักนิด”

“ข้อมูลของคู่หมั้นแม่ส่งไปให้แล้วนะ ลองดูสิ แม่รับประกันว่าลูกต้องพอใจแน่นอน”

ฉันเปิดเอกสารขึ้นมา แต่พอเห็นรูปในนั้น ฉันถึงกับชะงักไปทั้งคน

ดันเป็นคุณอาของลภัสกรเอง… ฝธนกร？

“กำหนดวันแต่งงานเขาวางไว้แล้วนะ เป็นอาทิตย์หน้า”

“โอเค งั้นฉันจะรีบกลับไปลองชุดเจ้าสาว...”

ยังพูดไม่ทันจบ ลภัสกรก็เปิดประตูเข้ามา เขาถือตั๋วเครื่องบินไปซานย่าอยู่สองใบ

เขาวางตั๋วลงบนโต๊ะ คิ้วขมวดแน่น

“ลองชุดเจ้าสาวอะไร?”

“ฉันบอกแล้วไง ว่าตอนนี้ยังไม่อยากแต่งงาน”

“แถมอาการบาดเจ็บของเธอก็ยังไม่หายดี แขนขาก็มีรอยแผลเต็มไปหมด ใส่ชุดเจ้าสาวมันจะดูไม่สวยเลยนะ”

ฟังเขาพูดแล้ว ใจฉันมันเจ็บหน่วงขึ้นมา

ผู้ชายที่ฉันรักมาตั้งเจ็ดปี กล้าพูดคำที่ทำร้ายกันแบบนี้

ฉันมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของเขา แล้วพยายามกดอารมณ์ลง

“เพื่อนฉันจะแต่งงานน่ะ เธอให้ฉันไปลองชุดกับเธอ”

พอฉันพูดแบบนั้น ลภัสกรถึงค่อยโล่งใจลงหน่อย

เขาหยิบตั๋วบนโต๊ะส่งให้ฉัน “เธอไม่อยากไปทะเลมาตลอดเหรอ? พอดีใกล้วันเกิดเธอแล้วด้วย เราไปเที่ยวซานย่าด้วยกันสักทริปดีไหม?”

“ชญานิษฐ์น่ะ โตมากับฉันตั้งแต่เด็ก ฉันก็แค่เห็นเธอเป็นน้องสาวคนหนึ่งเอง อย่าคิดมากเลยนะ”

“แค่ให้เธอมาพักด้วยชั่วคราว เดี๋ยวพอเธอกลับ ฉันจะจัดห้องใหม่ให้เธอ ช่วงนี้เธอทนๆ หน่อยได้ไหม?”

อยู่กับเขามาเจ็ดปี ฉันพูดอยากไปทะเลไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

แต่เขาก็เอาแตะเลี่ยงว่า งานยุ่งบ้าง อากาศไม่ดีบ้าง แล้วก็บอกว่า ไว้คราวหน้าก็ได้ ยังมีเวลาอีกเยอะ

แต่ตอนนี้ พอฉันกำลังจะจากไป เขากลับอยากพาฉันไปทำความฝันให้สำเร็จ แค่เพราะอยากเอาใจฉันเพื่อผู้หญิงที่เป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็กของเขา

บางอย่างเมื่อรอคอยนานเกินไป แม้แต่ความอยากได้ก็ไม่เหลือแล้ว

“เธออยากจะอยู่กี่วันก็อยู่ไปเถอะ ฉันไม่ว่าอะไร”

ลภัสกรก็ยังคิดว่าฉันจะเหมือนเดิม แค่ปลอบหน่อยเดียวก็หายงอน

เขายื่นมือมาลูบผมฉันเบาๆ

“ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ว่าญิศราใจดีที่สุด ฉันลางานไว้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เราออกเดินทางตามแผนกันเลยนะ”

หลังจากเขาออกไป ฉันก้มมองตั๋วเครื่องบินใบที่รอมาตั้งเจ็ดปี หัวใจมันก็เจ็บหน่วงขึ้นมาอีกครั้ง

ย้อนคิดไปตอนเริ่มคบกัน ก็เพราะเขาเมา เพื่อนยุ ก็เลยคบกันแบบงงๆ แม้แต่คำขอเป็นแฟนอย่างเป็นทางการก็ไม่เคยมี

ในเมื่อเรากำลังจะเลิกกันแล้ว งั้นก็ขอลาจากกันครั้งสุดท้ายให้มันดีๆ ก็แล้วกัน